ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ
ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ
Το πρόσφατο κάλεσμα του Γενικού Επιτελείου Στρατού προς γυναίκες 20-26 χρονών για εθελοντική στράτευση δεν θα γινόταν να μην συνοδεύεται από τη φράση «η ευθύνη της πατρίδας αφορά και εμένα». Και σε αυτήν, ακριβώς, την φράση συμπυκνώνεται ο τρόπος με τον οποίο το κράτος επιχειρεί να επεκτείνει τον έλεγχό του πάνω στα σώματα και τις ζωές μας, διεκδικώντας όχι μόνο τη συναίνεση αλλά και την ενεργή συμμετοχή μας στην αναπαραγωγή της κυριαρχίας του. Ειδικότερα, οι εξαγγελίες, που εντάσσονται στο πλαίσιο της Εδαφικής Ατζέντας 2030 της ΕΕ, στην πραγματικότητα προσκαλούν γυναίκες να πλαισιώσουν τον στρατό ξηράς για ένα πιλοτικό διάστημα των 12 μηνών, ξεκινώντας από τον Απρίλιο με 200 «εθελόντριες» στο κέντρο εκπαίδευσης υλικού πολέμου στην Λαμία.
Είναι βέβαιο, ότι η στράτευση των γυναικών δεν αποτελεί βήμα προς την ελευθερία ή την ισότητα, αλλά επέκταση της ίδιας βίας που οργανώνει τον κόσμο του κράτους και του κεφαλαίου. Δεν πρόκειται για “δικαίωμα” να συμμετέχουμε στον πόλεμο, αλλά για ένα κέλευσμα θανάτου, μια ακόμη προσπάθεια να κανονικοποιηθεί η ιδέα ότι όλες και όλοι οφείλουμε να είμαστε διαθέσιμοι για τις ανάγκες της κυριαρχίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η εθελοντική αυτή κατάταξη στον στρατό παρουσιάζεται ως στοιχείο συστατικό για την εθνική ανεξάρτητη ύπαρξη, ως μια θητεία-«ευκαιρία» και παράλληλα ως μια νομοτελειακή συνέχεια του «ένδοξου ελληνικού παρελθόντος» και ευθύνη σε μια περίοδο όπου οι «διαρκώς μεταβαλλόμενες συνθήκες δημιουργούν και νέες απαιτήσεις». Ακριβώς σε αυτές τις συνθήκες της γενίκευσης του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, της καθημερινής φτωχοποίησης και της αποκρυστάλλωσης του δυστοπικού μωσαϊκού εκμετάλλευσης, η λεγόμενη ισότητα των φύλων, αξιοποιείται κάτω από τον μανδύα του εκδημοκρατισμού από το κράτος και τους μηχανισμούς του ως εργαλείο αναπαραγωγής των ιεραρχιών και απόσπασης της συναίνεσης. Μεθοδεύεται έτσι μια γεφύρωση των κοινωνικών συγκρούσεων κάτω από ομπρέλες «συμπερίληψης», « εθνικής τιμής» και «προσφοράς», ρυθμίζοντας ταυτόχρονα κανονιστικά τα σωματά μας, προετοιμάζοντας την κοινωνική βάση ως «προορισμένη» να αποτελεί κομμάτι μιας συλλογικής στρατιωτικής μηχανής. Με αυτόν τον τρόπο οι γυναίκες αποκαθίστανται δήθεν ως δρώντα υποκείμενα, ενώ στην πραγματικότητα προσκαλούνται να ενσωματωθούν ακριβώς σε αυτές τις ανάγκες της επικυριαρχίας κράτους και κεφαλαίου και να περιφρουρήσουν το συντηρητικοποιημένο πλέγμα των κοινωνικών σχέσεων που μας καλεί να λάβουμε «θέσεις μάχης».
Εξάλλου, συνολικά αντιλαμβανόμαστε ότι προκειμένου να περιφρουρηθούν τα σχέδια εδαφικής επικυριαρχίας και στρατιωτικής και οικονομικής επέκτασης που καλύπονται κάτω από χυδαίους μανδίες «κοινωνικής ευημερίας» και "κοινού καλού" αλλά και να κανονικοποιηθούν οι σειρήνες του πολέμου που αρχίζουν και σφυρίζουν ξανά, τα κράτη μεθοδευμένα συγκροτούν και ενισχύουν αυτό το πλέγμα πειθάρχησης και υποταγής που διαπερνά κάθε πτυχή της κοινωνικής ζωής. Από το σχολείο μέχρι το στρατόπεδο, τα σώματα εκπαιδεύονται να υπακούν, να στοιχίζονται και να ενσωματώνονται σε ιεραρχικές δομές, ενώ η βία εσωτερικεύεται ως αναγκαίο μέσο διατήρησης της «τάξης» και της συνοχής. Εν τελει δηλαδή η στρατιωτικοποίηση δεν περιορίζεται στους χώρους των ενόπλων δυνάμεων, αλλά διαχέεται στην καθημερινότητα, μετασχηματίζοντας την κοινωνία σε έναν μηχανισμό όπου η επιτήρηση, ο φόβος και η συμμόρφωση καθίστανται κανονικότητα, και όπου η προετοιμασία για τον πόλεμο ταυτίζεται με την ίδια την οργάνωση της ζωής.
Ταυτόχρονα, η στρατιωτικοποίηση δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ευρύτερη πραγματικότητα της εκμετάλλευσης και του αποκλεισμού. Οι ίδιοι μηχανισμοί που καλούν τώρα τις γυναίκες να υπερασπιστούν την πατρίδα είναι αυτοί που αφήνουν τις εργαζόμενες στην επισφάλεια, που μετατρέπουν τις μετανάστριες και τις πρόσφυγες σε φθηνό και αναλώσιμο εργατικό δυναμικό, που καλλιεργούν και αναπαράγουν την έμφυλη βία και τους κοινωνικούς αποκλεισμούς. Συνεπώς, δεν θα γινόταν να τρέφουμε αυταπάτες ότι οι μηχανισμοί αυτοί που είναι δομικά και a priori προγραμματισμένοι να υλοποιούν και να αναπαράγουν σε κάθε πεδίο του ιδιωτικού και δημόσιου βίου την εμφυλη καταπίεση, την καταστολή και την εκμετάλλευση, θα μπορούσαν έστω και προσχηματικά να εκφράσουν την όποια ευαισθησία τους. Άλλωστε, η εξουσία μπορεί να καταφέρνει και να μεταμφιέζεται, ωστόσο πάντα δομικό της στοιχείο θα είναι η ανάγκη της για έλεγχο. Και είναι ολοφάνερο ότι η πατρίδα για την οποία μας καλούν να πολεμήσουμε δεν είναι κοινός τόπος ελευθερίας, αλλά πεδίο εκμετάλλευσης και θανάτου.
Αρνούμαστε, λοιπόν, να μετατραπούμε σε «κρέας» στα χέρια ενός μηχανισμού που παράγει θάνατο, καταστροφή και υποταγή. Στεκόμαστε ενάντια και αντιμαχόμαστε καθημερινά τον εθνικισμό που μας θέλει να ταυτιζόμαστε με τα συμφέροντα των κυρίαρχων, ενάντια στην πατριαρχία που επεκτείνει τον έλεγχό της ακόμη και μέσα από την «ενσωμάτωση». Ακόμα και σε περιόδους που μπροστά στα σύνορα, τους διακρατικούς σχηματισμούς κεφαλαίων και τον πόλεμο, η ανθρώπινη ζωή φανερά απαξιώνεται, είναι η αξιοπρέπεια της ύπαρξης που δεν θα μπορούσε ποτέ να κατευναστεί ούτε και να περιοριστεί στα στεγανά όρια χωροταξικών σχεδιασμών της ΕΕ, προκηρύξεων και επαγγελματικών «μπόνους» του ΓΕΣ.
Και ταυτόχρονα δημιουργούμε τις δικές μας καταφάσεις, προτάσσοντας μια άλλη προοπτική: αυτή της διεθνιστικής αλληλεγγύης ανάμεσα σε όσες και όσους βιώνουν την εκμετάλλευση, που ξεπερνά σύνορα έθνη και επίπλαστους διαχωρισμούς που επιβάλλονται από τα πάνω! Καθώς δεν έχουμε τίποτα να υπερασπιστούμε σε αυτόν τον κόσμο της ανισότητας, των πολέμων και της καταπίεσης, της εκμετάλλευσης και του θανάτου. Ούτε και θα μπορούσαμε ποτέ να αναγνωρίζουμε κάποια ευθύνη απέναντι σε κράτη που οργανώνουν τη ζωή με όρους κυριαρχίας και θανάτου.
Γιατί η ευθύνη που αναλαμβάνουμε είναι απέναντι η μία στην άλλη, απέναντι σε κάθε άνθρωπο που αντιστέκεται, απέναντι στην ίδια τη δυνατότητα μιας ζωής ελεύθερης από εκμετάλλευση, σύνορα και εξουσία. Και έτσι τηρούμε ανυποχώρητα την υπόσχεση ότι μπροστά στον εντεινόμενο ολοκληρωτισμό, την βαρβαρότητα και τον θάνατο η ελευθερία δεν θα μπορούσε να στρατεύεται, αλλά αντίθετα χτίζεται μέσα από τον αγώνα , έναν αγώνα συνολικό με προορισμό την συντριβή κάθε εξουσίας, τον αναρχικό αγώνα που δεν θα σταματήσει μέχρι να ξεριζώσουμε από τα θεμέλια την καταπίεση, το κράτος, τον καπιταλισμό, την πατριαρχία, μεχρι να δομήσουμε έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αξιοπρέπειας.
ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΑ, ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ
ΣΤΟΝ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟ ΤΟΝ ΦΑΣΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ
Ελεύθερες γυναίκες της Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο μέλος της Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων