Τοποθέτηση της συλλογικότητας για τον Κοινωνικό Αναρχισμό «Μαύρο & Κόκκινο» στο 8ο Συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης
(13-14 Ιουνίου | Θεσσαλονίκη)
Η σημερινή διαδικασία τοποθετείται σε μια εξαιρετικά ιδιαίτερη συνθήκη που βαθαίνει ολοένα, καθώς η συζήτηση γίνεται εντός ενός ναρκοθετημένου πεδίου το οποίο οριοθετείται από την περαιτέρω ανάπτυξη της οξυμένης επίθεσης κράτους και κεφαλαίου, η οποία δείχνει ότι προτίθεται να βαδίσει προς την πιο ορατή και αποχαλινωμένη επίθεση, αυτή της μορφής του γενικευμένου πολέμου, ενόσω δε διανύουμε μια περίοδο διευρυμένης κοινωνικής και κινηματικής «κόπωσης», που έχει επιφέρει την οπισθοχώρηση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων.
Η σημερινή ανακοίνωση μας αποτελεί τη λογική συνέχεια των προηγούμενων αναλύσεων μας, όπως αυτές έχουν εκφραστεί στα συλλογικά όργανα της ΑΠΟ, κι όπως είχαμε την ευκαιρία να αναπτύξουμε ένα κομμάτι τους και στο πλαίσιο διεξαγωγής του Συνεδρίου της Διεθνούς των Αναρχικών Ομοσπονδιών, το οποίο φιλοξενήθηκε από την Ομοσπονδία μας, τον Απρίλη στην Αθήνα.
Ειδικότερα για το ζήτημα της γενίκευσης του πολέμου μέσω των πολεμικών προετοιμασιών στη Δύση και την όξυνση των πολεμικών συγκρούσεων σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή, είχαμε τοποθετήσει ορισμένους αναλυτικούς άξονες οι οποίοι σχετίζονται με την άρση της τελευταίας υπόσχεσης του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος προς τις κοινωνίες της Δύσης, δηλαδή την αποφυγή εκδήλωσης πολεμικής σύγκρουσης στο έδαφός τους, διαδικασία που περνάει μέσα από τον επανεξοπλισμό των δυτικών κοινωνιών και των στρατιωτικών τους δυνάμεων, τον συνολικό έλεγχο των κοινωνικών αντιστάσεων και την κάλυψη των δυτικών δυνάμεων στην εξελισσόμενη γενοκτονία των Παλαιστινίων από το κράτος του Ισραήλ.
Το κράτος του Ισραήλ, η διαρκής πολεμική του εμπλοκή που διαμορφώνει έναν κοινωνικό σχηματισμό σε μόνιμη κατάσταση πολέμου, η νέο-αποικιακή ιδεολογία που συνδυάζει τις πιο παραδοσιακές μορφές εκκαθάρισης με τα πιο σύγχρονα μέσα τεχνικού εξοπλισμού εξόντωσης, παρακολούθησης και θανάτωσης αποτελεί σήμερα το παράδειγμα για της κοινωνίες της Δύσης. Οι στρατιωτικές του υπηρεσίες με διάφορες μορφές παίζουν ρόλο από τις παρακολουθήσεις που διεξήγαγε η ελληνική κυβέρνηση μέχρι την ειδική εκπαίδευση βραζιλιάνων αστυνομικών που καλούνται να καταστείλουν τον εσωτερικό εχθρό εκεί.
Όλη αυτή η προετοιμασία υπέρ της γενικευμένης πολεμικής εμπλοκής εκδηλώνεται με προπαρασκευές πολιτικές και νομικές, όπως την αλλαγή του πλαισίου στράτευσης σε χώρες της Ευρώπης (στην Ελλάδα εκδηλώθηκε με την πρόσφατη αλλαγή στο αντίστοιχο πλαίσιο και τη γελοία μεν ενδεικτική και δυνητικά επικίνδυνη στράτευση των γυναικών) αλλά και την επάνοδο του εθνικιστικού μπλοκ σε σειρά κρατών το οποίο ουσιαστικά επιχειρεί την επανεξοικείωση των ευρωπαϊκών κοινωνιών με την ιδεολογία, την πρακτική και την «αξία» του πολέμου. Στην Ελλάδα αυτό το μπλοκ εκδηλώνεται πολιτικά κυρίως μέσω της επανόδου στο πολιτικό προσκήνιο πρώην δεξιών πρωθυπουργών, οι οποίοι εκφράζουν το φιλοπόλεμο μπλοκ της αστικής τάξης, πιέζοντας διαρκώς σε προϋποθέσεις ρήξης με την Τουρκία, θεωρώντας ότι έτσι επιβάλλουν τη βαθύτερη στρατηγική της χώρας για κυριαρχία στην Νοτιοανατολική Μεσόγειο.
Σύμμαχο σε αυτή τη διαδικασία έχουν την επονομαζόμενη «νέα κανονικότητα», όπως έχει διαμορφωθεί από το κοινό και επίπλαστο αφήγημα του συνόλου του πολιτικού προσωπικού για «ξεπέρασμα της κρίσης». Η κρίση των προηγούμενων χρόνων στην Ελλάδα εκδηλώθηκε ως απότοκο ενός βασικού σημείου: την πτώση του ποσοστού κέρδους και την περαιτέρω αδυναμία συσσώρευσης κεφαλαίων από ένα μεγάλο τμήμα της αστικής τάξης της χώρας σε συνάρτηση με την πτώση του «ρυθμού ανάπτυξης», του δείκτη προσμέτρησης δηλαδή της εντατικοποίησης της εργασιακής εκμετάλλευσης στη χώρα. Η συντριπτική αναμόρφωση του κόσμου της εργασίας, όλη αυτή την «κρισιακή» περίοδο μέσω της ταυτόχρονης εξάλειψης του συνόλου των εργασιακών δικαιωμάτων, την περιστολή της αξίας της εργατικής δύναμης και της αύξησης του κόστους διαβίωσης, ανέδειξε νέες δυνατότητες για την εγχώρια αστική τάξη, η οποία κατόρθωσε επίσης να «σταθεροποιήσει» υπέρ της την χώρα, ανακτώντας και πολλαπλασιάζοντας την δυνατότητά της να ανταπεξέλθει στον κεντρικό, στρατηγικό της ρόλο που δεν είναι άλλος από το να αποτελέσει η χώρα αρωγό των αμερικανό-νατοϊκών και ισραηλινών σχεδιασμών στην περιοχή, περιμένοντας να αποκομίσει οφέλη για τον εαυτό της εις βάρος φυσικά του ελληνικού λαού και των λαών της ευρύτερης περιοχής, αναδεικνύοντας τη χώρα στο πιο πιστό (και απαραίτητα λυσσασμένο) σκυλί τους.
Το καρτέλ εξουσίας επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την κόπωση των κοινωνικών αντιστάσεων για να διαμορφώσει τετελεσμένα. Αυτή η «νέα κανονικότητα» που υπογραμμίζεται από τη δεξιά ηγεμονία σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο ξεκινάει από την απονεύρωση, την υπονόμευση και τελικά την απονέκρωση τελικά του ριζοσπαστικού κύματος της προηγούμενης περιόδου από την «κυβέρνηση της Αριστεράς», μια διαπίστωση που καταθέσαμε στον δημόσιο διάλογο από τον χειμώνα του 2015, για να λάβει μια συμβολική επιβεβαίωση από τις δηλώσεις του πρώην πρέσβη των ΗΠΑ σχετικά με την χρησιμότητα της κυβέρνησης Τσίπρα σε όλα τα παραπάνω. Ωστόσο θεωρούμε ότι όλα αυτά πλέον είναι δοσμένα, σήμερα ερχόμαστε αντιμέτωποι με νέα ζητήματα που σχετίζονται με τη διαρκή επέκταση των ορίων της Δεξιάς, η οποία διαρκώς ενσωματώνει την πολιτική ατζέντα της ακροδεξιάς σε όλα τα επίπεδα. Τίποτα δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να διαμορφωθεί το επόμενο διάστημα μια κυβερνητική σύνθεση με ακόμα πιο αντιδραστικό, συντηρητικό, εθνικιστικό και καταπιεστικό πρόσημο. Σε κάθε περίπτωση όποιο μείγμα διακυβέρνησης κι αν προκύψει εντός του 2027 αυτό θα έχει αδιαμφισβήτητα κοινό σημείο τις στρατηγικές επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου, αυτό είναι και το μόνο νόημα, το μόνο πολιτικό σήμα που εκπέμπουν έννοιες όπως «νέος πατριωτισμός», «ανθρώπινος καπιταλισμός» που συνοδεύονται από φαιοκόκκινα λογότυπα, στην προσπάθεια τους να αποπροσανατολίσουν τις υπάγωγες τάξεις, τους εργαζόμενους και να ρυμουλκήσουν το σύνολο όσων αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί πολίτες» στο άρμα της αστικής τάξης και των σχεδίων της.
Στην πραγματικότητα και σε κινηματικό επίπεδο αυτό που έχουμε να αντιμετωπίσουμε είναι ένα κοινωνικό περιβάλλον όπου οι αντιστάσεις απομειώνονται και ανιχνεύονται στα επίπεδα πριν το 2003, όταν όμως η κοινωνική συνθήκη υπογραμμίζονταν από το φενακισμένο αφήγημα περί ευδαιμονίας και διαρκούς οικονομικής μεγέθυνσης. Στο σημερινό ωστόσο κοινωνικό πεδίο με την τεράστια ακρίβεια να καλπάζει, και εν γένει το κόστος διαβίωσης να εκτοξεύεται, ενόσω ο ορίζοντας μαυρίζει από σύννεφα πολέμου, η αποδυνάμωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων μπορεί να αποβεί μοιραία για τοα συμφέροντα των φτωχών λαϊκών στρωμάτων.
Για αυτούς τους λόγους είναι απαραίτητη η ανάληψη πρωτοβουλιών σε αυτή την αντιπολεμική-διεθνιστική-αντιμιλιταριστική κατεύθυνση στη βάση του κειμένου της ΑΠΟ όπως ανακοινώθηκε στο πλαίσιο της εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του Συνεδρίου της Διεθνούς και έπειτα υιοθετήθηκε και δημοσιεύτηκε από την IFA. Πρέπει να κατανοηθεί από όλους η κοινή βάση που έχουν συγκεκριμένες «νέο-σταλινικές» αντιλήψεις και αναγνώσεις που ενδύονται την προβιά ενός ξιπασμένου αντι-ιμπεριαλισμού με την εφαρμογή αντι-αναρχικών πογκρόμ από συγκεκριμένους πολιτικούς φορείς. Οι αναφορές φορέων και κρατών του διεθνούς συστήματος που συγκροτούν τον κίβδηλο αντι-ιμπεριαλισμό περί της ανάγκης διαμόρφωσης ενός πολυπολικού κόσμου δείχνει πως σκέφτονται οι επιμέρους ελίτ με καθαρά εθνικούς όρους, συστήματα ασφαλείας που διασφαλίζουν στην πραγματικότητα μόνο τη δική τους εξουσία, εις βάρος άλλων λαών που συνθλίβονται κάτω από τη μπότα καταπιεστικών συστημάτων εξουσίας σε όλο τον κόσμο.
Συμπληρώνοντας φέτος τα δέκα χρόνια διαρκούς δράσης και λειτουργίας εντός της ΑΠΟ μπορούμε να πούμε πως νοιώθουμε ότι διασφαλίσαμε σε έναν μεγάλο βαθμό την έννοια της οργάνωσης ως απτή πραγματικότητα κι όχι ως χίμαιρα. Κατανοήσαμε ότι δεν μπορούμε να ομνύουμε σε μια φανταστική οργάνωση χωρίς όμως να διατηρούμε ισχυρούς, ουσιαστικούς και μόνιμους πολιτικούς δεσμούς με άλλες ομάδες και συλλογικότητες σε άλλες γεωγραφίες της χώρας ή και στο εξωτερικό. Αυτή ήταν μια κατάκτηση πραγματική και ορατή, το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό της δε είναι ότι συνέβη δίχως καμία ιδεολογική έκπτωση, χωρίς θόλωμα των αρχών, δίχως αλλοίωση της αναρχικής ιδεολογικής ταυτότητας. Τούτο πρέπει να τονίσουμε δεν αποτελεί ούτε μια επιλογή «ελιτισμού» ούτε μια εμμονή σε κάποια αφηρημένη ιδεολογική καθαρότητα, αντιθέτως γνωρίζουμε πολύ καλά ότι καμιά κοινωνική επανάσταση δεν μπορεί να συμβεί ερήμην της κοινωνικής βάσης, της κοινωνικής πλειοψηφίας, αλλά αντιθέτως χρειάζεται η πιο ενεργή συμμετοχή της για το ξέσπασμα και την οργάνωση της επανάστασης. Ωστόσο όταν λέμε συμμετοχή εννοούμε την πραγματική δεσμευτική και συνειδητή συμμετοχή των εργαζομένων, των ανέργων, των φοιτητών, των μαθητών, των αγροτών ως κοινωνών και φορέων της κοινωνικής αλλαγής και όχι απλά ως ακόλουθων των αποφάσεων των ειδικών της ανατροπής. Αυτό το πλαίσιο συγκρότησης είμαστε πεπεισμένοι ότι μπορεί να διαμορφωθεί μόνο μέσα στις δομές, το πλαίσιο και το περιεχόμενο του ομοσπονδιακού οργανωτικού μοντέλου των αναρχικών οργανώσεων και μάλιστα μέσω της διαρκής πάλης όλων των αγωνιστών και αγωνιστριών του. Η ύπαρξη λοιπόν ενός παραδείγματος αναρχικής ομοσπονδιακής οργάνωσης αποτελεί μια ιστορική αποτύπωση για το εγχώριο κίνημα, ειδικά αν αναλογιστούμε την διαχρονική αδυναμία που υπήρχε (πλην ελαχίστων εξαιρέσεων) στο ελλαδικό αναρχικό κίνημα να συγκροτήσει σταθερά και με χρονική διάρκεια οργανωτικά σχήματα ως σημεία αναφοράς της δράσης του.
Η συνέπεια της δράσης και η επακόλουθη εμπειρία αποτελούν οπωσδήποτε σημαντικά στοιχεία της οργάνωσης ωστόσο δεν είναι από μόνα τους ικανά να διαμορφώσουν τις απαραίτητες προϋποθέσεις ώστε να καταστεί εφικτή η υπόθεση της κοινωνικής ανατροπής. Αποτελεί διαρκή στόχο η διεύρυνση των οργανωτικών, πολιτικών, κοινωνικών και συνδικαλιστικών δομών, συνάμα με την προσπάθεια να κάνουμε ακόμα πιο κατανοητή την αντίληψή μας και τους στόχους της δράσης μας τόσο στους ανένταχτους κοινωνικούς αγωνιστές όσο και στην κοινωνική βάση. Σκοπός πρέπει να είναι η συγκέντρωση νέων δυνάμεων και η αυτοοργάνωση σε σχήματα αδιαμεσολάβητου αγώνα σε σχολεία, σχολές, γειτονιές και εργασιακούς χώρους.
90 χρόνια μετά το ξέσπασμα της Ισπανικής Επανάστασης το καλοκαίρι του 1936, το γεγονός που άφησε ως κοινωνικό πείραμα το πιο βαθύ αποτύπωμα στην ιστορία των κοινωνικών αγώνων και αλλαγών, η φλόγα εκείνου του προλεταριακού ξεσπάσματος των αναρχικών εργατών και εργατριών, των μαχόμενων πολιτοφυλάκων, λειτουργεί ως άσβηστος φάρος για την κατεύθυνσή μας. Η μελέτη σε βάθος της πλούσιας κληρονομιάς της και η χρήση της στις τωρινές συνθήκες είναι κάτι που οφείλει να κάνει η οργάνωση μας, όχι και πάλι ως ιστορική εμμονή αλλά γιατί η αποκωδικοποίηση των πιο σημαντικών πτυχών της ιστορίας της ισπανικής επανάστασης, η αποτύπωση του πλάτους του κινήματος, το βαθύ αποτύπωμά της δείχνει αφενός πως είναι δυνατή η «ενσάρκωση της Ουτοπίας», και μπορεί να αποδειχτεί εξαιρετικά χρήσιμη για την σύγχρονη συγκρότηση των ελευθεριακών ιδεών.
Την επόμενη περίοδο και με αυτήν την ιστορική αφορμή θα θέλαμε να αναληφθούν πρωτοβουλίες από την Οργάνωση για την διάχυση του λόγου και της δράσης του κοινωνικού, ταξικού, οργανωμένου και μαχόμενου φεντεραλιστικού αναρχισμού και του ελευθεριακού κομμουνισμού σε όσο το δυνατόν περισσότερες πόλεις, περιοχές και κοινωνικούς χώρους και ανθρώπους. Να κρατήσουμε ζωντανή την σπίθα της αντίστασης μέχρι την έλευση της κοινωνικής απελευθέρωσης μέχρι να ξαναπάρουμε τη σκυτάλη από το παγκόσμιο χέρι των λαών που αντιστέκονται, εξεγείρονται και επαναστατούν ενάντια στους δυνάστες τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό “Μαύρο και Κόκκινο”, μέλος ΑΠΟ