Τοποθέτηση της Αναρχικής Συλλογικότητας Όμικρον 72 για το 8ο συνέδριο της Αναρχικής Πολιτικής Οργάνωσης
Θεσσαλονίκη 13-14 Ιουνίου 2026
Μέσα σε αυτήν την περίοδο βαθιάς κρίσης του κρατικο-καπιταλιστικού συστήματος, η επιβολή και η εμβάθυνση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού δεν είναι παρέκκλιση, αλλά συνειδητή στρατηγική της εξουσίας για πλήρη κυριαρχία πάνω στο κοινωνικό σώμα, καταστολή κάθε αντίστασης και μεγιστοποίηση των κερδών των ελίτ. Στη διεθνή σκηνή, παραδοσιακές συμμαχίες επαναδιαπραγματεύονται, παγιωμένες αντιπαλότητες υποχωρούν ή μετασχηματίζονται, κάνοντας ολοένα και πιο εμφανή τη ρευστότητα και την αστάθεια των γεωπολιτικών ανταγωνισμών. Απουσία μίας αδιαμφισβήτητης υπερδύναμης, πολλά είναι τα κράτη που επιδιώκουν να αναδειχθούν σε “κυρίαρχο διαχειριστή” ενός κόσμου αυξανόμενων τριβών, με τη λεγόμενη «πολυπολικότητα» να μη σηματοδοτεί ισορροπία ισότιμων δυνάμεων, αλλά σύγκρουση πολλών κέντρων της ίδιας κρατικής και καπιταλιστικής εκμετάλλευσης για τον έλεγχο πόρων και ροών. Μεταξύ των ισχυρών δεν υπάρχει νικητής και ηττημένος• η διατήρηση του εν κρίση συστήματος αποτελεί νίκη για όλους, με το κόστος να μεταφέρεται πάντα στους από τα κάτω.
Η άγρια επίθεση στους από τα κάτω όλου του κόσμου περιλαμβάνει πολεμικές επιχειρήσεις, επιβολή δικτατορικών-θεοκρατικών καθεστώτων και ανατροπή άλλων, υποκίνηση εμφύλιων συγκρούσεων, καταστροφή παραγωγικών δυνάμεων, έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών, οικονομική αφαίμαξη ολόκληρων πληθυσμών, περιβαλλοντική καταστροφή ολόκληρων περιοχών και φυσικά τεράστιο αριθμό ανθρώπινων απωλειών. Κατά αυτόν τον τρόπο αναδεικνύονται όχι μόνο οι αθεράπευτες αντιφάσεις του κρατικού-καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης αλλά και η απόλυτη αδυναμία του να παράξει οποιοδήποτε συνεκτικό κοινωνικό όραμα και προοπτική. Όσο οι κοινωνίες βρίσκονται δέσμιες του λεγόμενου “εθνικού συμφέροντος”, του ιδιωτικού κέρδους και της καπιταλιστικής συσσώρευσης, οι πολεμικές συγκρούσεις θα αποτελούν μονόδρομο.
Ταυτόχρονα, η καπιταλιστική αναδιάρθρωση συντελείται στην κατεύθυνση της ολοκληρωτικής επιβολής σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Η συναίνεση δεν αντλείται πλέον με τους τρόπους των περασμένων δεκαετιών• η εξουσία καταφεύγει ολοένα και συχνότερα στην απροκάλυπτη βίαιη επιβολή, στη μονιμοποίηση του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και στη διαρκή αναβάθμιση κατασταλτικών μηχανισμών απέναντι σε όσους αντιστέκονται. Η κατάρρευση της μέχρι πρότινος νεοφιλελεύθερης θεσμικότητας και των δικαιοπολιτικών κατακτήσεων, η υιοθέτηση του «τραμπικού» μοντέλου άσκησης της παγκόσμιας διπλωματίας, η ευρύτερη πολεμική αναδιοργάνωση, η υιοθέτηση πολεμοχαρούς ρητορικής, η κούρσα εξοπλισμών, η παγκόσμια άνοδος της ακροδεξιάς, στρώνουν το έδαφος για τους επερχόμενους πολέμους και προετοιμάζουν τις κοινωνίες να αποδεχθούν να στείλουν τα παιδιά τους να πεθάνουν όχι για διεκδίκηση της ελευθερίας και της υπεράσπισης της ζωής, αλλά για την εξυπηρέτηση των διακρατικών ανταγωνισμών και των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, για τη συνέχιση και την εμβάθυνση της λεηλασίας των ζωών μας.
Βολιβία
Στα τέλη Απρίλη το βολιβιανό κράτος, υπό την ηγεσία της ακροδεξιάς κυβέρνησης του Ροδρίγο Παζ, ψηφίζει τον νόμο υπ’ αριθμόν 1720, που ανοίγει τον δρόμο ώστε οι μικρές και οι μεσαίες γαίες να εισέλθουν στο χρηματοπιστωτικό σύστημα αλλά και να υποθηκευτούν και να πουληθούν. Έτσι, επιχειρείται η ιδιωτικοποίηση της γης των μικρομεσαίων αγροτών, καθώς αυτές οι γαίες, μέχρι πρότινος, προστατεύονταν από το να απορροφηθούν από το μεγάλο κεφάλαιο. Αμέσως μετά την ψήφιση του νόμου, αγρότες και ιθαγενείς ξεκινούν κινητοποιήσεις και πορεύονται εκατοντάδες χιλιόμετρα μέχρι την Λα Παζ, την διοικητική πρωτεύουσα της Βολιβίας, με αίτημα την κατάργηση του νόμου 1720. Φτάνοντας στη Λα Παζ, ενώνονται με εργάτες, ανθρακωρύχους, δασκάλους και άλλους, διευρύνοντας έτσι τα αιτήματα και αξιώνοντας την παραίτηση του ακροδεξιού προέδρου. Η απάντηση από τους κρατικούς διαχειριστές ήταν η βίαιη καταστολή, πρώτα με την δολοφονική επίθεση της αστυνομίας και έπειτα με την εμπλοκή του στρατού. Οι κινητοποιήσεις, όμως, όχι μόνο δεν κάμπτονται αλλά καθώς διευρύνονται ταυτόχρονα ριζοσπαστικοποιούνται, με γενικές συνελεύσεις να ξεπηδάνε σε κάθε γειτονιά των πόλεων, δρόμοι να αποκλείονται για μέρες και οι βάσεις των συνδικαλιστικών οργανώσεων να ζητάνε κλιμάκωση του αγώνα, αμφισβητώντας τις συνδικαλιστικές ιεραρχίες.
Εδώ να επισημάνουμε δύο ζητήματα: Το ένα είναι ότι σημαντικό ρόλο στην εξελισσόμενη κοινωνική εξέγερση του βολιβιανού λαού έχουν διαδραματίσει τόσο οι ιθαγενείς, όπως το κίνημα των “Κόκκινων Πόντσο” που αποτελείται από τους αυτόχθονες Aymaras και βρίσκονται στην καρδιά όλων των εξεγέρσεων που έχουν ξεσπάσει στην Βολιβία από το 2022 κι έπειτα, όσο και η συλλογική εμπειρία των αγώνων που είναι συνδεδεμένη με τη γη των προηγούμενων δεκαετιών, όπως είναι ο πόλεμος του νερού το 2000. Το δεύτερο καθοριστικό ζήτημα είναι ότι οι συνδικαλιστικές ηγεσίες των σωματείων CIDOB (Συνομοσπονδία των Αυτόχθονων Λαών της Βολιβίας) και COB (Κεντρική Οργάνωση των Εργατών της Βολιβίας) και άλλων αγροτικών σωματείων, στεκούμενες από την άλλη μεριά του οδοφράγματος, έχουν πάψει να παρουσιάζονται ως κύριοι εκφραστές του βολιβιανού λαού. Αυτό συνέβη καθώς ήδη στην πρώτη απόπειρα ψήφισης των νεοφιλελεύθερων μέτρων λιτότητας, τον Δεκέμβριο 2025/Ιανουάριο 2026, και τις μεγάλες κινητοποιήσεις που ακολούθησαν, οι ηγεσίες των σωματείων μπήκαν σε διαπραγματεύσεις με τους κυβερνητικούς εκπροσώπους και κατάφεραν να σβήσουν την φλόγα της εξέγερσης, σε πρώτη φάση. Από τον Απρίλη και τον νόμο 1720, παρ’ όλα αυτά, η προσπάθεια της κυβέρνησης να διασπάσει το μέτωπο του αγώνα, με υποσχέσεις μερικών παραχωρήσεων στις μεγάλες συνδικαλιστικές ενώσεις, έχει πέσει στο κενό.
Στην πραγματικότητα, μέσα από την εξέλιξη των κινητοποιήσεων, οι αγρότες, οι ιθαγενείς, οι δάσκαλοι και οι εργάτες των πόλεων κατάφεραν να οργανωθούν από τα κάτω, δημιουργώντας αυτοοργανωμένες συνελεύσεις σε τοπικό και περιφερειακό επίπεδο, μετατοπίζοντας τον χαρακτήρα της κινητοποίησης από αιτηματική σε μία κοινωνική εξέγερση, με απρόβλεπτες δυναμικές. Δεν λείπουν οι αποκλεισμοί δρόμων και πόλεων, οι συνεχείς συγκρούσεις με στρατό και αστυνομία και η μαζικοποίηση των ήδη υπαρχουσών αυτοοργανωμένων δομών. Για τους ιθαγενείς και τους αγρότες, όπως δηλώνουν οι ίδιοι, ο αγώνας τους είναι συλλογικός κι όχι ατομικός γιατί η γη τους ήταν και είναι μία συλλογική υπόθεση και όχι ατομική. Αυτό είναι που έγινε παράδειγμα και στους εργάτες των πόλεων, οι οποίο ανακαλύπτουν ξανά την δύναμη της αυτοοργάνωσης όσο η εξέγερση συνεχίζει μέχρι και σήμερα.
Αν κοιτάξουμε και εκτός των βολιβιανών συνόρων, στις χώρες της Λατινικής Αμερικής εντοπίζουμε ορισμένα κοινά χαρακτηριστικά. Από την μία έχουμε αρκετές ακροδεξιές κυβερνήσεις, που οδηγούν το κράτος υπό την στήριξη των ΗΠΑ προσπαθούν να επιβάλουν ξανά νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις όπως και στο παρελθόν. Από την άλλη, υπάρχει η πλούσια ιστορία των αυτοοργανωμένων αγώνων των ιθαγενών και των εργατών από την Χιλή του 2019, την Αργεντινή του 2001 μέχρι την Βολιβία του 2000 και του σήμερα, που επιχειρεί διαχρονικά να βάλει φρένο στην επέλαση των κρατικών και καπιταλιστικών συμφερόντων, συνδέοντας τους κοινούς αγώνες, σε μία ήπειρο που η γη και η ζωή είναι συνυφασμένη με τη συλλογική εμπειρία. Για αυτό η κοινωνική εξέγερση στην Βολιβία είναι σημαντική, γιατί έχει τη δυναμική ως παράδειγμα, να ανακινήσει τους αυτοοργανωμένους αγώνες απέναντι σε κράτος και κεφάλαιο σε κάθε γωνιά της Λατινικής Αμερικής.
Σουδάν
Το Σουδάν βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση, από τον Απρίλιο του 2023, όταν και τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα της στρατιωτικής και παραστρατιωτικής άρχουσας τάξης ξεκίνησαν συγκρούσεις μεταξύ τους, για την κατάληψη της εξουσίας. Από τη μία οι Σουδανικές Ένοπλες Δυνάμεις (SAF) και από την άλλη οι Δυνάμεις Ταχείας Υποστήριξης (RSF). Από αυτή την σύγκρουση έχουν εκτοπιστεί τουλάχιστον 10 εκατομμύρια άνθρωποι και περίπου 44 εκατομμύρια αντιμετωπίζουν την απειλή λιμού. Σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα, η ιστορία αυτοοργάνωσης του σουδανικού λαού θα διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο στην πολιτική σκηνή της χώρας.
Τον Δεκέμβριο του 2018, ξεσπάει γενικευμένη εξέγερση ενάντια στο μακροβιότατο στρατιωτικό καθεστώς του Ομάρ Αλ Μπασίρ. Η Σουδανική Επανάσταση όπως θα ονομαστεί. Το Καθεστώς Αλ Μπασίρ βρίσκεται στην εξουσία μετά από πραξικόπημα το 1989. Το 2000 ενεργοποιεί τον στρατό και παραστρατιωτικές οργανώσεις ώστε να καταστείλουν εξεγέρσεις στο Νταρφούρ, αποδίδοντας κατηγορίες περί γενοκτονίας και εγκλήματα πολέμου σε μη αραβικές φυλές. Αυτές οι ίδιες παραστρατιωτικές οργανώσεις μετασχηματίζονται, το 2013, στις RSF δίπλα στο επίσημο σουδανικό στρατό (SAF), υπό την επίβλεψη της δικτατορίας του Αλ Μπασίρ.
Η Σουδανική Επανάσταση, που ξεσπάει τον Δεκέμβριο του 2018, αμέσως παίρνει τα χαρακτηριστικά ενός αυτοοργανωμένου αγώνα μέσω της ενίσχυσης των Επιτροπών Αντίστασης (RCs), οι οποίες είναι ήδη εν ενεργεία από το 2013. Οι Επιτροπές Αντίστασης (RCs) είναι οργανώσεις βάσης που δημιουργήθηκαν σε κάθε γειτονιά των πόλεων όλης της χώρας, με εκατομμύρια να συμμετέχουν σε αυτές. Στην αρχή έπαιξαν κομβικό ρόλο στην οργάνωση των διαδηλώσεων και μετέπειτα δημιούργησαν και άλλες δομές για καλύτερο συντονισμό των εξεγερμένων, σε όλο και πιο δύσκολες συνθήκες. Τον Απρίλη του 2019, υπό το βάρος της Σουδανικής Επανάστασης και πολύ λιγότερο των διεθνών πιέσεων, οι SAF και RSF απομακρύνουν τον Αλ Μπασίρ και μαζί με κόμματα της αντιπολίτευσης σχημάτισαν μεταβατική κυβέρνηση μέχρι το 2023 που θα προκηρύσσονταν εκλογές. Τον Οκτώβρη του 2021, όμως, διέλυσαν μέσω πραξικοπήματος την μεταβατική κυβέρνηση και λίγο μετά άρχισαν τις εχθροπραξίες μεταξύ τους. Πριν καλά καλά ανακοινωθεί το πραξικόπημα του Οκτωβρίου του 2021, οι διαδηλώσεις έχουν ήδη ξεκινήσει με αποκλεισμούς δρόμων από τις μικρές πόλεις μέχρι την πρωτεύουσα. Οι Επιτροπές Αντίστασης (RCs) παίζουν ξανά κομβικό ρόλο, αναλαμβάνοντας το καθήκον της οργάνωσης της αντίστασης στη νέα απόπειρα πραξικοπήματος των SAF και RSF, πραγματοποιούν διαδηλώσεις, παρέχουν τρόφιμα και στέγη σε εκτοπισμένους, δημιουργώντας το όραμα για την οικοδόμηση ενός Σουδάν από τα κάτω, μέσω των καταστατικών χαρτών (καταστατικά που παρουσίασαν στο σουδανικό λαό για την αναδιανομή του πλούτου και την αναδιοργάνωση της πολιτικής εξουσίας ώστε να διαλύσουν τους πολιτικούς θεσμούς του αυταρχικού καθεστώτος). Η καταστολή από μεριάς των SAF και RSF ήταν σκληρή και παρόλο που μετεξελίχθηκαν σε αντιπάλους, είχαν και έχουν ένα κοινό σημείο. Το κοινό τους μίσος προς την Σουδανική Επανάσταση, την οποία επιχείρησαν να καταστείλουν, από κοινού.
Τον Οκτώβριο του 2023, όταν και ξεσπάει ο μεταξύ τους πόλεμος, δημιουργούνται με την καθοριστική συμβολή των Επιτροπών Αντίστασης (RCs) τα Κέντρα/Δομές Έκτακτης Ανάγκης (ERs). Οργανώσεις βάσης, δηλαδή, οι οποίες ανέλαβαν την οργάνωση υγειονομικών εγκαταστάσεων, την παροχή πληροφοριών για ασφαλή μέρη, την οργάνωση και συντήρηση των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας (ρεύμα, νερό κλπ), την δημιουργία κοινοτικών κουζινών κ.ο.κ. Η Σουδανική Επανάσταση παρέμενε και παραμένει, αν και αποδυναμωμένη, ακόμα ζωντανή. Ο σουδανικός λαός, οργανωμένος στη βάση, προσπαθεί να επιβιώσει, εν μέσω ενός σφοδρού πολέμου μακριά από τα φώτα της διεθνής πολιτικής. Τα κράτη της Δύσης σιωπούν και κλείνουν τα μάτια μπροστά στις φρικαλεότητες που διαπράττονται στο κάποτε αποικιοκρατούμενο Σουδάν και για την ευθύνη που φέρουν στις συνθήκες διαχωρισμού του σουδανικού λαού που επικράτησαν και τη στοχοποίηση συγκεκριμένων κομματιών του. Η οργανωμένη από τα κάτω σουδανική επανάσταση, που ξεκίνησε το Δεκέμβριο του 2018, μπορεί να λειτουργήσει ως παράδειγμα αλλαγής του κρατικού καπιταλιστικού συστήματος πρώτα στο Σουδάν απειλώντας την σουδανική ελίτ και ύστερα για τους από τα κάτω σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ιράν
Στο πεδίο της Μέσης Ανατολής, βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα αιματηρή κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας, αυτή τη φορά σε βάρος του Ιρανικού λαού. Οι επιθέσεις που έχουν ξεκινήσει από 28 Φλεβάρη από ΗΠΑ και Ισραήλ, χτυπήματα που βαφτίζονται “αυτοάμυνα”, αποτελούν το πιο πρόσφατο επεισόδιο στο πολεμικό σφαγείο στην περιοχή.
Ο λαός του Ιράν έχει μακρά ιστορία αγώνων απέναντι στο τυραννικό καθεστώς. Η ιρανική επανάσταση του ’79 ανέτρεψε το δικτατορικό καθεστώς του Σάχη, όμως γρήγορα αντικαταστάθηκε από το θεοκρατικό του Χομεϊνί. Το νέο καθεστώς Χομεϊνί, δολοφόνησε χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους και αγωνιστές βαφτίζοντάς τους «πράκτορες», για να νομιμοποιήσει τη βαρβαρότητά του.
Σε αυτή την ιστορική, γεωπολιτική συγκυρία, ο λαός του Ιράν βρίσκεται εγκλωβισμένος ανάμεσα σε δύο αδίστακτους μηχανισμούς εξουσίας. Από τη μια πλευρά, ο δυτικός ιμπεριαλισμός, με το πρόσχημα της απελευθέρωσης, στοχεύει στον γεωπολιτικό έλεγχο, χωρίς να διστάζει να καταστρέφει κρίσιμες κοινωνικές υποδομές όπως σχολεία και μονάδες αφαλάτωσης, προκαλώντας λειψυδρία, περιβαλλοντική καταστροφή και σπέρνοντας τον θάνατο. Από την άλλη πλευρά, το θεοκρατικό καθεστώς των Μουλάδων,με στρατιωτικό νόμο μέσω των Φρουρών της Επανάστασης επιδιώκει τη διατήρηση της εξουσίας του, σε βάρος του λαού. Δεν ξεχνάμε πως το ίδιο αυτό καθεστώς, λίγο πριν δεχτεί τις δυτικές βόμβες, έπνιξε στο αίμα τη μεγάλη λαϊκή εξέγερση τον Ιανουάριο του 2026, δολοφονώντας 5.000 έως 30.000 ανθρώπους προκειμένου να καταστείλει τον αγώνα τους για ψωμί, ελευθερία και γυναικεία χειραφέτηση. Καμία ιμπεριαλιστική επέμβαση δεν μπορεί να απελευθερώσει τους ανθρώπους. Η απελευθέρωση δεν θα έρθει μέσω βομβαρδισμών, ούτε μέσω αντικατάστασης μιας θεοκρατικής δικτατορίας με μια μοναρχία, όπως ονειρεύονται τα φερέφωνα του Ρεζά Παχλεβί που πατρονάρουν την εξέγερση ευθυγραμμισμένοι με τα δυτικά συμφέροντα.
Φυσικά η Ελλάδα, ως κομμάτι του δυτικού μπλοκ εξουσίας, πέρα από την πολιτική στήριξη των επιθέσεων των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν, βαθαίνει και τη εμπλοκή της στις πολεμικές επιχειρήσεις όπως με τα ελληνικά patriot που χρησιμοποιήθηκαν για την αναχαίτιση ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων. Από την άλλη, έχουμε και τη διαστρέβλωση του τι αποτελεί ο αντιμπεριαλισμός. Η λογική του «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου», αποτελεί εξ ολοκλήρου πολιτική και ηθική χρεοκοπία και είναι ολότελα ξένη ως προς την αναρχική αντίληψη. Αυτές οι «επιρροές» έρχονται από σε εξουσιαστικές και αυταρχικές τάσεις κατά βάση της αριστεράς, μέσα από την υποστήριξη ολοκληρωτικών κρατικών μορφωμάτων, καταδίκης λαϊκών εξεγέρσεων, στρατοπέδευσης σε μπλοκ εξουσίας, συνειδητά ψεύτικων διπόλων, συναισθηματικών εκβιασμών, συκοφάντησης αγωνιστών και απειλών, ενδεδυμένες κατ’ επίφαση τον μανδύα του αντιιμπεριαλισμού. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς κράτος. Δεν υπάρχει ιμπεριαλισμός χωρίς εσωτερική καταπίεση. Οι ίδιες δομές που επεκτείνονται προς τα έξω, πειθαρχούν και προς τα μέσα, στο εσωτερικό των ταξικά διαστρωματωμένων κοινωνιών, οι ίδιοι μηχανισμοί είναι που βομβαρδίζουν, φυλακίζουν, βασανίζουν και εξοντώνουν και όποιος κάνει ότι δεν το βλέπει αυτό, δεν κάνει αντιιμπεριαλισμό κάνει πολιτική συγκάλυψη.
Το όραμα για την πραγματική χειραφέτηση αναδύεται ήδη από τους ίδιους τους καταπιεσμένους. Οι μαζικές, αυθόρμητες απεργίες και διαδηλώσεις δείχνουν πως ο λαός του Ιράν ακόμα αντιστέκεται. Η μόνη ριζική εναλλακτική απέναντι σε αυτή την τυραννία είναι η κοινωνική αυτοδιεύθυνση. Εξίσου θεμελιώδης είναι και η καταπολέμηση της πατριαρχίας, με τις γυναίκες να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή αυτού του αγώνα. Η πραγματική δύναμη της κοινωνίας δεν βρίσκεται στους κρατικούς θεσμούς, αλλά στη συλλογική δράση από τα κάτω. Στεκόμαστε στο πλευρό του εξεγερμένου λαού του Ιράν.
Παλαιστίνη
Η γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού από το Ισραήλ που συντελείται για πάνω από δυόμιση χρόνια, από την 7η Οκτώβρη του 2023, μετά από την επίθεση των παλαιστινιακών οργανώσεων, όπου επιχειρήθηκε να βαφτιστεί «δικαίωμα στην αυτοάμυνα», δεν αφορά μόνο αυτή καθαυτή την περιοχή στο χάρτη. Δεν αφορά μόνο αυτό το σημείου του κόσμου και τον λαό που δέχεται εδώ και 78 χρόνια την οριενταλιστική και αποικιοκρατική βία της Δύσης. Μας αφορά όλους, μιας και στη Γάζα εφαρμόζονται οι πιο ακραίες εκφράσεις καταστολής απέναντι σε όσους αντιστέκονται στο βάρβαρο κόσμο της εξουσίας. Ενώ, ταυτόχρονα, αποτελεί την πιο αποθαρρυμένη πρόβα όλων των θανατοπολιτικών που επιφυλάσσουν κράτος και κεφάλαιο στους απανταχού καταπιεσμένους.
Το κράτος του Ισραήλ, πρότυπο ενός σύγχρονου ολοκληρωτικού καθεστώτος που επιβάλλεται μέσω της κανονικοποίησης του τρόμου και της εφαρμογής γενικευμένων συνθηκών ελέγχου, επιτήρησης, στρατιωτικοποίησης και καταπίεσης, ως το μακρύ χέρι του δυτικού μπλοκ εξουσίας στη Μέση Ανατολή, αφού χτίστηκε πάνω σε τόπους που λεηλατήθηκαν, σε σπίτια που εποικίστηκαν, σε ανθρώπους που εκδιώχθηκαν και σφαγιάστηκαν, σε συνεχείς εκτοπισμούς, επιβολές, καταπιέσεις, εκμετάλλευση και εκδίκηση απέναντι σε κάθε μορφή αντίστασης στην στρατιωτική κατοχή, αφού εφάρμοσε απαρτχάιντ εις βάρος του παλαιστινιακού λαού με αποτέλεσμα τη στέρηση, την ανέχεια και την εξαθλίωσή του, δημιουργώντας την πιο μεγάλη φυλακή στον κόσμο, συνεχίζει να διεξάγει μία άνευ προηγούμενου γενικευμένη δολοφονική επίθεση απέναντι στον παλαιστινιακό λαό, παρά την κατ’ επίφαση εκεχειρία και έχοντας απωλέσει από καιρό οποιουδήποτε είδους προκάλυμμα προκειμένου να δικαιολογήσει τα εγκλήματά του απέναντι στην ανθρωπότητα. Δηλώνει καθαρά πως επιθυμεί την πλήρη εξόντωση των παλαιστινίων, επιδιώκοντας να ξεριζώσει όχι μόνο κάθε σπόρο αντίστασης στο σήμερα, αλλά και τη δυνατότητα ύπαρξης του στο μέλλον, επιδιώκοντας να εξαφανίσει κάθε καρδιά, κάθε συλλογική υπόσταση, τον πολιτισμό και κάθε μελλοντική γενιά, επιδιώκει δηλαδή τον πλήρη αφανισμό του. Η σφαγή που πραγματοποιεί αυτή τη στιγμή εις βάρος του παλαιστινιακού λαού γράφεται με μεγάλα γράμματα στη συλλογική συνείδηση.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ακόμη και οι διεθνείς πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που επιχειρούν να σπάσουν τον αποκλεισμό και να μεταφέρουν βοήθεια μετατρέπονται σε στόχο, όπως αποτυπώνεται χαρακτηριστικά στις επιθέσεις που έχουν δεχτεί διεθνείς αποστολές αλληλεγγύης, στις συλλήψεις και απελάσεις των συμμετεχόντων, καθώς και στις σοβαρές καταγγελίες για βασανισμούς, σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς ακτιβιστών, γεγονότα που αποκαλύπτουν ότι η καταστολή επεκτείνεται πέρα από τα όρια της Γάζας και στρέφεται ενάντια σε κάθε πράξη διεθνιστικής αλληλεγγύης. Επικύρωση της συμμαχίας του Δυτικού άρματος κυριαρχίας με το Ισραήλ αποτελεί, πέρα από την ανάπτυξη σχέσεων συνεργασίας των κρατών με το κράτος-δολοφόνο, και η καταστολή όλων όσοι αγωνίζονται στο εσωτερικό των δυτικών χωρών που αντιμετωπίζονται με ακραία καταστολή, με φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς, διώξεις.
Αυτή τη στιγμή η συνέχιση των στρατιωτικών επιχειρήσεων έχουν οδηγήσει τη Λωρίδα της Γάζας σε συνθήκες γενικευμένης λιμοκτονίας και απόλυτης εξαθλίωσης, με τη συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού να στερείται τα στοιχειώδη μέσα επιβίωσης, ενώ η πρόσβαση σε ανθρωπιστική βοήθεια παρεμποδίζεται συστηματικά από το κράτος του Ισραήλ. Ταυτόχρονα το Ισραήλ διαπράττει δολοφονίες Παλαιστινίων, κατεδαφίζει τα σπίτια τους, λεηλατεί χωράφια και συνεχίζει την εποικιστική στρατηγική του στη Δυτική Όχθη. Παράλληλα στις φυλακές του Ισραήλ, από το 1967 μέχρι σήμερα έχουν περάσει παραπάνω από 800.000 Παλαιστίνιοι και Παλαιστίνιες. Το τελευταίο έτος, σύμφωνα με διεθνή μέσα (Reuters) βρίσκονται σταθερά πάνω από 9.000 μέχρι και 11.000 κρατούμενοι/ες, ενώ από αυτούς , πάνω από 3000 κρατούνται με το καθεστώς της «διοικητικής κράτησης» (δηλ. χωρίς απαγγελία κατηγοριών, χωρίς ορισμό δίκης ή καθορισμό χρόνου κράτησης) , χωρίς να υπολογίζονται και όσοι βρίσκονται σε στρατιωτικές εγκαταστάσεις ή άλλα κέντρα κράτησης. Μέσα σε αυτούς βρίσκονται και, με βάση τα τελευταία στοιχεία του Ιουνίου, κοντά στους 360 ανήλικους/ες, ενώ, σύμφωνα με το συμβούλιο της Ευρώπης κάθε χρόνο περνάνε από το ισραηλινό στρατιωτικό σύστημα ως συλληφθέντα 500 με 700 παλαιστίνια παιδιά, κυρίως από τη Δυτική Όχθη. Συνολικά, κοντά στα 10.000 παιδιά έχουν φυλακιστεί τις δύο τελευταίες δεκαετίες. Σύμφωνα με ισραηλινή οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων (Ιβ Τσελέμ) οι φυλακές του Ισραήλ αποτελούν στρατόπεδα κακομεταχείρισης με βάση μαρτυρίες αποφυλακισμένων κρατουμένων. Συστηματικοί ξυλοδαρμοί, παρατεταμένη χρήση χειροπεδών και δεσμών, στέρηση ύπνου, ανεπαρκής σίτιση, περιορισμένη πρόσβαση σε ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, απομόνωση, εξευτελιστική μεταχείριση, σεξουαλικοί κακοποίηση, βία και βιασμοί. Τουλάχιστον 90 με 100 Παλαιστίνιοι πέθαναν υπό κράτηση, είτε σε φυλακές είτε σε στρατιωτικά κέντρα από τον Οκτώβρη του ‘23 μέχρι το Μάρτη του 2026. Ενώ κομμάτι της θανατοπολιτικής που εφαρμόζεται εις βάρος του παλαιστινιακού λαού αποτελεί και η θέσπιση της θανατικής ποινής που ψηφίστηκε αποκλειστικά για τους Παλαιστινίους. Η θανατική ποινή θα αποφασίζεται από στρατιωτικά δικαστήρια, ο κρατούμενος δεν θα έχει δικαίωμα έφεσης και θα εκτελείται εντός 90 ημερών.
Το ελληνικό κράτος, προσδεδεμένο πλήρως στο δυτικό άρμα κυριαρχίας, επιχειρεί την περαιτέρω ανάπτυξη των σχέσεων συνεργασίας του με το κράτος του Ισραήλ. Στο πλαίσιο αυτό προωθείται μια σειρά στρατηγικών ενεργειακών, στρατιωτικών και οικονομικών συμφωνιών, ερευνητικών πολεμικών προγραμμάτων που εξελίσσονται μέσα στα πανεπιστήμια, ενώ επιχειρείται και πιο έμπρακτη εμπλοκή στον πόλεμο, μέσα από τη συμμετοχή της με πολεμικά πλοία στις θαλάσσιες διαδρομές του Κόλπου, με τη βάση επιχειρήσεων να είναι στη Λάρισα (επιχείρηση Ασπίδες), με την περαιτέρω αξιοποίηση των αμερικάνικων βάσεων, ειδικά αυτής της Σούδας, και μέσα από πολεμικές επιχειρήσεις, πέρα από τον ανεφοδιασμό των πολεμικών μηχανών, με τις φρεγάτες και τα F-16 που στάλθηκαν για τη προστασία των βάσεων των Βρετανών στην Κύπρο, τους πυραύλους στη Κάρπαθο και την αποστολή στρατιωτικής ομάδας υγειονομικών και μηχανικών που θα επιχειρούν μαζί με τον IDF στη Λωρίδα της Γάζας.
Ταυτόχρονα όμως γράφεται και η μαχητική αντίσταση του Παλαιστινιακού λαού, η αντεπίθεση του στον κατακτητή, η δυνατότητά του και το δικαίωμά του να εξεγείρεται. Ενώ το κράτος του Ισραήλ, αυτό το κράτος πρότυπο στρατιωτικοποίησης και επιβολής, καταγράφεται ως το πιο μισητό και εξόφθαλμο πρόσωπο της εξουσίας. Και από μια θέση μάχης και αντίστασης σε ολόκληρο τον κόσμο οι κοινωνίες φωνάζουν «Εμείς είμαστε με την Παλαιστίνη», και δεν σταματούν όσο κι αν έρχονται αντιμέτωποι με τις δυνάμεις καταστολής, γιατί η επιλογή στάσης αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό είναι ταυτόχρονα η υπεράσπιση της ανθρωπιάς, του δικαιώματος των ανθρώπων να ζουν εκεί που θέλουν, να αισθάνονται, να μιλούν, να τραγουδούν τη γλώσσα τους. Δεν είναι τίποτε άλλο παρά η υπεράσπιση της ελευθερίας. Και οι μεγαλειώδεις κινήσεις αλληλεγγύης σε ολόκληρο τον κόσμο είναι αυτές που πραγματικά μπορούν να θωρακίσουν τον παλαιστινιακό λαό, γιατί το να μιλάς για όσα βιώνουν στον καιρό της αποσιώπησης, να εναντιώνεσαι στο κράτος του Ισραήλ στον καιρό του ξεπλύματος των εγκλημάτων του, είναι η επιλογή της ζωής έναντι του θανάτου. Και είναι αυτές οι φωνές της αλληλεγγύης, της αλληλοϋποστήριξης που μπορούν να ακουστούν δυνατότερα από τις διαταγές και τις απαιτήσεις της κυριαρχίας, από την Παλαιστίνη μέχρι το Μεξικό και τις εξεγερμένες ιθαγενικές κοινότητες, από τη Σερβία μέχρι τις ΗΠΑ, το Σουδάν, τον Ιράν και τη Βολιβία.
Φύση
Στο πεδίο τώρα της φύσης, η καπιταλιστική, τεχνολογική ανάπτυξη κατά τους τελευταίους αιώνες, σε συνδυασμό με τις βαθιά αντικοινωνικές και απάνθρωπες πολιτικές της εκμετάλλευσης και του κέρδους του κρατικό-καπιταλιστικού συστήματος, έχουν οδηγήσει σε μία δίχως προηγούμενο λεηλασία των φυσικών πόρων του πλανήτη και μία άνευ προηγουμένου ανθρωπογενή παρέμβαση στο παγκόσμιο κλίμα, γεγονός που καθιστά σχεδόν αναπόφευκτη την κλιματική κατάρρευση και την περιβαλλοντική καταστροφή. Με στόχο την απρόσκοπτη κερδοφορία, τα τελευταία χρόνια, βιώνουμε μεγάλες φυσικές καταστροφές που αφήνουν πίσω τους χιλιάδες νεκρούς, διαλυμένες κοινότητες και εκατομμύρια εκτοπισμένους ανθρώπους. Αυτές οι καταστροφές γίνονται όλο και πιο συχνές και πιο ισχυρές και επηρεάζουν όλο και περισσότερα σημεία του πλανήτη. Μεγάλες αυξήσεις θερμοκρασιών, ισχυροί τυφώνες που εμφανίζονται πιο τακτικά, πλημμύρες, αύξηση της ταχύτητας λιωσίματος αιώνιων πάγων στους πόλους, εξαφανίσεις πολλών ειδών ζώων και αποσταθεροποίηση των οικολογικών συστημάτων που καθιστούν αδύνατη τη ζωή πάνω στη γη. Παράλληλα, το ίδιο το σύστημα κερδοφορίας και εκμετάλλευσης πασχίζει να βρει λύσεις στο πρόβλημα που δημιούργησε λόγω της εξάντλησης από την υπερεκμετάλλευση των πεπερασμένων φυσικών πόρων του πλανήτη. Έτσι, προωθεί πολιτικές που βαφτίζονται ως πράσινες και προωθούν την αειφόρο και πράσινη ανάπτυξη. Φυσικά και αυτές οι πολιτικές δεν θα μπορούσαν να είναι οτιδήποτε άλλο παρά πολιτικές περαιτέρω εκμετάλλευσης και λεηλασίας αφού τις γεννά η ίδια μήτρα. Το κράτος και το κεφάλαιο. Απέναντι σε αυτή την οικουμενική απειλή που αντιμετωπίζει η ανθρωπότητα, της κλιματικής κατάρρευσης και της περιβαλλοντικής καταστροφής και την θέτει προ των πυλών σε μία επαπειλούμενη συνθήκη αφανισμού, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι μόνες υπεύθυνες για αυτή την απειλή είναι οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ και ως εκ τούτου η μόνη προοπτική για να αντιμετωπίσουμε την απειλή αυτή είναι ο συλλογικός αγώνας που καταργεί το κράτος και το κεφάλαιο.
Εσωτερικό
Το ελληνικό κράτος, όπως και κάθε κράτος της περιφέρειας, ακόλουθος των ΗΠΑ και της Ε.Ε., εφαρμόζει πιστά τις πολιτικές των κυρίαρχων δυτικών κέντρων εξουσίας, λειτουργώντας ως μηχανισμός επιβολής ενός σύγχρονου ολοκληρωτισμού εις βάρος των από τα κάτω, εντός και εκτός συνόρων. Υποστηρίζει ενεργά το ισραηλινό κράτος και τη γενοκτονία στην Παλαιστίνη, ενώ νομιμοποιεί καθεστώτα που σπέρνουν τον θάνατο παγκοσμίως. Δολοφονεί πρόσφυγες και μετανάστες στα σύνορα, τους εγκλείει σε στρατόπεδα, σφίγγει τους όρους ασύλου και διευκολύνει τις απελάσεις. Φτωχοποιεί συστηματικά μεγάλα τμήματα της κοινωνίας, τρομοκρατεί και φυλακίζει όσους αντιστέκονται.
Ο στόχος φυσικά, δεν είναι άλλος από τον βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας με τρόπο που να ανταποκρίνεται στις ορέξεις των ισχυρών. Κράτος και κεφάλαιο ταξινομούν τις ανθρώπινες ζωές σε χρήσιμες και περισσευούμενες: στοχοποιούν μετανάστες και πρόσφυγες, Ρομά, φτωχούς, στοιβάζουν στις σύγχρονες ιδρυματικές αποθήκες ψυχών των ψυχιατρείων και των φυλακών τοξικοεξαρτημένους και φτωχοδιάβολους, χωρίς πρόσβαση στα αναγκαία για την επιβίωση αγαθά, ενώ επιτίθενται άγρια και σε όσους αμφισβητούν τη δυστοπία που ο κόσμος της εξουσίας επιχειρεί να οικοδομήσει. Παρουσιάζουν τους αγωνιζόμενους ως εχθρούς της κοινωνικής συνοχής, ενώ οι ίδιοι καλλιεργούν τον ρατσισμό και τον εκφασισμό για να κρατούν διχασμένους τους καταπιεσμένους. Η ακροδεξιά κυβέρνηση της ΝΔ συνεχίζει το έργο των προκατόχων της με ακόμη μεγαλύτερη ένταση: αποκλείει ολοένα περισσότερους από υγεία, παιδεία, στέγαση, σίτιση• διαλύει εργατικά κεκτημένα δεκαετιών• εμπορευματοποιεί τους δημόσιους χώρους και επιτρέπει την περιβαλλοντική καταστροφή στο βωμό του κέρδους.
Η απαξίωση της ανθρώπινης ζωής δεν είναι νέο φαινόμενο, απλώς δεν μπορεί πλέον να συγκαλυφθεί. Τα εγκλήματα στα Τέμπη, στην Πύλο, στη Βιολάντα, στα νοσοκομεία και στους χώρους εργασίας, δεν είναι ατυχήματα• είναι προδιαγεγραμμένες δολοφονίες, αποτέλεσμα συνειδητής διαχείρισης από κράτος και κεφάλαιο που πλέον έχουν ξεσκεπαστεί.
Υγεία
Στο πεδίο της υγείας, η συστηματική αποδυνάμωση του ΕΣΥ δεν είναι τυχαία: είναι αποτέλεσμα συνειδητών νεοφιλελεύθερων επιλογών που σπρώχνουν την υγεία στο να καταστεί από δημόσιο αγαθό, εμπόρευμα. Ελλείψεις προσωπικού, κατάρρευση υποδομών, συγχωνεύσεις μονάδων, όλα συνθέτουν ένα σύστημα ανίκανο να καλύψει στοιχειώδεις ανάγκες. Το κόστος μετακυλίεται στον καθένα ξεχωριστά, ανάλογα με το βάθος της τσέπης του, αποκλείοντας στην πράξη χαμηλόμισθους, ανέργους, πρόσφυγες και μετανάστες από αξιοπρεπή περίθαλψη. Οι εργαζόμενοι στην υγεία, που αντιμετωπίζουν καθημερινά την υποστελέχωση και την εντατικοποίηση, αγωνίζονται με απεργίες και κινητοποιήσεις για προσλήψεις, αξιοπρεπείς συνθήκες και καθολική δωρεάν πρόσβαση και αντιμετωπίζουν διώξεις και ποινές, όσο το κράτος ανενόχλητο συνεχίζει να προωθεί νομοθεσίες που ενισχύουν την απαξίωση της ζωής.
Πρωτογενής τομέας
Παράλληλη έκφραση της ίδιας επίθεσης είναι η εξόντωση των μικρών αγροτών και κτηνοτρόφων. Στην αρχή του έτους, χιλιάδες έστησαν μπλόκα για πάνω από πενήντα μέρες, διαμαρτυρόμενοι για την απορρόφηση των μικρών μονάδων παραγωγής από το εγχώριο και διεθνές κεφάλαιο, τη διάλυση των αγροτικών συνεταιρισμών και την εγκατάλειψή τους μπροστά στις πλημμύρες και την επιζωοτία. Η συντριβή του πρωτογενή τομέα δεν αφορά μόνο τους αγρότες, μιας και η ακρίβεια και η επισιτιστική ανασφάλεια που ακολουθούν χτυπούν το σύνολο της κοινωνίας.
Εργατικά
Η εργασιακή εκμετάλλευση, σε όλα τα πεδία, βαθαίνει μέσα από αντεργατικές αναδιαρθρώσεις: ελαστικά και απελευθερωμένα ωράρια, 13ωρη και εξαήμερη εργασία, μαύρη απασχόληση, κατάργηση συλλογικών συμβάσεων. Μισθοί που δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά συνθλίβουν ακόμα περισσότερο μια καθημερινότητα ήδη στα όριά της. Η αδηφάγα κερδοφορία των αφεντικών έρχεται με τίμημα την πλήρη απαξίωση της ανθρώπινης ζωής στον χώρο εργασίας: 201 εργατικές δολοφονίες μέσα στο 2025, 332 καταγεγραμμένα σοβαρά ατυχήματα, και ήδη 66 θάνατοι τους πέντε πρώτους μήνες του 2026. Κορυφαίο σύμπτωμα αυτής της ασυδοσίας είναι η έκρηξη στη ΒΙΟΛΑΝΤΑ Α.Ε., όπου πέντε εργάτριες σκοτώθηκαν και άλλες επτά τραυματίστηκαν, όχι από ατύχημα, αλλά επειδή η διοίκηση αγνόησε επιδεικτικά τις ενδείξεις διαρροής υγραερίου, βάζοντας τα κέρδη πάνω από τις ζωές ανθρώπων της τάξης μας. Όσοι αντιστέκονται αντιμετωπίζουν εργοδοτική τρομοκρατία και εκδικητικές απολύσεις, ενώ το κράτος ενισχύει την καταστολή παρανομοποιώντας την απεργία και ποινικοποιώντας τη συνδικαλιστική δράση, όσο ο θεσμός στον οποίο κατέφευγαν οι εργαζόμενοι/ες προκειμένου να διεκδικήσουν τα αυτονόητα, δεδουλευμένα, ένσημα, αναίτιες απολύσεις κτλ, το ΣΕΠΕ, έχει πλήρως ευτελισθεί, υποβαθμιστεί και μετασχηματιστεί σε μηχανισμό ξεπλύματος των αυθαιρεσιών των αφεντικών.
Εκπαίδευση
Ο χώρος της εκπαίδευσης αποτελεί κεντρικό πεδίο σύγκρουσης ανάμεσα στις κρατικοκαπιταλιστικές αναδιαρθρώσεις και τις κοινωνικές αντιστάσεις. Το κράτος επιδιώκει τη δομική μετατροπή της παιδείας σε μηχανισμό παραγωγής πειθαρχημένων και ανταγωνιστικών υποκειμένων, πλήρως εναρμονισμένων με τις απαιτήσεις της αγοράς. Η αναδιάρθρωση αυτή δεν είναι αποσπασματική, είναι συνεκτικό σχέδιο που εκτυλίσσεται με ταχείς ρυθμούς.
Στην πράξη αυτό σημαίνει: ελάχιστη βάση εισαγωγής, ιδιωτικοποιήσεις των δημόσιων σχολείων πχ η ίδρυση των Ωνάσειων σχολείων, το διεθνές απολυτήριο, οι χορηγίες ιδιωτών, το πρόγραμμα pisa (πίζα) κ.α. Σημαίνει ταυτόχρονα, ολοκληρωτικός έλεγχος και η καταστολή των αγωνιζόμενων εκπαιδευτικών, πλήρης κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων τους και μετατροπή των σχολείων σε φυλακές για μαθητές και εκπαιδευτικούς μέσα από πειθαρχικές διώξεις που αντιμετωπίζουν κοντά 2.500 εκπαιδευτικοί που αρνούνται την αξιολόγηση των ίδιων και των σχολικών μονάδων τους. Στην ανώτατη εκπαίδευση, η διείσδυση του στρατιωτικού-βιομηχανικού συμπλέγματος στα πανεπιστήμια, ενδεικτική η περίπτωση του ΕΜΠ, συνοδεύεται από καταστολή κάθε αντίστασης: σπάσιμο καταλήψεων, εγκατάσταση καμερών, διώξεις και διαγραφές φοιτητών για την πολιτική τους δράση, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Ο στόχος είναι διττός: από τη μία, η περαιτέρω ταξική διαστρωμάτωση της πρόσβασης στη γνώση• από την άλλη, η μετατροπή της παιδείας σε πεδίο οικονομικής εκμετάλλευσης και ιδεολογικής χειραγώγησης.
Απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις, εκπαιδευτικοί, φοιτητές και μαθητές αντιστέκονται με απεργίες, καταλήψεις και κινητοποιήσεις. Το κράτος απαντά με ένα πυκνό κατασταλτικό οπλοστάσιο: πειθαρχικές διώξεις για εκπαιδευτικούς, νομικό πλαίσιο που στοχοποιεί μαθητές και γονείς για τις σχολικές καταλήψεις, και νέο πειθαρχικό νόμο για τα πανεπιστήμια που διαλύει την αυτοδιοίκησή τους, εισάγει ευρείας ερμηνείας διατάξεις κατά κάθε μορφής αντίστασης και υποτάσσει την πανεπιστημιακή ζωή στις εκάστοτε κυβερνητικές επιθυμίες. Επιδίωξη είναι η πλήρης αποστείρωση των εκπαιδευτικών χώρων από την κοινωνική ζύμωση, την ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών και την παραγωγή κριτικής σκέψης αλλά και ολοένα και μεγαλύτερη αποσυσπείρωση όσων αντιστέκονται στα σχέδια κράτους και αφεντικών.
Σύμμαχος του κράτους σε αυτή την προσπάθεια είναι οι γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και οι αριστερές φοιτητικές παρατάξεις, που εμφανίζονται κάθε φορά που ξεσπά ένας αυθόρμητος αγώνας στον χώρο της παιδείας, έναν χώρο τόσο ζωτικό και ελπιδοφόρο, για να τον εκτονώσουν, να τον φρενάρουν ή να τον υπαγάγουν στον δικό τους έλεγχο. Η προοπτική μετωπικής σύγκρουσης με το κράτος δαιμονοποιείται συστηματικά, παρατείνοντας έτσι την κυριαρχία του. Το κεντρικό στοίχημα του οργανωμένου αναρχικού χώρου και των ελευθεριακών δυνάμεων στο πεδίο της παιδείας είναι να διαφυλάξουν και να οξύνουν τον συγκρουσιακό και ριζοσπαστικό χαρακτήρα των αγώνων, απέναντι σε όσους επιχειρούν να αναχαιτίσουν τη δυναμική τους.
Καταστολή
Η επιθετική αναδιάρθρωση όλων των κοινωνικών πεδίων συνοδεύεται από την καταστολή κάθε μορφής αντίστασης, με απώτερο σκοπό την εγκαθίδρυση ενός κλίματος φόβου και υποταγής. Η στρατηγική αυτή εκδηλώνεται σε όλα τα μέτωπα: χτυπήματα σε καταλήψεις, κατάλυση του πανεπιστημιακού ασύλου, επιθέσεις σε απεργίες και συνδικαλιστικούς αγώνες, διάλυση διαδηλώσεων και συσσώρευση διώξεων, προφυλακίσεων και φυλακίσεων αναρχικών αγωνιστών. Παράλληλα με την ωμή καταστολή, το σύστημα επιχειρεί να διαλύσει κάθε συλλογικό δεσμό: ελέγχει τα πεδία όπου αναπτύσσεται κοινωνική αμφισβήτηση, αποδυναμώνει ιδεολογικά τους αγώνες του παρελθόντος και αναβαθμίζει το νομικό και θεσμικό οπλοστάσιό του, με αρωγούς τα παρακρατικά τάγματα εφόδου που η ίδια η δημοκρατία εκτρέφει.
Πιο συγκεκριμένα, η Κοινότητα των Κατειλημμένων Προσφυγικών στη Λ. Αλεξάνδρας δέχεται το τελευταίο διάστημα την επίθεση των κρατικών «αναπτυξιακών» σχεδίων εκμετάλλευσης, τα οποία έχουν δρομολογηθεί από την Περιφέρεια Αττικής ήδη από το 2015. Μέσα από συστημικά δημοσιεύματα από την αρχή του έτους, οι απειλές για εκκένωση γίνονται όλο και πιο συχνές. Μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει τον ξεριζωμό 400 ανθρώπων, ντόπιων, προσφύγων και μεταναστών, ανάμεσα στους οποίους βρίσκονται παιδιά, ηλικιωμένοι, ασθενείς και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες. Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών και οι άνθρωποί της, από την πρώτη στιγμή, υπερασπίζονται σθεναρά τα κατειλημμένο συγκρότημα, με διάφορους τρόπους, όπως πορείες, δράσεις αλληλεγγύης και την απεργία πείνας δυο συντρόφων, του Αριστοτέλη Χατζή που είναι σε απεργία πείνας από 5 Φλεβάρη και της Suzon Doppagne, από 1η Μαη.
Είναι ξεκάθαρο, πώς το κράτος, σε ακόμη μια περίπτωση, επιδιώκει να ξεριζώσει τα σημεία αναφοράς του αγώνα, να ανακόψει τους αυριανούς ξεσηκωμούς απέναντι στην υφιστάμενη και μελλοντική αβίωτη πραγματικότητα που μας επιφυλάσσει η εξουσία και ένα χρεοκοπημένο σύστημα που δεν έχει τίποτα άλλο να υποσχεθεί πάρα εκμετάλλευση, εξαθλίωση και θάνατο. Υπερασπιζόμαστε τους χώρους αγώνα απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις με αλληλεγγύη, αντίσταση και αυτοοργάνωση. Οι καταλήψεις και τα στέκια αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αγώνα, είναι σάρκα από τη σάρκα της πολιτικής ζύμωσης, της διαπάλης με κράτος και κεφάλαιο, της συνείδησης που γεννάται στο δρόμο και τα οδοφράγματα. Δε θα αφήσουμε κράτος και κεφάλαιο να καταστείλουν τους πυρήνες στους οποίους διαμορφώνεται και ωριμάζει το όραμα μιας ανθρωπότητας απελευθερωμένης από τα δεσμά της. Κάθε επίθεση στις κατειλημμένες και αυτοοργανωμένες δομές αγώνα είναι επίθεση σε όλους και όλες μας.
Ταυτόχρονα, οι ιδεολογικοί και κατασταλτικοί μηχανισμοί του κράτους επιχειρούν το παραδειγματικό χτύπημα του αναρχικού κινήματος ως βασικού εκφραστή, όλη την μεταπολιτευτική περίοδο, των αδιαμεσολάβητων και ριζοσπαστικών κοινωνικών και ταξικών αγώνων. Η διαρκής κατασταλτική εκστρατεία του κράτους απέναντι στο αναρχικό κίνημα, που σήμερα κλιμακώνεται, δεν αποτελεί κάποιου είδους αποπροσανατολισμό ούτε είναι παράγωγο της συγκυρίας, αλλά πάγιος και διακηρυγμένος στόχος του συστήματος, ειδικά μετά την εξέγερση του ΄08 και αυτό διότι το αναρχικό κίνημα δεν έδωσε ποτέ συγχωροχάρτι σε κράτος και αφεντικά. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν: η μεθοδευμένη από την Κρατική Ασφάλεια, δίωξη του συντρόφου Χ.Ν., γνωστού για τη συμμετοχή του σε κινηματικές διαδικασίες, στέκια γειτονιάς και σωματεία, από τη γειτονιά της Νέας Φιλαδέλφειας μέχρι το Γαλάτσι και τα Εξάρχεια, ο οποίος στοχοποιείται με μοναδικό «στοιχείο» ένα «μέρος αποτύπωματος σε κινητό αντικείμενο»⋅η πρωτοφανής σε αυστηρότητα ποινή 14 μηνών φυλάκισης (εξαγοράσιμη) εις βάρος του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ., για σύνθημα αλληλεγγύης στην Παλαιστίνη στο ΕΜΠ⋅τα χτυπήματα των διαδηλώσεων της 7ης Οκτώβρη στην Αθήνα, ημέρας αλληλεγγύης στον μαχόμενο λαό της Παλαιστίνης, με αποτέλεσμα τον ξυλοδαρμό δεκάδων διαδηλωτών και τη σύλληψη 18 αγωνιστών/στριών⋅το τσάκισμα της διαδήλωσης για τον έναν χρόνο από το θάνατο του αναρχικού Κυριάκου Ξυμητήρη και 5 συλληφθέντες/είσες, το αστυνομικό πογκρόμ στη διαδήλωση της 17ης Νοέμβρη στη Θεσσαλονίκη και ο ασφυκτικός αστυνομικός κλοιός των αναρχικών μπλοκ στη διαδήλωση της 6ης Δεκέμβρη, επίσης στη Θεσσαλονική, καθώς και η περικύκλωση και ανηλεή κατασταλτική επίθεση των κρατικών συμμοριών εις βάρος των πολυπληθών αναρχικών μπλοκ στη διαδήλωση της Αθήνας με αποτέλεσμα αμέτρητους ξυλοδαρμούς και τις συλλήψεις 19 συντρόφων/ισσών. Η συστηματική καταστολή που εξαπολύει το κράτος ενάντια στους αναρχικούς είναι συνειδητή στρατηγική επιλογή, με στόχο την αυταρχική του θωράκιση και τη διασφάλιση της ομαλής αναπαραγωγής του, εν μέσω πολλαπλών κρίσεων. Οι διώξεις όσων συμμετέχουν σταθερά σε αυτοοργανωμένες κοινωνικές και πολιτικές διαδικασίες λειτουργούν πρωτίστως ως εργαλείο εκφοβισμού. Μέσα από κατασκευασμένα και αβάσιμα κατηγορητήρια, αλλά και με βίαιες επιθέσεις σε πορείες και συγκεντρώσεις, επιδιώκεται η διάχυση ενός κλίματος φόβου που να καθιστά σαφές ότι η επιλογή του αγώνα συνεπάγεται βαρύ προσωπικό τίμημα: υλικό και ψυχικό. Ταυτόχρονα, προωθείται ενεργά το πρότυπο του εξατομικευμένου και αποπολιτικοποιημένου ατόμου: η παρατεταμένη δικαστική εμπλοκή, η πίεση και η απομόνωση επιχειρείται να λειτουργήσει αποτρεπτικά για όποιον σκέφτεται να συμμετάσχει στη συλλογική δράση και τους ταξικούς αγώνες.
Ωστόσο, παρά την καταστολή, τη συκοφάντηση, το ξύλο, τις διώξεις και τις φυλακές, το αναρχικό κίνημα συνεχίζει να αγωνίζεται κόντρα σε κάθε εξουσία, κόντρα στην εκμετάλλευση και καταπίεση, κόντρα στις λογικές ανάθεσης, διαμεσολάβησης και συμβιβασμού.
ΑΡΑΣ
Ιδιαίτερη αναφορά χρειάζεται και σε ορισμένες δυνάμεις που ασκούν μια «εναλλακτική» μορφή καταστολής. Από τη μία, η σοσιαλδημοκρατία και οι ρεφορμιστικές δυνάμεις, παγκοσμίως, λειτουργούν ως σανίδα σωτηρίας για το εξουσιαστικό σύστημα, απορροφώντας την κοινωνική οργή και εκτρέποντάς την από τον μόνο δρόμο που ανοίγει πραγματικές προοπτικές, αυτόν των ριζοσπαστικών και αδιαμεσολάβητων αντιστάσεων, προς τις ανώδυνες για το σύστημα εκλογικές διεξόδους. Από την άλλη, κάθε λογής σταλινικοί νοσταλγοί των Γκούλαγκ και της Τσεκά επιχειρούν να επιβληθούν ως αφεντικά του κινήματος, διαβρώνοντάς το από μέσα και λειτουργώντας ουσιαστικά ως το μακρύ χέρι του κράτους και της αστυνομίας. Σε αυτό το ρόλο έχει εξελιχθεί η παρακρατική συμμορία της ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ/ΛΑΕ , ένα σύμπλεγμα οργανώσεων που έχει μετατραπεί σε αντι-αναρχικό μηχανισμό, αξιοποιώντας τα ίδια εργαλεία και επιδιώκοντας τους ίδιους στόχους με τους κρατικούς κατασταλτικούς μηχανισμούς.
Αυτό αποκαλύφθηκε με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο στις 15 Νοεμβρίου 2025, όταν περίπου 200 τραμπούκοι εξαπέλυσαν οργανωμένη και προσχεδιασμένη δολοφονική επίθεση εναντίον αναρχικών κατά την πρώτη μέρα του τριημέρου του Πολυτεχνείου, μια επίθεση που από τύχη δεν άφησε πίσω της νεκρούς. Η ενέργεια αυτή ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με τους στόχους των πρυτανικών αρχών και της αστυνομίας. Παρά την ανοιχτή ανάληψη ευθύνης, κανείς από τους δράστες δεν συμπεριλήφθηκε στη δικογραφία που άνοιξε, η οποία φαίνεται να στρέφεται εναντίον εκείνων που δέχτηκαν την επίθεση. Ενώ φυσικά, άμεσα ο Πρύτανης του ΕΜΠ έσπευσε να ανακοινώσει το τέλος του εορτασμού του Πολυτεχνείου όπως τον ξέραμε μέχρι σήμερα. Στη συνέχεια οι παραλίγο δολοφόνοι επιδόθηκαν σε συστηματική παραπληροφόρηση και συκοφάντηση των αναρχικών, αποκαλύπτοντας έτσι την πλήρη σύμπτωση των στόχων τους με αυτούς των πρυτάνεων, των υπουργών και των κρατικών μηχανισμών: το λυσσαλέο χτύπημα του πιο ριζοσπαστικού και δυναμικού κομματιού του κινήματος, αυτού της αναρχίας και των ελευθεριακών δυνάμεων. Από τότε μέχρι σήμερα δεν έχουν σταματήσει να επιχειρούν την εδραίωση της παρουσίας τους στα Πανεπιστήμια με αντίστοιχου συμμορίτικου τύπου επιθέσεις που στρέφονται απέναντι σε όσους θεωρούν εχθρούς. Ενώ φτάνουν μέχρι και στο σημείο να δημοσιοποιούν καταγγελίες που αντιστρέφουν την πραγματικότητα επιχειρώντας να παρουσιαστούν ως οι υπέρμαχοι των φοιτητικών αγώνων και διεκδικήσεων αντί για αυτό που πραγματικά είναι, ρουφιάνοι και οι πεμπτοφαλαγγίτες. Ξεκαθαρίζουμε με κάθε τρόπο: αυτό δεν θα τους περάσει.
Φασισμός
Δίπλα στους επίσημους μηχανισμούς καταστολής, το κράτος διατηρεί διαχρονικά και την αντεπαναστατική εφεδρεία του. Ο φασισμός δεν είναι ούτε ιστορικό παρατράγουδο ούτε περιθωριακό φαινόμενο. Είναι όπλο της εξουσίας που ανακινείται κάθε φορά που οι κυρίαρχες σχέσεις κλονίζονται. Κράτος και ΜΜΕ καλλιεργούν μεθοδικά τα πιο σκοτεινά κοινωνικά αντανακλαστικά: ρατσισμό, πατριαρχία, φυσικοποίηση της ανισότητας, ενώ τα παρακρατικά φασιστικά δεκανίκια αναλαμβάνουν τη βρώμικη δουλειά της τρομοκράτησης και της κοινωνικής πειθάρχησης. Στο σημερινό περιβάλλον γενικευμένης κρίσης και πολιτικής αστάθειας, τα νεοναζιστικά τάγματα εφόδου επιστρέφουν στους δρόμους και τις γειτονιές, στοχεύοντας αγωνιζόμενους, μετανάστες και αντιφασίστες, επιδιώκοντας να διαμορφώσουν συνθήκες ανεμπόδιστης εφαρμογής των αντικοινωνικών σχεδίων κράτους και κεφαλαίου. Η δράση τους δεν είναι αυθόρμητη αλλά εντάσσεται σε ένα πλαίσιο κρατικής ανοχής, συγκάλυψης και ιδεολογικής νομιμοποίησης, όπου κάθε κοινωνική αντίσταση βαφτίζεται απειλή για την “τάξη”. Τα τελευταία δύο χρόνια η φασιστική ανασύνταξη γίνεται ολοένα πιο ορατή: συνθήματα σε σχολεία, προπηλακισμοί εκπαιδευτικών και συνδικαλιστών, επιθέσεις σε αντιφασίστες, μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, μετανάστες και χώρους αγώνα.
Απέναντι σε αυτή τη νέα απόπειρα του συστήματος, του κράτους και των αφεντικών, να επαναπροωθήσουν και να νομιμοποιήσουν στη δημόσια σφαίρα την παρουσία και το λόγο των πιστών ανδρείκελών τους, ο σημερινός αντιφασιστικός αγώνας δεν μπορεί να περιορίζεται σε ηθικές καταγγελίες και περιστασιακές αντιδράσεις. Η αντιφασιστική αντεπίθεση, είναι αναπόσπαστο κομμάτι του κοινωνικού και ταξικού αγώνα ενάντια στο κράτος, το κεφάλαιο και τις ιεραρχίες που γεννούν και συντηρούν τον φασισμό. Μόνο μέσα από συλλογική οργάνωση, αλληλεγγύη και παρουσία στον δρόμο μπορεί να μπλοκαριστεί η φασιστική απειλή και να ανοίξει προοπτική για μια κοινωνία ελευθερίας και ισότητας.
Πατριαρχία
Μέσα σε συνθήκες ολοκληρωτισμού, όπου η βία και η εκμετάλλευση οξύνονται σε κάθε τομέα ζωής, εντείνεται και η έμφυλη καταπίεση, ως δομικό στοιχείο του κοινωνικού σχηματισμού. Η πατριαρχική βία δεν είναι κάποια μεμονωμένα εγκλήματα, αλλά είναι συστημική και θεσμική, αναπαράγεται και νομιμοποιείται από κρατικούς μηχανισμούς και οικονομικές δομές εξουσίας, καθώς οι σχέσεις ιδιοκτησίας, ιεραρχίας και εκμετάλλευσης παράγουν και οπλίζουν τις συμπεριφορές που την εκφράζουν.
Τα περιστατικά βιασμών και σεξουαλικής εκμετάλλευσης, όπως οι περιπτώσεις της 12χρονης από τον Κολωνό και της Ε. από την Ηλιούπολη, αναδεικνύουν την ενδημική δράση κυκλωμάτων trafficking και τις αιτίες απουσίας πραγματικής προστασίας από το κράτος. Η υπόθεση της κακοποίησης, των βασανιστηρίων και των επαναλαμβανόμενων βιασμών μιας 19χρονης κοπέλας τον Οκτώβριο του 2022 από αστυνομικούς της ομάδας ΔΙΑΣ μέσα στο Α.Τ. Ομόνοιας, αναδεικνύει με τον πιο σκληρό τρόπο το πρόσωπο της κρατικής, θεσμικής και έμφυλης βίας. Το συγκεκριμένο αστυνομικό τμήμα έχει βρεθεί επανειλημμένα στο επίκεντρο σοβαρών καταγγελιών που αφορούν βασανιστήρια, θανάτους, παράνομες κρατήσεις, εξευτελισμούς μεταναστών και προσφύγων, καθώς και βιαιοπραγίες εις βάρος τοξικοεξαρτημένων ατόμων. Η αντιμετώπιση του περιστατικού από τις αρχές, κινήθηκε στην πεπατημένη της συγκάλυψης. Παρά την άσκηση ποινικών διώξεων, οι κατηγορούμενοι αστυνομικοί αφέθηκαν ελεύθεροι με περιοριστικούς όρους, ως την ολοκλήρωση της δίκης. Την ίδια στιγμή, το θύμα εξαναγκάζεται να υποστεί μια ψυχοφθόρα, μακροχρόνια και άκρως τραυματική δικαστική διαδρομή, η οποία, αντί να παρέχει προστασία, πολλαπλασιάζει την κακοποίηση που έχει ήδη δεχτεί. Κατά την έναρξη της δίκης, η έδρα εξανάγκασε σε μία πολύωρη κατάθεση τη 19χρονη,φτάνοντας μέχρι το σημείο να της κάνει υποδείξεις πώς θα έπρεπε να έχει συμπεριφερθεί, μεταφέροντας για άλλη μια φορά την ευθύνη στο θύμα, συστρατευόμενη πλήρως με την υπεράσπιση των μπάτσων-βιαστών, ενώ δεν έλειψαν και οι στιγμές που η πρόεδρος υπαγόρευε απαντήσεις στους μάρτυρες υπεράσπισης των μπάτσων-βιαστών τη στιγμή που επικρατούσε η διαρκής προκλητικότητα αυτών και του περιβάλλοντος τους καθώς και τα αισχρά σχόλια των δικηγόρων τους. Για την επίρρωση της προσπάθειας διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και ξεπλύματος των μπάτσων, έγιναν και προσπάθειες απομάκρυνσης του αλληλέγγυου κόσμου από την αίθουσα, με τη δίκη να συνεχίζει στις 18 Ιουνίου.
Οι διαδικασίες αυτές δεν είναι μεμονωμένα «αποκλίνουσες», αλλά μέρος μιας ευρύτερης δομής όπου η αστυνομία και η δικαστική εξουσία συγκαλύπτουν τα εγκλήματα, εξοστρακίζουν και στοχοποιούν τα θύματα, και απαξιώνουν τις καταγγελίες, αφήνοντας τα θύματα εκτεθειμένα και ευάλωτα στις κάθε λογής απειλές από τους θήτες και τη διαρκή αφύπνιση του τραύματος τους.
Η κρατική αδιαφορία όμως για την ασφάλεια και τη ζωή εργαζομένων, γυναικών, ανηλίκων και μελών της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας δεν είναι τυχαία. Αποτελεί έκφραση της ίδιας της λογικής που υπερασπίζεται συμφέροντα πάνω από ανθρώπινες ζωές. Παράλληλα, τα αφεντικά, ενθαρρυμένα από τις αντεργατικές αναδιαρθρώσεις, εντείνουν τους έμφυλους διαχωρισμούς και τις ανισότητες, ενώ οι αναφορές για σεξουαλικές παρενοχλήσεις συχνά αγνοούνται ή υποβαθμίζονται. Όσο η έμφυλη βία, από το δρόμο και την εργασία μέχρι τις πιο ακραίες μορφές εμπορίας και trafficking, δεν αντιμετωπίζεται ως ζήτημα του συνολικού πολιτικού συστήματος, τόσο θα συγκαλύπτεται το γεγονός ότι η ίδια η κρατική και καπιταλιστική δομή συνδέεται με τη διαιώνισή της. Τέλος, όσες και όσοι αγωνίζονται ενάντια στην πατριαρχία και την εκμετάλλευση βρίσκονται συχνά αντιμέτωποι με την άμεση κρατική καταστολή, όχι μόνο στο πεδίο των καταγγελιών, αλλά στην καθημερινή τους ύπαρξη και έκφραση. Η καταστολή και η φίμωση δεν στοχεύουν μόνο στην καταστολή των κινημάτων, αλλά στην απονεύρωση κάθε προσπάθειας απελευθέρωσης από τις σχέσεις καταπίεσης που δομούν την κοινωνία.
Επίλογος
Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα κινήματα δοκιμάζονται ταυτόχρονα τόσο από την κρατική καταστολή όσο και από την ιδεολογική αποσύνθεση που διαβρώνει κοινωνία και αγώνες. Ο εκφασισμός, ο κοινωνικός κανιβαλισμός, η εξατομίκευση, ο κατακερματισμός και η ερήμωση του συλλογικού οράματος δεν είναι τυχαία φαινόμενα αλλά τα αναπόφευκτα αποτελέσματα της διαιώνισης της κυριαρχίας των ισχυρών πάνω στην ανθρωπότητα.
Διέξοδο αποτελούν μόνο οι αυτοοργανωμένοι αγώνες από τα κάτω, στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στις γειτονιές. Για την υπεράσπιση των καταλήψεων και των χώρων αγώνα, για τη δημόσια υγεία και παιδεία. Ενάντια στην εμπορευματοποίηση των δημόσιων χώρων, στη λεηλασία της φύσης, στην αναζωπύρωση του νεοναζισμού, στην έμφυλη βία. Με αλληλεγγύη σε πρόσφυγες και μετανάστες. Ενάντια στον πόλεμο και τον εθνικισμό. Η ριζοσπαστικοποίηση αυτών των αγώνων δεν είναι ουτοπία: είναι η μόνη ρεαλιστική απάντηση στον κόσμο της εκμετάλλευσης. Και αυτό απαιτεί οργανωμένη αναρχική παρουσία μέσα σε αυτούς.
Ωστόσο, ο αναρχικός χώρος οφείλει να πετάξει βαρίδια που τον συνοδεύουν εδώ και χρόνια: τη λογική της συγκυρίας, την κούφια καταγγελία, την απουσία συνεπούς κατεύθυνσης, τις πρακτικές που αδυνατούν να αμφισβητήσουν ουσιαστικά το κράτος και το κεφάλαιο. Αυτές οι αδυναμίες δεν ανοίγουν δρόμους χειραφέτησης αλλά αντίθετα απομακρύνουν την κοινωνία, αναπαράγοντας ελιτισμούς και αυταρέσκειες που δεν στοχεύουν στην ανατροπή του συστήματος αλλά στη διαχείριση της ήττας.
Αναγκαία είναι η συλλογική οργάνωση με ιδεολογική συνοχή, σταθερή παρουσία σε όλα τα μέτωπα και ξεκάθαρο πολιτικό προσανατολισμό, μακριά από λογικές πρωτοπορίας και μεταρρυθμιστικές ψευδαισθήσεις. Χρειάζεται ένας μαχητικός πόλος που θα επαναφέρει διαρκώς στη δημόσια σφαίρα το ζήτημα της κοινωνικής επανάστασης, αναδεικνύοντας την αναρχία ως τη μόνη ρεαλιστική πρόταση για μια απελευθερωμένη κοινωνία, σε αντίθεση με τις κάθε λογής απόπειρες εξωραϊσμού του συστήματος.
Αυτή την κατεύθυνση υπηρετεί εδώ και μια δεκαετία η Α.Π.Ο., ως μια ανοιχτή και διαρκής πρόταση προς όσους και όσες αναφέρονται στον οργανωμένο, συλλογικό αναρχικό αγώνα και στην προοπτική της Κοινωνικής Επανάστασης, χτίζοντας χώρους όπου ξαναπλέκονται κοινωνικοί δεσμοί, όπου κανείς δεν περισσεύει και η δύναμη στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες αναδύεται μέσα από το σύνολο και όχι από τον ισχυρότερο. Με επιμονή και συλλογική δουλειά, ριζώνει το κοινό όραμα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς ιεραρχίες, χωρίς αποκλεισμούς. Για την Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό!
Αλληλεγγύη σε όλους όσους αντιστέκονται, από τις αντιστεκόμενες κοινότητες στις Η.Π.Α. ως τα βουνά του Μεξικού, από την Παλαιστίνη ως το Ιράν, το Σουδάν, τη Βολιβία. Τα κράτη που πολεμούν τους λαούς τους θα ηττηθούν.
Αναρχική Συλλογικότητα Όμικρον 72, μέλος ΑΠΟ