Τοποθέτηση της Αναρχικής Συλλογικότητας Κύκλος της Φωτιάς στο 8ο Συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης – ΟΣ
13-14 Ιούνη 2026 – Θεσσαλονίκη
ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΜΟΣ
Τα κράτη και οι κυρίαρχες ελίτ ξαναμοιράζουν τον κόσμο και αναδύεται ο,τι πιο μαύρο έχει γεννήσει η ανθρώπινη ιστορία. Ο πόλεμος και ο φασισμός, ως οι πλέον εξαχρειωμένες εκφράσεις της κρατικής και καπιταλιστικής επιβολής, αποτελούν μία πραγματικότητα που απειλεί τις κοινωνίες όλου του κόσμου. Τα ταξικά, κοινωνικά, διεθνιστικά οδοφράγματα αλληλεγγύης και οι λαϊκές/κοινωνικές αντιστάσεις και εξεγέρσεις των πληβείων σε όλο τον κόσμο αποτελούν τη μόνη ελπίδα της ανθρωπότητας για την ανατροπή των κυρίαρχων καταστροφικών σχεδιασμών και για το χτίσιμο μιας νέας κοινωνίας ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
Ταυτόχρονα οι διακρατικοί σχηματισμοί αυξάνουν την επιθετικότητά τους, οξύνουν τους ανταγωνισμούς τους και απεργάζονται την επέκταση της ισχύος τους με στρατιωτικά μέσα, με ολέθριες συνέπειες για κάθε λαό που θα βρεθεί στο διάβα τους, λεηλατώντας εδώ και αιώνες το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη και προετοιμάζουν το επόμενο βήμα. Τη μετάβαση από τις περιφερειακές συγκρούσεις «δια αντιπροσώπων» στον γενικευμένο πόλεμο, προκειμένου να διατηρήσουν τα βαμμένα με αίμα «κεκτημένα» της παρακμάζουσας αυτοκρατορίας τους.
Τα κράτη και οι διακρατικοί μηχανισμοί βάζουν μπροστά τις πολεμικές μηχανές, εξαπολύουν στρατιωτικές επιχειρήσεις και διαμορφώνουν εμπόλεμες κοινωνίες τόσο για να διευρύνουν τη σφαίρα επιρροής τους, όσο και για να συνεχιστεί η λεηλασία της κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής. Μια συνθήκη στην οποία οι μόνοι πραγματικά χαμένοι είναι οι ίδιοι οι λαοί, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τα πολεμικά σφαγεία και με τις συνέπειες του πολέμου, την εξαθλίωση, τη φτώχεια, τον ξεριζωμό και τον θάνατο.
Αυτό είναι που αναδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο, τόσο στο πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του Ρωσικού στρατού σχεδον 5 χρόνια πριν όσο και με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού για τον διωγμό από τη γη του, τη συνεχιζόμενη αιματοχυσία στη Γάζα και τη Δυτική Όχθη, τους βομβαρδισμούς της Βυρηττού, την ισοπέδωση και τους διωγμούς στο νότιο Λίβανο από το γενοκτόνο σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ που λυσσαλέα επιχειρεί να επιβάλει την απόλυτη ηγεμονία του στη Μέση Ανατολή και την νοτιοανατολική μεσόγειο. Αυτό μαρτυρά επίσης η συνεχώς αυξανόμενη επιθετικότητα των ΗΠΑ σε διάφορα σημεία του πλανήτη και ο πόλεμος εναντίον του Ιράν, ως απότοκο της κρίσης της παγκόσμιας ηγεμονίας τους και των τεράστιων και πολλαπλών εσωτερικών κρίσεων και της ανάγκης τους να επαναβεβαιώσουν τον έλεγχό τους πάνω σε στρατηγικές περιοχές πλούσιες σε πετρέλαιο, ορυκτά, νερό και βιοποικιλότητα.
Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ
Η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, είναι σταθερά προσανατολισμένη στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και είναι προσδεδεμένη στο άρμα του Ευρωατλαντισμού, υπεύθυνου για τόσες και τόσες επεμβάσεις τα τελευταία και όχι μόνο χρόνια. Η σημερινή πολιτική διαχείριση, όπως και όλες οι προηγούμενες, εκπλήρωσε και συνεχίζει να εκπληρώνει την αποστολή της στο ακέραιο, που δεν είναι άλλη από τη διαρκή προσπάθεια, στο κομμάτι που της αναλογεί, για την ανεμπόδιστη επιβολή της σύγχρονης δικτατορίας του κράτους και του κεφαλαίου, του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, σε παγκόσμιο επίπεδο.
Τόσο η στρατηγική ενεργειακή συμφωνία όσο και ανανέωση της αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας-ΗΠΑ με την αναβάθμιση της αμερικάνικης βάσης της Σούδας και του ρόλου της στην ευρύτερη περιοχή, τη μεταφορά «ειδικών» όπλων στην αεροπορική βάση του Αράξου και την επέκταση των υφιστάμενων στρατιωτικών νατοϊκών βάσεων σε μια σειρά περιοχών της χώρας, συμπεριλαμβανομένων της Λάρισας, του Στεφανοβικείου και της βάσης ελικοπτέρων στην Αλεξανδρούπολη, αποτελούν ένα ακόμα δείγμα επικύρωσης και διεύρυνσης των σχέσεων του ελληνικού και αμερικάνικου κράτους, επιβεβαίωσης της πρόσδεσης της εγχώριας αστικής τάξης στο άρμα συμφερόντων της κυρίαρχης διεθνούς πολιτικο-οικονομικής ελίτ και ενίσχυσης του ρόλου του ελληνικού κράτους στη νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου.
Ειδικά η αμερικάνικη βάση της Σούδας λειτουργεί ως ένα κρίσιμο κέντρο στρατιωτικής παρακολούθησης, συντονισμού και υποστήριξης των αμερικάνικων και ευρωατλαντικών επιχειρήσεων σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η αναβάθμιση και επέκταση των ικανοτήτων της συνδέεται άμεσα με τις στρατιωτικές δράσεις στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης και έμμεσης υποστήριξης του ισραηλινού κράτους και της συμμετοχής του στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η βάση αυτή συμβολίζει και εξυπηρετεί τη διατήρηση της αμερικάνικης και ευρωατλαντικής κυριαρχίας και κηδεμονίας στη νευραλγική περιοχή της ανατολικής μεσογείου, δίνοντας στρατιωτικές δυνατότητες για ταχεία αντίδραση και χειρισμό των γεωπολιτικών συμφερόντων της.
Το ελληνικό κράτος κατά τη διάρκεια των αμερικάνικων και ισραηλινών βομβαρδισμών του Ιράν παρείχε κάθε δυνατή υποστήριξη στις επιχειρήσεις αυτές, έστειλε πολεμικά πλοία και αεροπλάνα στην Κύπρο, υποκρινόμενο ότι πρόκειται για βοήθεια και για αμυντικούς σκοπούς αποτροπής χτυπήματός της ενώ στην πραγματικότητα επρόκειτο για την υπεράσπιση της βρετανικής στρατιωτικής βάσης στο ακρωτήρι της Πάφου. Στη συνέχεια έστειλε στην Κάρπαθο αντιαεροπορικά συστήματα για την άμυνα της αμερικάνικης βάσης στη Σούδα, οι φρεγάτες του βρέθηκαν και συνεχίζουν να βρίσκονται στα ανοιχτά του Ισραήλ για την άμυνά του και τη μεταφορά πληροφοριών μέσω στρατιωτικών ραντάρ σχετικά με επικείμενα χτυπήματα νατοϊκών και αμερικανοϊσραηλινών στόχων και ελληνικά patriot χρησιμοποιήθηκαν για την αναχαίτιση ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων που στόχευαν πετρελαϊκή εταιρεία στη Σαουδική Αραβία. Αυτό είναι το πλαίσιο μέσα απο το οποίο η χώρα εμπλέκεται όλο και ενεργητικότερα στους πολεμικούς σχεδιασμους ΗΠΑ και Ισραήλ, καθιστώντας τον ελλαδικό χώρο ως την πρωτη γραμμή των μετόπισθεν των πολεμικών επιχειρήσεων του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή.
ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ – ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού πραγματοποιείται με τη συμμαχία των κρατών της Δύσης, που οι χλιαρές τους «ανθρωπιστικές» ανακοινώσεις απλά επιβεβαιώνουν τη συναίνεση και στήριξή τους στις επιχειρήσεις του Ισραήλ. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο τόσο στις ΗΠΑ όσο και στην Ευρώπη τα κράτη επιτίθενται σε όσους αγωνίζονται ενάντια στη θηριωδία που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια ολόκληρου του κόσμου. Στις 18 Μαΐου το ισραηλινό πολεμικό Ναυτικό προχώρησε σε αναχαίτιση του στόλου αλληλεγγύης global sumud flotilla σε διεθνή χωρικά ύδατα, νότια της Κύπρου, απαγάγοντας με όρους πειρατείας συνολικά 461 ακτιβιστές. Παράλληλα 87 από τους ακτιβιστές ξεκίνησαν απεργία πείνας ως ένδειξη διαμαρτυρίας για την απαγωγή τους από το Ισραήλ αλλά και σε αλληλεγγύη με τους περισσότερους από 9.500 Παλαιστίνιους κρατούμενους, που βασανίζονται καθημερινά στα κελιά του σιωνιστικού καθεστώτος, περιμένοντας την εκτέλεσή τους έπειτα από τον πρόσφατο νόμο που ψήφισε η Κνεσέτ. Οι ακτιβιστές που απήχθησαν από τις ισραηλινές δυνάμεις βρέθηκαν αντιμέτωποι με σωρεία βασανιστηρίων, με τους περισσότερους να ξυλοκοπούνται άγρια, ενώ υπήρξαν και καταγγελίες για σεξουαλικές κακοποιήσεις και βιασμούς. Μετά την προφανή συμμετοχή του ελληνικού κράτους στις πρώτες αναχαιτίσεις ανοιχτά της Κρήτης, το κυπριακό κράτος παίρνει την σκυτάλη και παραδίδει τους αλληλέγγυους στα χέρια των σιωνιστών. Είναι φανερό ότι η καταστολή επεκτείνεται πέρα από τα όρια της Γάζας και της Δυτικής Όχθης και στρέφεται ενάντια σε κάθε πράξη διεθνιστικής αλληλεγγύης. Το Ισραηλινό κράτος αφού ισοπέδωσε ολοκληρωτικά τη Γάζα, συνεχίζει τους εποικισμούς στη Δυτική Όχθη, τους βομβαρδισμούς στον Λίβανο και το Ιράν, συνεχίζει ακάθεκτο να επιδεικνύει την αιμοδιψή του δράση με τις δυτικές κυβερνήσεις να συναινούν μέσω των υποκριτικών ανθρωπιστικών καταγγελιών τους. Την ίδια στιγμή διατηρούν τις πολιτικές και οικονομικές συμφωνίες με το Ισραήλ, ενώ επιτίθενται σε διαδηλώσεις αλληλεγγύης που πραγματοποιούνται ανά τον κόσμο και ποινικοποιούν τα σύμβολα του παλαιστινιακού λαού, διατρανώνοντας πως στον κόσμο του κράτους και του καπιταλισμού, υπάρχει ένα και μόνο «δίκαιο». Παρά την κρατική καταστολή οι αντιστάσεις που εκδηλώνονται διασώζουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια απέναντι στην εν εξελίξει γενοκτονία ενός λαού, απέναντι στην εξόφθαλμη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, των λέξεων και των νοημάτων τους, της ιστορίας, απέναντι στη σιωπή που επιχειρούν δια της βίας να επιβάλλουν στο εσωτερικό τους τα ίδια κράτη που επιτρέπουν να συντελείται αυτό το ιστορικό έγκλημα. Σε τοπικό επίπεδο κορυφαίο παράδειγμα κατασταλτικής επιχείρησης αποτελεί η δολοφονική επίθεση στην πορεία αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό στην Αθήνα στις 07/10/25 όπου τα ένστολα τάγματα εφόδου της δημοκρατίας επιτέθηκαν βάναυσα στο σώμα της διαδήλωσης, πραγματοποιώντας 18 συλλήψεις, χτυπώντας με μένος τους διαδηλωτές και προκαλώντας τους σοβαρούς τραυματισμούς, ενώ άμεσα ξεκίνησε η προσπάθεια για μία ακόμη σκευωρία με την εφεύρεση κακουργηματικών κατηγοριών για τους συλληφθέντες. Σε διεθνές επίπεδο καθ’ όλη τη διάρκεια της γενοκτονίας το μεγαλύτερο κομμάτι των διεθνών ανθρωπιστικών αποστολών έχει αποτραπεί και απαγορευτεί από το Ισραήλ, με χαρακτηριστικά παραδείγματα αρχικά το χτύπημα πλοίου – αποστολής αλληλέγγυων από δυο ισραηλινά μη επανδρωμένα αεροσκάφη σε διεθνή ύδατα κοντά στη Μάλτα, το μπλοκάρισμα του Madleen λίγο πριν φτάσει στη Λωρίδα της Γάζας, έπειτα την επίθεση στο global sumud flotilla και την απαγωγή εκατοντάδων μελών του και το μπλοκάρισμα του στόλου one thousand madleens μαζί με την αιχμαλωσία των επιβαινόντων. Όλες αυτές οι διεθνείς αποστολές είχαν σκοπό να σπάσουν τον αποκλεισμό που έχει επιβάλει το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας για να μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια στον λαό της Παλαιστίνης και παρά την αποτροπή τους αποτέλεσαν σημαντικά σημεία διεθνούς συσπείρωσης και συντονισμού της αλληλεγγύης προς τη μαχόμενη Παλαιστίνη. Επίσης σε τοπικό επίπεδο η πανελλαδική κινητοποίηση αλληλεγγύης στον μαχόμενο παλαιστινιακό λαό και η στοχοποίηση της βάσης της Σούδας με τη μεγάλη και δυναμική παρουσία πλήθους συντρόφων/ισσών και συλλογικοτήτων, που ανταποκρίθηκαν πανελλαδικά, αποτελεί σημείο αναφοράς του αγώνα ενάντια στην γενοκτονία της Παλαιστίνης και αφήνει μια σημαντική πολιτική παρακαταθήκη για το μέλλον. Ως Αναρχική Πολιτική Οργάνωση καλέσαμε και προπαγανδίσαμε το διήμερο κινητοποιήσεων ενώ πολλοί σύντροφοι/ισσες των ομάδων της ΑΠΟ από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη συμμετείχαν με διακριτή αναρχική παρουσία τόσο στη διαδήλωση στην πόλη των Χανίων όσο και σε αυτή προς τη βάση της Σούδας. Στόχος της παρέμβασής μας αποτέλεσε η έκφραση της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό απέναντι στην κατοχή, το απαρτχάιντ και τη γενοκτονία όσο και συνολικά η ανάπτυξη και διάχυση του αναρχικού αντιπολεμικού λόγου απέναντι στο ελληνικό κράτος, που η ενίσχυση του ρόλου του περνάει από την αμέριστη και ολόπλευρη στήριξη των ΗΠΑ και του Ισραήλ.
Από την πλευρά μας ως οργανωμένοι αναρχικοί αγωνιστές/ στριες όλο το προηγούμενο διάστημα βρεθήκαμε στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων και κινητοποιήσεων ενάντια στον πόλεμο, τον φασισμό, την αποικιοκρατία και τον ιμπεριαλισμό ως απότοκα της επιβολής της παγκόσμιας κυριαρχίας του κράτους και του καπιταλισμού. Είμαστε αλληλέγγυοι με κάθε λαό που μάχεται σκληρά κι επίμονα για την επιβίωση, την αξιοπρέπεια και την ελευθερία του με μόνους συμμάχους του τους αγωνιζόμενους σε ολόκληρο τον κόσμο. Αυτά τα στοιχεία του αγώνα τους θέλουμε να αναδείξουμε ως αναρχικοί, τη δυνατότητα του κατακτημένου να αντεπιτίθεται στον πανίσχυρο κατακτητή, την ικανότητα του φτωχού και του αποκλεισμένου να εξεγείρεται κάτω κι από τις πιο βάρβαρες συνθήκες. Η διεθνής αλληλεγγύη θέλουμε να δημιουργήσει ρήγματα στο εσωτερικό των επιτιθέμενων κυρίαρχων φέρνοντας στο προσκήνιο τη δική μας ιστορία, την ιστορία των αγώνων των από τα κάτω που κόντρα σε όλους τους καιρούς, δημιουργούν τη ζώσα πραγματικότητα της ελευθερίας και της αλληλεγγύης, αποτελώντας το μόνο πραγματικό ανάχωμα στην επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού. Ταυτόχρονα ως ΑΠΟ το προηγούμενο διάστημα είχαμε την ευκαιρία και με αφορμή την οργάνωση της φιλοξενίας του συνεδρίου της διεθνούς των αναρχικών ομοσπονδιών, να επεξεγεργαστούμε και να βαθύνουμε ακόμα περισσότερο τις θέσεις και τις αναλύσεις μας στην κατεύθυνση της θεωρητικής συνεισφοράς μας στο αναρχικό κίνημα. Σήμερα ζούμε μια περίοδο διαστρέβλωσης εννοιών και αξιών, και η ανάγκη για το αναρχικό κίνημα να οικοδομήσει το πολιτικό, ηθικό και ιδεολογικό του πλαίσιο είναι πιο επείγουσα από ποτέ, τόσο για την αφύπνιση της συνείδησης των από τα κάτω, όσο και για την υπεράσπιση των θέσεών του απέναντι στις προσπάθειες επιβολής ξένων αντιλήψεων σχετικά με τον αναρχικό αγώνα και τη διεθνιστική αλληλεγγύη. Αυτές οι προσπάθειες πηγάζουν από αυταρχικές τάσεις, κυρίως αριστερής πολιτικής προέλευσης, και εκφράζονται μέσα από την υποστήριξη ολοκληρωτικών κρατικών σχηματισμών, την καταδίκη λαϊκών εξεγέρσεων, την ευθυγράμμιση με κέντρα εξουσίας, συνειδητά ψευδή διλήμματα, συναισθηματικό εκβιασμό, συκοφαντία αγωνιστών και απειλές, όλα ντυμένα κατ’ επίφαση με τον μανδύα του αντι-ιμπεριαλισμού.
Η λογική «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου» οδηγεί πάντα στο ίδιο αδιέξοδο: σιωπή για τα εγκλήματα του νέου και οπορτουνιστικού συμμάχου, δικαιολόγηση της βίας του και απόρριψη των αγώνων που αυτός καταστέλλει εσωτερικά. Έτσι ο αντι-ιμπεριαλισμός μετατρέπεται σε γεωπολιτικό εργαλείο, χάνοντας κάθε ελευθεριακό περιεχόμενο και αναλυτική ουσία.
Από αναρχική σκοπιά, αυτό είναι αδιανόητο. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς κράτος. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς εσωτερική καταστολή. Οι ίδιες δομές που επεκτείνονται προς τα έξω πειθαρχούν και προς τα μέσα, εντός ταξικά διαστρωματωμένων κοινωνιών. Οι ίδιοι μηχανισμοί βομβαρδίζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν και εξοντώνουν και όποιος προσποιείται ότι δεν το βλέπει αυτό δεν ασκεί αντι-ιμπεριαλισμό αλλά πολιτική συγκάλυψη.
Ο προλεταριακός διεθνισμός δεν επιλέγει κράτη, σημαίες ή πόλους μέσω οπορτουνιστικών συμμαχιών, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα αξιοποιήσει τις εσωτερικές αντιθέσεις και τα ρήγματα του συστήματος. Επιλέγει πλευρά στους κοινωνικούς αγώνες: στέκεται με τους εργάτες, με τους πρόσφυγες που συνθλίβονται στα σύνορα, με τους στρατολογημένους και τους λιποτάκτες, με τους φυλακισμένους, με τους εξεγερμένους, με όλους όσοι πληρώνουν το κόστος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, όπου κι αν βρίσκονται. Δεν περνά μέσα από υπουργεία εξωτερικών ή γεωπολιτικούς υπολογισμούς. Περνά μέσα από τη διεθνιστική αλληλεγγύη από τα κάτω.
***
Βασικές στρατηγικές προτεραιότητες του ελληνικού κράτους και της αρχουσας τάξης διαχρονικά αποτελούν η εξυπηρέτηση της άρρηκτης διασύνδεσής τους με τον ευρωατλαντικό άξονα και η προώθηση των αντικοινωνικών αναδιαρθρώσεων με στόχο τον συνολικό μετασχηματισμό του κράτους, της οικονομίας και της κοινωνίας. Η επιβολή πάνω στην κοινωνία της επιβεβαίωσης και επέκτασης αυτών των στρατηγικών προτεραιοτήτων της κυριαρχίας που προηγήθηκε την περίοδο 2011-2019 επετεύχθη τόσο με τη συστηματική και άγρια καταστολή των αυτοοργανωμένων λαϊκών/κοινωνικών/ταξικών αγώνων όσο και με τη σύμπραξη και συνεργασία όλου του πολιτικού και κομματικού προσωπικού της δημοκρατίας απο τη δεξιά και ακροδεξιά μέχρι την καθεστωτική και σοσιαλδημοκρατική αριστερά. Έτσι η πολιτική διαχείριση της τελευταίας επταετίας, που αποτελεί την ακροδεξιά εκδοχή του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, προχωρά με ακόμα μεγαλύτερη επιθετικότητα στις διακηρυγμένες στοχεύσεις του κόσμου της εξουσίας. Από τις ιδιωτικοποιήσεις, τη λεηλασία του φυσικού κόσμου, την ελαστικοποίηση και εντατικοποίηση της εργασίας, την καλλιέργεια του ρατσισμού και του εθνικισμού, την ακόμη μεγαλύτερη πρόσδεση στο ΝΑΤΟ, τη μονιμοποίηση του ρόλου του συνοριοφύλακα της Ευρώπης- Φρούριο, μέχρι την καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αγώνων και την επίθεση στο αναρχικό κίνημα.
Το κρατικό έγκλημα στα Τέμπη 3μιση χρόνια πριν, αλλά και η εμπειρία από προηγούμενα μαζικά κρατικά εγκλήματα, όπως στη Ρικομέξ, το Σάμινα, την Ηλεία, τη Μάνδρα, το Μάτι και την Πύλο καταδεικνύουν την αθεράπευτα αντικοινωνική και δολοφονική φύση του επιβαλλόμενου εξουσιαστικού και ιεραρχικού τρόπου οργάνωσης της κοινωνίας από το κράτος και το κεφάλαιο. Έτσι γίνεται καθαρό πως η διαμεσολάβηση συνολικά των κοινωνικών σχέσεων από το κράτος, ανεξάρτητα της πολιτικής διαχείρισής του, διαχρονικά δεν έχει προσανατολισμό και στόχο την εξυπηρέτηση των κοινωνικών αναγκών αλλά αντίθετα προτεραιότητα πάντα των κρατικών θεσμών και μηχανισμών είναι η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας.
Το ίδιο ακριβώς καταδεικνύει η εργοδοτική δολοφονία 5 εργατριών στο εργοστάσιο της Βιολάντα στα Τρίκαλα, μετά από έκρηξη που διέλυσε τις εγκαταστάσεις στις οποίες εργάζονταν, και από την οποία τραυματίστηκαν άλλοι 7 εργάτες, αλλά και οι μετέπειτα προσπάθειες των κρατικών μηχανισμών να αποκρύψουν τις ελλείψεις από τη μεριά της εργοδοσίας σε μέτρα προστασίας, τις παράνομες κατασκευές προπανίου, τις αδήλωτες εγκαταστάσεις του υπογείου του εργοστασίου, την εργοδοτική τρομοκρατία που ασκούταν επί σειρά ετών σε αυτό το εργασιακό κάτεργο. Η έκρηξη στη Βιολάντα δεν είναι ούτε τυχαίο γεγονός, ούτε ατύχημα, αλλά αντίθετα αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης που επιβάλλεται στους χώρους δουλειάς, ένα ακόμα προδιαγεγραμμένο κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα. Οι δεκάδες δολοφονίες εργατών στα κάτεργα της σύγχρονης δουλείας, όπου μόνο το 2025 έφτασαν τις 201, μαρτυρούν οτι οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουν να πληρώνουν με το αίμα τους τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού και καταπιεστικού συστήματος, που καταδυναστεύει, δολοφονεί, εξαθλιώνει.
Το ίδιο επίσης καταδεικνύουν και οι πρόσφατες μαζικές δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών στο ναυάγιο της Χίου, όπου το σκάφος του λιμενικού στην κυριολεξία πέρασε από πάνω τους, διαμελίζοντάς τους, ενώ στη συνέχεια επιζώντες του ναυαγίου βρέθηκαν στο στόχαστρο διώξεων, με σκοπό να δικαιολογηθεί ένα ακόμα κρατικό έγκλημα και να μετακυλιστούν οι ευθύνες από τους θύτες στα θύματα. Οι δολοφονικές αντι-μεταναστευτικές πολιτικές “αποτροπής” και η οικοδόμηση της Ευρώπης- Φρούριο αποτυπώνονται στους χιλιάδες νεκρούς πρόσφυγες και μετανάστες στα χερσαία και υδάτινα σύνορα, στους εγκλωβισμένους και στοιβαγμένους σε άθλιες συνθήκες στα σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στους φυλακισμένους κάτω από ένα ειδικό ρατσιστικό καθεστώς εξαίρεσης. Τα “τείχη” που υψώνονται δεν χρησιμεύουν μόνο για να κρατήσουν με κάθε μέσο τους απόκληρους, τους “πλεονάζοντες πληθυσμούς” εκτός Ευρώπης, αλλά και για να οδηγήσουν τις κοινωνίες της Δύσης στην εμπέδωση του εκφασισμού στο εσωτερικό τους, στην δημιουργία μιας κοινωνικής συνθήκης φόβου, ελέγχου και μίσους με σκοπό την άρρητη αποδοχή της άγριας εκμετάλλευσής τους από τους κυρίαρχους.
Η κρατική και καπιταλιστική επίθεση σε όλες τις πτυχές της ζωής είναι αποτέλεσμα της συνολικής κρίσης του συστήματος και οξύνεται όλο και περισσότερο, επιδιώκοντας να στερήσει από την μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία κάθε προοπτική αντίστασης και παράλληλα να ξεριζώσει ο,τι έχει κερδηθεί στο παρελθόν μέσα από αιματηρούς αγώνες. Η όλο και μεγαλύτερη ενταντικοποίηση στους χώρους δουλειάς και η επιβολή επαχθέστερων όρων στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, η επίθεση στην εκπαίδευση σε κάθε βαθμίδα με την όξυνση των ταξικών φραγμών, των αποκλεισμών, της καταστολής και της πειθάρχησης, η διάλυση και απαξίωση του ΕΣΥ, η επίθεση στους αγωνιζόμενους υγειονομικούς και ο αποκλεισμός των φτωχών από την πρόσβαση στην υγεία, η λεηλασία του φυσικού κόσμου και η καταστοφή των τοπικών κοινωνιών για τα κέρδη του κράτους και του κεφαλαίου, η αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου του κράτους και η σφοδρή κατασταλτική μανία που έχει εξαπολύσει απέναντι στις κοινωνικές και ταξικές αντιστάσεις είναι μερικά από τα σημεία των αναδιαρθρώσεων που επιχειρούν τα πολιτικά και οικονομικά αφεντικά να επιβάλλουν στη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, με σκοπό τον πλήρη κοινωνικό μετασχηματισμό και την δημιουργία μιας κοινωνίας υποταγμένης και φοβισμένης, ανήμπορης να ορθώσει ανάστημα μπρος στην αδικία και ανελευθερία που υφίσταται.
Είναι ξεκάθαρο πως η κοινωνική δικαιοσύνη για κάθε κρατικό-καπιταλιστικό έγκλημα, δεν θα μπορούσε να έρθει μέσα από τους κρατικούς θεσμούς και μηχανισμούς, αλλά μόνο από την ίδια την κοινωνική βάση. Μέσα από ένα οργανωμένο κοινωνικό ταξικό κίνημα που θα αποτελέσει πραγματική απειλή στο σύστημα που δολοφονεί, εξαθλιώνει και καταστέλλει. Ένα κίνημα που θα θέτει στο επίκεντρο τη συνολική προοπτική της κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης, διαλύοντας τις αυταπάτες που καλλιεργούνται περί δικαίωσης μέσα από τις δικαστικές αίθουσες και τα κοινοβουλευτικά έδρανα και προσφέρουν συνεχή νομιμοποίηση του εγκληματικού κρατικού καπιταλιστικού συστήματος. Ένα κίνημα που θα αντιπαρατεθεί κατά μέτωπο με όσους προτάσσουν την ανάθεση της κάλυψης των κοινωνικών αναγκών στο κράτος, καταδεικνύοντας συνεχώς ότι η αποκλειστική στόχευση των κρατικών θεσμών και μηχανισμών διαχρονικά υπήρξε η διαιώνιση και η αναπαραγωγή της παρασιτικής σχέσης των πολιτικών και οικονομικών ελίτ εις βάρος της κοινωνίας. Ο μόνος δρόμος για πραγματική εκπλήρωση των κοινωνικών αναγκών και προσδοκιών είναι ο αδιαμεσολάβητος, ακηδεμόνευτος και αντιθεσμικός αγώνας για την οικοδόμηση ενός κόσμου όπου τα κοινωνικά αγαθά θα βρίσκονται στον έλεγχο της ίδιας της κοινωνικής βάσης, από τους τα κάτω για τους από τα κάτω. Γι’ αυτό είναι επιτακτική η συνεχής, ορατή και οργανωμένη παρέμβαση των αναρχικών σε κάθε σημείο όπου εκδηλώνεται η κρατική και καπιταλιστική επιθετικότητα, στην κατεύθυνση της συλλογικής οργάνωσης, ενίσχυσης και σύνδεσης των υπαρχόντων σημείων αντίστασης από τα κάτω που αποτελούν στο εδώ και στο τώρα αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική επιθετικότητα και η δημιουργία νέων συλλογικών εστιών αγώνα στα σχολεία, τις σχολές, τα εργασιακά κάτεργα, τις γειτονιές στην κατεύθυνση της οικοδόμησης ενός κόσμου ισότητας, αλληλεγγύης και ελευθερίας.
***
Το βάθεμα του σύγχρονου ολοκληρωτισμού εκδηλώνεται αφενός με τις συνεχείς και δυσμενέστερες αναδιαρθρώσεις απέναντι στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία αλλά και την προετοιμασία της κοινωνικής βάσης για μια εμπόλεμη κοινωνία, την εμπέδωση μιας συνθήκης σιωπής και ταυτόχρονα υποταγής στα σχέδια των κυρίαρχων και αφετέρου με το τσάκισμα του εσωτερικού εχθρού, κάθε αντίστασης που εκδηλώνεται από τα κάτω και στόχο έχει να θέσει ανάχωμα στις αντικοινωνικές και εγκληματικές πολιτικές κράτους και κεφαλαίου. Γι’ αυτό και το αναρχικό κίνημα, όσο το σύστημα εξουσίας απονομιμοποιείται και βρίσκεται σε βαθιά κρίση, αποτελεί βασικό στόχο της καταστολής, με φυσικούς και ιδεολογικούς όρους, μέσα από την κατασυκοφάντησή του και την επιχείρηση απομόνωσής του. Η κρίση μέσα στην οποία όμως βρίσκεται το κρατικό και καπιταλιστικό σύστημα δεν οδηγεί νομοτελειακά στη συντριβή του, αντιθέτως αυτό επιτείνει με αλαζονεία και οξυμένη ένταση την επίθεσή του, στοχεύοντας στο μούδιασμα των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων και στην επικράτηση του φόβου.
Έτσι οι εξουσιαστές σήμερα επιχειρούν να σβήσουν τα αποτυπώματα ολόκληρων δεκαετιών σκληρών κοινωνικών και ταξικών αγώνων γιατί λειτουργούν ως κοινωνικά παραδείγματα αντίστασης που επιβιώνουν και αναπαράγονται, γιατί συνεχίζουν να εμπνέουν τις νέες γενιές και δείχνουν δρόμους αγώνα στους καταπιεσμένους στο σήμερα, γιατί κρατούν ζωντανή την προοπτική της κοινωνικής χειραφέτησης και απελευθέρωσης.
Η κοινωνική και ταξική εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008, αποτέλεσε ένα κορυφαίο πολιτικό και κοινωνικό γεγονός της μεταπολιτευτικής περιόδου, αποτέλεσμα μακροχρόνιων αγώνων μέσα στους οποίους τα αναρχικά προτάγματα εξέφρασαν κατά κύριο λόγο τον κοινωνικό ριζοσπαστισμό, ενώ και μέσα στην εξέγερση οι αναρχικοί είχαν πρωταγωνιστικό ρόλο τόσο για το ξέσπασμα της όσο και για τη μορφή και τα περιεχόμενα της. Επίσης η εξέγερση ανέδειξε και τα όρια των μορφών οργάνωσης του ίδιου του αναρχικού-αντιεξουσιαστικού αγώνα. Είναι αυτό το σημείο, στον απολογισμό της εξέγερσης και της προηγούμενης περιόδου, στις δυνατότητες που αυτή γέννησε και δεν εκπληρώθηκαν, όπου γεννιέται η ιδέα της αναγκαιότητας για την αναρχική πολιτική οργάνωση. Το αφορμαλιστικό αντιοργανωτικό μοντέλο διακρίνεται από την ασυνέχεια, την περιστασιακότητα στις συνεργασίες και πολλές φορές την ασυνέπεια και την αυτοαναφορικότητα, τον καθορισμό από την αντανακλαστικότητα και τη συγκυρία. Κυριαρχείται από την έλλειψη δέσμευσης χωρίς να μπορεί να επεξεργαστεί συλλογικά θέσεις και προτάσεις στη βάση της κινηματικής εμπειρίας. Εμπεριέχει την κουλτούρα της συνειδητής ή μη αποχής από τις συλλογικές διαδικασίες, που έχει ως αποτέλεσμα την παραγωγή και αναπαραγωγή -άτυπων μεν αλλά πραγματικών- διαδικασιών ανάθεσης και ιεραρχιών. Επιπρόσθετα, η έλλειψη ενός σταθερού τόπου πολιτικής ζύμωσης, συντροφικής κριτικής και αυτοκριτικής οδηγεί στην υποκατάστασή του από κοινωνικές λειτουργίες και ένα χώρο που λειτουργεί σε κρίσιμα σημεία ως άθροισμα παρεών και όχι στη βάση πολιτικών κριτηρίων.
Στα χρόνια που ακολούθησαν την εξέγερση του Δεκέμβρη, η αντικειμενική συνθήκη της παρακμής της κρατικής και καπιταλιστικής αυτοκρατορίας οξύνθηκε. Εξαιτίας πραγματικών αδυναμιών (ιδεολογικών και οργανωτικών), αλλά και της αδήριτης ανάγκης της κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής να μην αποδιοργανωθεί σε ένα σπιράλ φθοράς εν μέσω γενικευμένης κοινωνικής δυσαρέσκειας, χτυπήθηκε με συνέπεια η υποκειμενική δυνατότητα άμυνας των καταπιεσμένων ενάντια στους δυνάστες τους: η ιδέα, η αντίληψη ότι η παραπαίουσα αυτοκρατορία είναι μαχητή. Με την προπαγάνδα αλλά και την αύξηση των ποσοστών βίας, με τις ρεφορμιστικές αυταπάτες αλλά και την κατασταλτική θωράκιση, με την ιδεολογική επίθεση και τη συνεργασία όλου του αστικού κόσμου για την αναχαίτιση των απείθαρχων, οι παρηκμασμένοι εξουσιοφρενείς εν μέσω της γενικευμένης και συνολικής κρίσης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος επιχειρούν μία ολοκληρωτική επίθεση τοπικά και διεθνώς.
Η Αναρχική Πολιτική Οργάνωση είναι παιδί του Δεκέμβρη του 2008, των φοιτητικών κινητοποιήσεων του 2006-2007 και των μεγάλων κοινωνικών κινητοποιήσεων του 2010-12 και εμπνέεται από την ιστορική παρακαταθήκη του αναρχικού κινήματος στην Ισπανία στο πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Του ελευθεριακού κινήματος της CNT-FAI που μέσα από σκληρούς αγώνες, εξεγέρσεις και κυρίως, την ταξική, κοινωνική, πολιτική οργάνωση κατάφερε να θέσει σε εφαρμογή την ιδέα της γενικευμένης ανατροπής του κράτους και του καπιταλισμού και να αναπτύξει την κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Από τη στιγμή της συγκρότησής της, 10 χρόνια πριν, συνεχίζει να αποτελεί ένα ανοιχτό κάλεσμα για τους αναρχικούς που αναφέρονται στον οργανωμένο και συλλογικό αγώνα και στην κοινωνική επανάσταση, μια διαρκή πρόταση για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική συγκρότηση του αναρχικού κινήματος, μια σταθερή θέση μάχης και συσπείρωσης στους δρόμους στο πλάι όσων αμφισβητούν την βαρβαρότητα της εξουσίας. Με συνέπεια και συνέχεια στα ταξικά και κοινωνικά μέτωπα αγώνα που θέτουν φραγμούς στην περαιτέρω υποβάθμιση της ζωής μας στο σήμερα και έχοντας ως προοπτική την κατάκτηση της μόνης ζωής που αξίζει να βιωθεί: αυτής στα λαϊκά συμβούλια της κοινωνικής επανάστασης.
Στο σημείο αυτό, κλείνοντας την τοποθέτησή μας, θα θέλαμε να παραθέσουμε ένα σχόλιο συντρόφου σχετικά με την οργάνωση των αναρχικών, τονίζοντας ότι η διαδρομή που ακολουθήθηκε για τη συγκρότησή της δεν ήταν ούτε βέβαιη, ούτε εύκολη και ανέξοδη, ούτε είχε μπροστά της ήδη έναν έτοιμο δρόμο χαραγμένο και δοκιμασμένο ώστε να πατήσει και να αντλήσει σε αντίθεση με σήμερα όπου αποτελεί παρακαταθήκη πολιτική, ιδεολογική και οργανωτική αλλά και ζωντανό παράδειγμα αγώνα, όταν δηλαδή η ξεχασμένη εκείνα τα χρόνια αλλά αναγκαία, απαραίτητη και ιστορικά δικαιωμένη ιδέα της οργάνωσης των αναρχικών επανήλθε στο προσκήνιο μέσα από τη συμβολή συντρόφων και συντροφισσών που κατάφεραν να την κάνουν απτή, να την προτείνουν και να τη σχηματοποιήσουν:
“Η αναρχική οργάνωση στην Ελλάδα συντελείται και αποτελεί ζωντανό παράδειγμα τα τελευταία χρόνια, γεννήθηκε μέσα από χρόνιες κινηματικές διαδικασίες εντός του αναρχικού κινήματος και όχι από προσωπικές επιθυμίες και αναγνώσεις, αντλεί από τα ιστορικά παραδείγματα που καθόρισαν την πορεία της υπόθεσής μας. Η οργάνωση δεν σταματά ούτε αρχίζει στις εκάστοτε προσωπικές παρορμήσεις του καθενός, αντιθέτως απαιτεί τη συνειδητοποίηση της ανάγκης μαζικοποίησης των υπαρχόντων δομών που συνεχίζουν με συνέπεια να στέκονται μέσα στους αγώνες”.
Απέναντι στην οργανωμένη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου που τοπικά και διεθνώς δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα περισσότερο από πόλεμο και φασισμό, η μόνη ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στα οδοφράγματα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων και την πολιτική, κοινωνική και ταξική οργάνωση του αγώνα στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης και χειραφέτησης. Μέσα από αδιαμεσολάβητους αντιιεραρχικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες από τα κάτω, μπορούμε να περάσουμε στην αντεπίθεση ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Να ξαναφτιάξουμε τη ζωή με βασικά συστατικά την κοινωνική αλληλεγγύη, τη συνεργασία, χωρίς αφεντικά και δούλους. Να κάνουμε απτή πραγματικότητα τη γενικευμένη κοινωνική Αυτοδιεύθυνση, να συνοψίσουμε την πολιτική ελευθερία και την οικονομική ισότητα στο σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα. Για ένα ελευθεριακό κίνημα όλων των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων που θα δίνει διέξοδο στις πραγματικές ανάγκες.
Αναρχική Συλλογικότητα “Κύκλος της Φωτιάς”, μέλος ΑΠΟ – ΟΣ