ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΔΙΗΜΕΡΟ:
ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ, ΚΑΜΙΑ ΕΡΕΥΝΑ ΓΙΑ ΜΠΑΤΣΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΡΑΤΟ
Η κρίση που βιώνει το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα ολοένα και το απογυμνώνει από τα συνεχώς διαψευμένα μεγάλα του αφηγήματα, κάνοντας ξεκάθαρο πως οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ, το κράτος και το κεφάλαιο δεν έχουν να υποσχεθούν στην μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία τίποτα περισσότερο από εξαθλίωση, φτώχεια και πόλεμο. Έτσι, ο πόλεμος που ξεκίνησε μετά Αμερικανοισραηλινή επίθεση στο Ιράν, η συνεχιζόμενη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού στην λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Όχθη, το αιματοκύλισμα στην Ουκρανία που συνεχίζεται εδώ και 4 χρόνια μετά την Ρωσική εισβολή του 2022, ο επανεξοπλισμός και η στρατιωτικοποίηση των Ευρωπαϊκών κοινωνιών, η ανθρωποσφαγή και η προσφυγική κρίση που γεννιέται από τον εμφύλιο πόλεμο στο Σουδάν δεν είναι ασύνδετες μεταξύ τους κρίσεις, αλλά τα σημάδια μιας πολιτικής τάξης σε αποδρομή, με τους κυρίαρχους αυτού το κόσμου να ξαναμοιράζουν τον πλανήτη προσπαθώντας να πάρουν το μεγαλύτερο δυνατό κομμάτι από την πίτα.
Ζούμε σε μια περίοδο που κατά δήλωση της αμερικανικής πολιτικής διαχείρισης, η τάξη πραγμάτων που καθιερώθηκε με την κατάρρευση της ΕΣΣΔ και την ανάδειξη του Αμερικανικού κράτους ως παγκόσμιο κυρίαρχο κρίνεται πλέον μη βιώσιμη και ασύμφορη για τους ίδιους τους κυρίαρχους, με αυτούς να επιθυμούν τη στροφή σε ένα διαφορετικό μοντέλο διαμοιρασμού της παγκόσμιας εξουσίας -ένα μοντέλο του οποίου η τελική διαμόρφωση "δε θα προέλθει με λόγους και αποφάσεις πλειοψηφίας αλλά με αίμα και σίδηρο", θα προκύψει δηλαδή μέσα από τα μεγάλα πολεμικά θέατρα της εποχής μας και την έκβαση τους.
Η πολεμική προετοιμασία των κρατών περνάει μέσα από την πειθάρχιση των κοινωνιών και τη στοίχιση τους πίσω από το "εθνικό συμφέρον" πίσω δηλαδή από το όφελος των εκάστοτε κυρίαρχων τάξεων. Κυρίαρχη αντίληψη θα πρέπει να γίνει ότι η πολεμική προσπάθεια ενός έθνους απαιτεί την κινητοποίηση όλης της κοινωνίας, με τους πληβείους να θεωρούνται ως ένα κομμάτι της πολεμικής μηχανής. Σε αυτό το πλαίσιο επιχειρείται μια συσπείρωση γύρω από την εθνική ταυτότητα απέναντι στον ξένο, προωθείται ο στρατός όχι μόνο ως μια μηχανή θανάτου αλλά και ως μέσο πειθαρχισης(με την αυστηροποίηση της στρατιωτικής θητείας, τον περιορισμό των απαλλαγών και την προσπάθεια επέκτασης της και στις γυναίκες), επιβάλεται μια απαξίωση της ανθρώπινης ζωής από τους ιδεολογικούς μηχανισμούς του κράτους και τον λόγο της εξουσίας όταν αυτή δεν πληροί κάποια κριτήρια νομιμότητας (όπως η ζωή ενός πρόσφυγα στο Αιγαίο ή ενός άστεγου στους δρόμους των μητροπόλεων), ενώ κάθε φωνή εναντίωσης σε όλα τα παραπάνω χαρακτηρίζεται προδοτική, ένας εσωτερικός εχθρός που πρέπει να τσακιστεί. Με λίγα λόγια λοιπόν προωθείται ως πολιτική επιλογή του Κράτους ο εκφασισμός της κοινωνίας.
Στην ίδια αντίληψη εντάσσεται και η προσπάθεια αξιοποίησης της επιστημονικής έρευνας για πολεμικούς σκοπούς. Έτσι, τόσο η έρευνα όσο και η επιστήμη επανανοηματοδοτούνται από το Κράτος και το Κεφάλαιο, όχι ως κοινωνικά αγαθά τα οποία γεννιούνται και αναπτύσσονται απο τις συλλογικές προσπάθειες της ανθρωπότητας, και άρα τα οφέλη τους θα πρέπει να θεραπεύουν τις κοινωνικές ανάγκες, ούτε έστω ως μια “αθώα” και απολιτικη εξερεύνηση του φυσικού κόσμου, αλλά ως ένα στρατιωτικό εργαλείο που θα αναπτύσσει τους στρατούς της σύγχρονης εποχής. Ο πόλεμος άλλωστε ανέκαθεν υπήρξε πεδίο τεχνολογικής καινοτομίας με "τα πιο λαμπρά μυαλά" του κάθε έθνους να στοιβάζονται πίσω από τους στρατούς ως ένα ακόμα γρανάζι της πολεμικής μηχανής, ενώ στο σήμερα βλέπουμε κάποιες "αθώες" αρχικά τεχνολογίες όπως η Τεχνητή Νοημοσύνη και τα ντροουν αφομοιώνονται πλήρως στα σύγχρονα στρατιωτικά οπλοστάσια, από την Ουκρανία μέχρι τον Λίβανο, τη Γάζα και το Ιράν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της συνθήκης αυτής στα εγχώρια δεδομένα αποτελεί το ΕΜΠ με αιχμή του δόρατος το ΕΠΙΣΕΥ (Ερευνητικό Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Συστημάτων Επικοινωνιών και Υπολογιστών), τον ερευνητικό βραχίονα της σχολής των ΗΜΜΥ. Το συγκεκριμένο ινστιτούτο έχει εμπλακεί σε μια σειρά ερευνητικών προγραμμάτων, με κάποια από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα να είναι το πρόγραμμα Andromeda (με εμπλοκή του ελληνικού Υπουργείου Ναυτιλίας και του ισραηλινού Υπουργείου Δημόσιας Ασφάλειας) και το πρόγραμμα Ranger που υπάγεται στο ευρύτερο ερευνητικό πρόγραμμα Horizon 2020, το οποίο χρηματοδοτείται μεταξύ άλλων από την εταιρεία οπλικών συστημάτων Intracom Defense, μια εταιρεία η οποία έχει εξαγοραστεί πλήρως από την κρατική ισραηλινή πολεμική βιομηχανία (IAI). Και τα δύο αυτά προγράμματα αποσκοπούν στον σχεδιασμό ραντάρ επιτήρησης των θαλάσσιων συνόρων, καθώς και την επέκταση του δικτύου επικοινωνίας μεταξύ των ευρωπαϊκών συνοριοφυλακών. Παράλληλα, η Intracom Defense έχει εμπλακεί σε μια σειρά πολεμικών προγραμμάτων στα οποία συμμετέχουν διάφορα ελληνικά πανεπιστήμια, όπως το ΔΠΘ (πρόγραμμα HCUAV), η ΑΣΟΕΕ (πρόγραμμα SMOTANET), το ΑΠΘ (πρόγραμμα LOTUS) και το ΕΚΠΑ (πρόγραμμα OCEAN 2022). Τέλος, πρέπει να αναφερθεί πως ένα ακόμα παράρτημα της θυγατρικής εταιρείας της Intracom Defense, η Intracom Telecom, έχει συνάψει μνημόνιο ερευνητικής συνεργασίας με το ΕΜΠ. Φυσικά η στροφή αυτή των ερευνητικών προγραμμάτων προς την πολεμική βιομηχανία δεν αποτελεί παρά μια συνέχεια της συνολικής εξωτερικής πολιτικής του ελληνικού κράτους, το οποίο όντας πλήρως προσδεδεμένο στο δυτικό μπλοκ εξουσίας εντείνει συνεχώς τη σχέση του με το κράτος-δολοφόνο Ισραήλ, καθώς και διατηρεί στην επικράτεια του Νατοϊκές βάσεις που λειτουργούν ως τα προπύργια των δυτικών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων στη Μέση Ανατολή.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, τα πανεπιστήμια είναι ένα πεδίο σύγκρουσης, καθώς από τη μια τα κράτη και το κεφάλαιο επιθυμούν τον πλήρη έλεγχο και τη συστράτευση τους πίσω από τα παραγγέλματα τους, με το ερευνητικό τους έργο να είναι στην ουσία η καύσιμη ύλη όχι μόνο της πολεμικής μηχανής αλλά και του κρατικού μηχανισμού και του επιχειρηματικού κόσμου ευρύτερα, ενώ από την άλλη τα πανεπιστήμια ιστορικά έχουν αποτελέσει τόσο ένα πεδίο αμφισβήτησης και ελεύθερης σκέψης και έκφρασης έξω από τα στεγανά και τα καλούπια της εξουσίας, όσο και έναν τόπο όπου βρήκαν πρόσφορο έδαφος συλλογικοποίησης και πολιτικής δραστηριοποίησης κοινωνικά κομμάτια τα οποία δεν εκφράζονται από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα. Αυτές οι δύο συνθήκες είναι ασύμβατες μεταξύ τους και το αποτέλεσμα είναι η σύγκρουση, η οποία στα ελλαδικά δεδομένα εκφράζεται μέσα από την πάγια κρατική πολιτική της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης και την καταστολή που αναπτύσσεται παράλληλα ώστε να την επιβάλει από τη μια, και από τους αγώνες του φοιτητικού κινήματος από την άλλη. Η συνθήκη που ζούμε σήμερα μέσα στα πανεπιστήμια έχει επιβληθεί μέσα από τόνους χημικών, αλλεπάλληλες αστυνομικές εισβολές στο άσυλο, μαζικές συλλήψεις και καταδίκες αγωνιστών/-τριών από τη αστική δικαιοσύνη. Σημείο σταθμό αυτής της διαδικασίας θεωρούμε τη σύλληψη του συντρόφου μας Ζ.Μ. κάτω από το σπίτι του, για τη φερόμενη συμμετοχή του σε παρέμβαση στο ΕΜΠ ενάντια στη συνεργασία του ιδρύματος με την Intracom Defense, έπειτα από μήνυση του Πρύτανη Χατζηγεωργίου και καθ’ υπόδειξη του Κοσμήτορα των ΗΜΜΥ Τσανάκα, και την καταδίκη του σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή.
Η εναντίωση στον πόλεμο και τη σφαγή που ετοιμάζουν τα οικονομικά και πολιτικά αφεντικά μας περνάει μέσα από την έμπρακτη εναντίωση στον μιλιταρισμό και τη στρατιωτικοποίηση στο εδώ και το τώρα. Οι αντιστάσεις μας με ιδεολογικούς, πολιτικούς και υλικούς όρους σε κάθε κοινωνικό πεδίο στο οποίο επιχειρείται η πειθάρχιση και η συστράτευση μας με τους κυρίαρχους θα πρέπει να συνδέονται μεταξύ τους, να αλληλοτροφοδοτούνται, να αλληλοσυμπληρώνονται και εντέλει να μην περιοριστούν μόνο σε ένα επίπεδο άρνησης μιας επιχειρούμενης συνθήκης, αλλά να δημιουργήσουν νέες καταφάσεις, νέες δημιουργικές προτάσεις για τη διεθνιστική αλληλεγγύη μεταξύ των λαών και για κοινούς αγώνες ενάντια στους δυνάστες μας, που εμφανώς πλέον οδηγούν ολόκληρες κοινωνίες στον όλεθρο.
Από το δικό μας μετερίζι, ως αναπόσπαστο κομμάτι του φοιτητικού κινήματος να αγωνιστούμε μέσα στις σχολές όχι απλώς για να εμποδίσουμε στην πράξη τις πολεμικές έρευνες, για να μη γίνουν οι σχολές ένα ακόμα πεδίο στρατιωτικής πειθάρχισης, αλλά για να δημιουργήσουμε από κοινού μια άλλου τύπου επιστήμη και παιδεία, μια επιστήμη και μια παιδεία που θα υπηρετεί τις ανάγκες της κοινωνίας και την καλλιέργεια του ανθρώπου, μια επιστήμη και μια παιδεία που θα μπορέσουν να υπάρξουν πραγματικά μόνο σε μια νέου τύπου κοινωνία που θα βασίζεται στις αρχές της αλληλεγγύης, της ισότητας και της ελευθερίας.
ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΗΝ ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΜΗΧΑΝΗ
ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΙΣ ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΕΠΙΤΑΓΕΣ ΤΟΥΣ
ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ΠΟΤΕ ΜΕ ΤΑ ΚΡΑΤΗ
ΚΑΜΙΑ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ
ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΔΙΩΞΗΣ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας