ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΦΕΝΤΙΚΑ ΔΟΛΟΦΟΝΟΥΝ ΕΡΓΑΤΡΙΕΣ/ΕΣ
Οι πέντε εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους τα ξημερώματα της 26ης Γενάρη, στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, μέσα στην έκρηξη που διέλυσε τις εγκαταστάσεις όπου εργαζόντουσαν, τραυματίζοντας άλλους επτά εργαζόμενους, δεν είναι ούτε τυχαίο γεγονός, ούτε ατύχημα, αλλά αντίθετα αποτελεί την κορυφή του παγόβουνου της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης που επιβάλλεται στους χώρους δουλειάς, ένα ακόμα προδιαγεγραμμένο κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα.
Από την πρώτη στιγμή, κρατικοί αξιωματούχοι και καθεστωτικά μέσα επιχειρούν να συσκοτίσουν προκειμένου να απαλλάξουν τους πραγματικούς υπαίτιους της δολοφονίας: τους εργοδότες που υπό την πλήρη κάλυψη των θεσμικών αρχών, καθώς κανένας ουσιαστικός έλεγχος δεν είχε προηγηθεί, διέπρατταν συστηματικές παραβιάσεις των κανονισμών ασφάλειας στον χώρο του εργοστασίου, κατασκευάζοντας παράνομες εγκαταστάσεις και σωληνώσεις για τη μεταφορά προπανίου, δίχως να εγκαταστήσουν ούτε τους απαραίτητους αισθητήρες αερίου, και αδιαφόρησαν μπροστά στις αλλεπάλληλες ειδοποιήσεις των εργαζόμενων που είχαν εντοπίσει διαρροή αερίου μήνες πριν• την περιφέρεια Θεσσαλίας που, παρότι είχε εντοπίσει παραβάσεις από το 2020 – επί θητείας του διαβόητου για την εμπλοκή του στη θεσμική συγκάλυψη του κρατικού-καπιταλιστικού εγκλήματος των Τεμπών και τις ευθύνες του για την καταστροφική πλημμύρα στη Θεσσαλία, τέως περιφερειάρχη Αγοραστού-, εξέδωσε άδεια λειτουργίας του εργοστασίου, ενώ λίγες μέρες πριν την θανατηφόρα έκρηξη εξέδωσε απόφαση για την πριμοδότηση των ιδιοκτητών της με 2 εκατομμύρια ευρώ για την επέκταση της επιχείρησης• εντέλει το ίδιο το κράτος που έχοντας απαξιώσει πλήρως και ουσιαστικά καταργήσει τους ήδη υποστελεχωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς, όχι μόνο κλείνει το μάτι στην εργοδοτική αυθαιρεσία αλλά επιδίδεται, παράλληλα, και σε έναν συστηματικό κυνήγι των αγωνιζόμενων εργαζόμενων που υπερασπίζονται τα εργασιακά τους κεκτημένα, καταργώντας το δικαίωμα στην απεργία και εγκληματοποιώντας τη συνδικαλιστική δράση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του κλίματος τρομοκρατίας, που επικρατεί συνολικά στους χώρους δουλειάς, αποτελεί και η παρεμπόδιση των σωματείων από την εργοδοσία να επισκεφτούν το εργοστάσιο της “Βιολάντα”, να ελέγξουν το χώρο και τις συνθήκες εργασίας και να συνομιλήσουν με τους εργάτες/τριες. Επίσης, παρά τις θρασύτατες συστηματικές προσπάθειες του κράτους και των αφεντικών να υποβαθμίσουν την κλίμακα των εργατικών ατυχημάτων και δολοφονιών – με 201 να έχουν χάσει τη ζωή τους και 332 να έχουν τραυματιστεί βαριά μόλις το 2025 – η δολοφονία των πέντε εργατριών στο Βιολάντα ανέδειξε με τον πιο φρικτό τρόπο πως οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουμε να πληρώνουμε με το αίμα μας τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού συστήματος.
Η ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, σε συνέχεια των αντικοινωνικών πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ, ψήφισε σειρά αντεργατικών νομοσχεδίων επιτείνοντας τους ήδη αβάσταχτους όρους εκμετάλλευσης στα εργασιακά κάτεργα. Το αντεργατικό νομοσχέδιο Γεωργιάδη, που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβρη του 2023 και εισήγαγε καταρχήν τη 13ωρη εργασία με την απασχόληση σε δύο εργοδότες και την 6ήμερη εργασία, ήρθε να κατοχυρωθεί και να διευρυνθεί, με την ψήφιση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου, με τον ψευδεπίγραφο τίτλο “Δίκαιη Εργασία για Όλους”, που κατοχυρώνει την 13ωρη και 6ήμερη εργασία ως “διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη”, μετατρέπει τους εργαζόμενους σε αναλώσιμα εξαρτήματα στα χέρια των αφεντικών, καταστρατηγεί τον ελεύθερο χρόνο των εργαζόμενων και δημιουργεί μια εξοντωτική σωματικά και ψυχολογικά συνθήκη για την τάξη των καταπιεσμένων, στην οποία καλούνται να συμβιβαστούν υπό τον φόβο της απόλυσης ή μιας εκδικητικής μεταχείρισης λόγω μη “καλής πίστης”.
Τα απελευθερωμένα ωράρια, η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, η αδήλωτη και μαύρη εργασία, η έλλειψη μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς, η κατάργηση της επιθεώρησης εργασίας, η εγκληματοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και της απεργίας, η απελευθέρωση των απολύσεων και η γιγάντωση της ανεργίας είναι σημεία των αναδιαρθρώσεων, που σκοπό έχουν την όξυνση των ταξικών ανισοτήτων και των αποκλεισμών και την πλήρη υποτίμηση της εργασίας και της ζωής των πληβειακών στρωμάτων. Έτσι τα αφεντικά, αποθρασυμμένα, υπό την πλήρη κάλυψη των κρατικών θεσμών, εκμεταλλευόμενοι το πλήθος των αντεργατικών μέτρων των τελευταίων χρόνων, προχωρούν στην περαιτέρω εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης, ελαστικοποιώντας τα ωράρια εργασίας και παραβιάζοντας συστηματικά τις συνθήκες ασφαλείας στους χώρους δουλειάς – καθώς έχουν απαξιωθεί και καταργηθεί στην πράξη οι όποιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί – μετατρέποντας τα εργασιακά κάτεργα σε παγίδες θανάτου.
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, είναι επιτακτική η ριζοσπαστικοποίηση, το πλάτιασμα και η σύνδεση των αντιστάσεων των εργαζόμενων που μέσα από τις δικές τους δυνάμεις, αγωνίζονται για τη ζωή και την αξιοπρέπειά τους ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία και κρατική τρομοκρατία. Η υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας περνά μέσα από την κοινή, οριζόντια συντονισμένη, οργανωμένη από τα κάτω δράση. Η οργάνωση των αντιστάσεών μας αποτελεί κομβικής σημασίας ζήτημα, ειδικά μέσα σε μια περίοδο συνολικής και οργανωμένης επίθεσης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος. Η συλλογικοποίηση, η κοινή δράση και η συναντίληψη βάσει των αναρχικών αξιών είναι τα εργαλεία μας απέναντι στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, απέναντι στην προσπάθειά τους να μας πείσουν ότι έχει επέλθει το τέλος της Ιστορίας, πως δεν υπάρχει καμία προοπτική πέρα από το δυστοπικό παρόν και το σύστημα εξουσίας που το δημιουργεί και πως αν επιλέξουμε το δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας θα συντριβούμε. Σε κάθε ανοιχτό μέτωπο του κοινωνικού και ταξικού αγώνα, όπου εκδηλώνεται η επιθετικότητα του κράτους και του κεφαλαίου, προτάσσουμε την ριζοσπαστικοποίηση των αγώνων μέσα από τη σύνδεσή τους με το καθολικό κοινωνικό όραμα της κοινωνικής και ταξικής χειραφέτησης, την οργάνωση δηλαδή του αγώνα για την κοινωνική επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό ως τη μόνη ρεαλιστική διέξοδο που έχουν οι καταπιεσμένοι αυτού του κόσμου.
Στους χώρους εκμετάλλευσης, στις γειτονιές, στα σχολεία και στις σχολές
ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΙ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ
Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία συλλογικοτήτων