Ημερολόγιο Εκδηλώσεων

[Θεσ/νίκη] Γενική Απεργία 9Ν
Τετάρτη 09 Νοέμβριος 2022, 10:30am
Επισκέψεις : 161
από Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

gen apergia 9Noemvri

ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΠΟΛΕΜΟ, ΘΑΝΑΤΟ, ΦΤΩΧΕΙΑ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

Μέσα στα τελευταία 2 χρόνια όπου η πανδημία του covid-19 και η εγκληματική διαχείρισή της έχουν αφήσει εκατομμύρια νεκρούς ανά τον κόσμο και δεκάδες χιλιάδες στον ελλαδικό χώρο, τα ντόπια πολιτικά και οικονομικά αφεντικά προωθούν ακόμα πιο εντατικά τη λεηλασία της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και την άγρια καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων στο σύνολό τους. Από τους πνιγμούς, τα pushbacks και τις δολοφονίες προσφύγων και μεταναστών στα υδάτινα και τα χερσαία σύνορα, το ξέσπασμα του πολέμου και τις συνεχείς πολεμικές προετοιμασίες, την όξυνση των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, την επίταση της φτώχειας και της εξαθλίωσης μέχρι τη σφοδρή καταστολή που εξαπολύει το κράτος απέναντι σε φοιτητές, αγωνιστές, εργάτες και φυλακισμένους, τις κρατικές δολοφονίες, το ξέπλυμα κυκλωμάτων παιδοβιαστών και μαφιόζων, την επιχείρηση ιδιοποίησης των δημόσιων χώρων και την καταστροφή του φυσικού κόσμου αναδεικνύεται η βαθιά σήψη του κρατικό-καπιταλιστικού συστήματος, το οποίο προσπαθεί με κάθε μέσο να διαφυλάξει την υπεροχή του και να διαιωνίσει την ύπαρξή του.

Το κράτος πιστό στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο που ακολουθείται από τα χρόνια του μνημονίου στον ελλαδικό χώρο, συνεχίζει να αυξάνει το κόστος επιβίωσης με ακόμα πιο εντατικούς ρυθμούς, ενώ η ανασφάλιστη και επισφαλής εργασία, τα ελαστικά ωράρια, η εντατικοποίηση της εργασίας, οι ιδιωτικοποιήσεις και η διαχείριση από τα αφεντικά όλων των βασικών μας αναγκών είναι σημεία που ανταποκρίνονται στην ανάγκη του καπιταλισμού για την όξυνση της ταξικής ανισότητας και την πλήρη υποτίμηση της ζωής μας. Έχοντας αφήσει ως παρακαταθήκη ένα διαλυμένο/εγκαταλελειμμένο δημόσιο υγειονομικό σύστημα και χιλιάδες νεκρούς ως τραγική συνέπεια της δολοφονικής-κρατικής διαχείρισης της πανδημίας, επιτίθεται στους από τα κάτω αυξάνοντας το κόστος ζωής. Βασικά αγαθά, όπως το ψωμί και το λάδι έχουν καταγράψει τρομακτική αύξηση ενώ τα καύσιμα, βρίσκονται αυτή τη στιγμή, στο υψηλότερο κόστος που έχει υπάρξει ποτέ, δυσχεραίνοντας σε μεγάλο βαθμό τις συνθήκες επιβίωσης. Ταυτόχρονα, η ραγδαία αύξηση των ενοικίων έχει οδηγήσει μεγάλο μέρος των κατώτερων τάξεων σε αδυναμία κάλυψης βασικών αναγκών όπως η στέγαση, ενώ έχει καταδικάσει άλλους σε αστεγία λόγω έξωσης από την κατοικία τους.
Επιπλέον, οι δεκάδες νεκροί εργάτες στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου της άγριας ταξικής εκμετάλλευσης. Η εντατικοποίηση της εργασίας, η επισφάλεια, οι μειώσεις των μισθών, η ελαστικότητα των ωραρίων σε βάρος των εργαζομένων και η γιγάντωση της ανεργίας αναδεικνύουν τη σκληρή εργασιακή πραγματικότητα. Σε αυτή την κατεύθυνση, της άγριας λεηλασίας της κοινωνικής βάσης, κινείται και η ψήφιση από την κυβέρνηση της ΝΔ έναν χρόνο πριν του αντεργατικού νομοσχεδίου, που καταργεί το εργατικό ωράριο του 8ώρου και θεσμοθετεί την (ήδη) απλήρωτη υπερωρία. Ταυτόχρονα επιχειρείται η στοχοποίηση κι ο περιορισμός των απεργιών και των ριζοσπαστικών διεκδικήσεων του εργατικού κινήματος. Κινήσεις που αποτελούν πάγια αιτήματα της άρχουσας τάξης εδώ και καιρό με σκοπό να εντείνουν την εργασιακή εκμετάλλευση και να ξεριζώσουν κάθε μορφή αντίστασης που μπορεί να αναπτυχθεί στους χώρους δουλειάς. Πρόσφατο παράδειγμα αποτελεί ο αγώνας των εργατών της Μαλαματίνας, που βρίσκονται σε απεργιακές κινητοποιήσεις εξαιτίας της άδικης απόλυσης 15 συναδέλφων τους και αντιμετωπίζουν την κρατική καταστολή, η οποία εξυπηρετεί στο ακέραιο τις απαιτήσεις της εργοδοσίας.

Το ξέσπασμα του πολέμου, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τα αιματοβαμμένα υδάτινα και χερσαία σύνορα, οι στοιβαγμένοι σε βάρκες και σε στρατόπεδα συγκέντρωσης πρόσφυγες και μετανάστες, αποδεικνύουν για ακόμα μια φορά πως τα πλανητικά αφεντικά και οι κυρίαρχοι αυτού του κόσμου αδιαφορούν πλήρως για τις ζωές των φτωχών, των καταπιεσμένων, των κατατρεγμένων. Ο πόλεμος δεν έχει να υποσχεθεί παρά μόνο καταστολή της ελευθερίας, καταστροφή, φτώχεια, ξεριζωμό και θάνατο, επιφέροντας σημαντικές απώλειες στις ζωές των από τα κάτω και καθιστώντας τους πιόνια στην πολεμική σκακιέρα των εξουσιαστών. Απέναντι στις πολεμικές επιχειρήσεις, τους ενδοκαπιταλιστικούς και ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, τους διαρκώς αυξανόμενους πολεμικούς εξοπλισμούς των κρατών, τους εθνικισμούς και τη μισαλλοδοξία, που δεν εξυπηρετούν παρά μόνο τα συμφέροντα των ντόπιων και διεθνών πολιτικών και οικονομικών αφεντικών, προτάσσουμε την διεθνιστική αλληλεγγύη, την ειρήνη και την απελευθέρωση όλων των ανθρώπων από τα δεσμά του κράτους και του καπιταλισμού για μια πραγματικά ελεύθερη κοινωνία.

Η σημερινή νεοφιλελεύθερη διαχείριση έρχεται να υλοποιήσει την επιθετική κρατική πολιτική αναδιαρθρώσεων σε όλα τα κοινωνικά πεδία. Ταυτόχρονα η καταστολή των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων στο σύνολό τους, αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την εφαρμογή των αντικοινωνικών πολιτικών τους. Η κατασταλτική εκστρατεία έχει ως σαφή στόχο την επιβολή ενός καθεστώτος τρομοκρατίας, μιας κοινωνικής συνθήκης που θα κυριαρχεί η σιωπή, ο φόβος και η υποταγή. Αυτός ο κοινωνικός μετασχηματισμός, η αλλαγή της κοινωνικής συνείδησης, η εξουδετέρωση των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων είναι οι προϋποθέσεις για το βάθεμα των όρων επιβολής. Κράτος και κεφάλαιο επιχειρούν να καθυποτάξουν κάθε φωνή που αρθρώνεται ενάντια στους επιθετικούς σχεδιασμούς τους είτε με τα ΜΑΤ είτε με την αναβάθμιση του νομικού και θεσμικού τους οπλοστασίου. Μια ολομέτωπη επίθεση των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών, που εκδηλώνεται με ακόμα πιο σφοδρούς όρους, απέναντι στην κοινωνική βάση, τους φτωχούς, τους απόκληρους, όσους και όσες αγωνίζονται. Από τη δολοφονική επίθεση στο 3ο Ελευθεριακό Φεστιβάλ Κατειλημμένων χώρων και συλλογικοτήτων με χρήση ασφυξιογόνων στη συναυλία του Θανάση Παπακωνσταντίνου που παρακολουθούσαν 6.000 άνθρωποι εντός του ΑΠΘ, το χτύπημα εργατικών και απεργιακών κινητοποιήσεων, όπως στο εργοστάσιο της Μαλαματίνας στη Θεσσαλονίκη, τις συλλήψεις και τους ξυλοδαρμούς από τις δυνάμεις καταστολής που έχουν στρατοπεδεύσει σε πάρκα, πλατείες, λόφους και πανεπιστήμια μέχρι τα συνεχή και άγρια χτυπήματα των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας και τα κατασκευασμένα κατηγορητήρια και τις διώξεις εναντίον αναρχικών αγωνιστών.

Απέναντι στην οργανωμένη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου, η μόνη λύση βρίσκεται στην Οργάνωση του αγώνα των καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Μέσα από αδιαμεσολάβητους αντιιεραρχικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες από τα κάτω μπορούμε να περάσουμε στην αντεπίθεση ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση, να παλέψουμε για την κοινωνική επανάσταση. Να ξαναφτιάξουμε τη ζωή με βασικά συστατικά την κοινωνική αλληλεγγύη, τη συνεργασία, χωρίς αφεντικά και δούλους. Να κάνουμε απτή πραγματικότητα τη γενικευμένη κοινωνική Αυτοδιεύθυνση, να συνοψίσουμε την πολιτική ελευθερία και την οικονομική ισότητα στο σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα. Για ένα ελευθεριακό κίνημα όλων των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων που θα δίνει διέξοδο στις πραγματικές ανάγκες.

 

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ
υγεία, τροφή, παιδεία, στέγαση

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

 

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ
Τετάρτη 9 Νοέμβρη
Θεσσαλονίκη: Συγκέντρωση στην Καμάρα στις 10.30

 

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση- Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων


9 ΝΟΕΜΒΡΗ ΟΙ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΕΣ/ΟΙ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ!

Όσα άτομα εργαζόμαστε στην έρευνα και την τριτοβάθμια εκπαίδευση βιώνουμε μία μόνιμη συνθήκη εργασιακής επισφάλειας. Από τη μία καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το σύνολο των εργαζομένων, ενώ σε αυτά έρχονται να προστεθούν και τα ιδιαίτερα προβλήματα που εντοπίζονται στον κλάδο μας.

Η κοινή πραγματικότητα

Ο λογαριασμός στο σούπερ μάρκετ μεγαλώνει, το καλάθι μικραίνει. Τα ενοίκια ανεβαίνουν και τα κανάλια δίνουν συμβουλές για εξοικονόμηση ενέργειας εν όψει του “δύσκολου χειμώνα που έρχεται”, ενώ οι εταιρείες και οι όμιλοι ενέργειας καταγράφουν αύξηση κερδών-ρεκόρ έως και 465%. Ταυτόχρονα, οι προσπάθειες μεθοδευμένης και σταδιακής απαξίωσης του δημοσίου συστήματος υγείας προκειμένου να περάσει στα χέρια ιδιωτών εντείνονται, δυσχαιρένοντας την πρόσβαση στην περίθαλψη. Μέρα με την μέρα η αξιοπρεπής μας διαβίωση θυσιάζεται στο βωμό της κερδοφορίας Το δημόσιο χρήμα από τη μία διοχετεύεται από το κράτος προς κατασταλτικούς σκοπούς, όπως τα νέα σώματα ασφαλείας της ΟΠΠΙ στα πανεπιστήμια, έτσι ώστε να χτυπηθούν οι συλλογικές αντιστάσεις που αναπτύσσονται απέναντι στην συνθήκη σιωπητηρίου που επιχειρείται να επιβληθεί στην κοινωνική και ταξική βάση και από την άλλη, απροκάλυπτα αξιοποιείται προς όφελος του κεφαλαίου (φοροαπαλλαγές, επιδοτήσεις σε εφοπλιστές κλπ).

Παράλληλα, τα τελευταία δύο χρόνια έχει περάσει σωρεία αντεργατικών νόμων. Συγκεκριμένα, κατά την διάρκεια της πανδημίας και του lockdown, η κυβέρνηση πέρασε το αντιπεριβαλλοντικό νομοσχέδιο, το νομοσχέδιο που καταργεί το δικαίωμα στο συνέρχεσαι, το νέο πτωχευτικό νομοσχέδιο, αλλά και τον αντεργατικό-αντισυνδικαλιστικό νόμο Χατζηδάκη (4808/21) που ήρθε να συνεχίσει το Νόμο Αχτσιόγλου του 2018. Ο νόμος Χατζηδάκη καταργεί το 8ωρο πηγαίνοντας μας πριν το 1886 και το Σικάγο, ενώ την ίδια στιγμή νομιμοποιεί τις απλήρωτες υπερωρίες. Δεν έρχεται εν κενώ χρόνου όμως, αποτελεί μια συνέχεια της πλήρους ελαστικοποίησης των μορφών απασχόλησης ήδη από τα μνημόνια και τα αντίστοιχα μεσοπρόθεσμα. Ταυτόχρονα, έχει χτυπηθεί λυσσαλέα η συνδικαλιστική δράση εφόσον, μεταξύ άλλων, έχει νομιμοποιηθεί το ηλεκτρονικό φακέλωμα των μελών των σωματείων, ενώ η αλλαγή στον τρόπο λήψης αποφάσεων (50% + 1, των εγγεγραμμένων στο σωματείο και όχι των παρευρισκόμενων στη γ.σ.) έχει καταστήσει σχεδόν αδύνατο το να παρθούν αποφάσεις. Η ανασφάλεια και η επισφάλεια που βιώνουμε δεν περιορίζεται στα εργασιακά αλλά επεκτείνεται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητας μας εφόσον πλέον ακόμα και για 500 ευρώ μπορεί η εφορία να πραγματοποιήσει έφοδο στα σπίτια μας ούτως ώστε να εκποιήσει (κλέψει) τα υπάρχοντα μας.

Η πραγματικότητα στον κλάδο της έρευνας

Ως τα άτομα που εργαζόμαστε στην έρευνα και την τριτοβάθμια εκπαίδευση (ΥΔ, ΜΔ κλπ), αυτή τη συνθήκη της εργασιακής επισφάλειας τη βιώνουμε άμεσα στην καθημερινότητά μας. Η πλειονότητα των υποψήφιων διδακτόρων δουλεύει αμισθί, χωρίς καμία απολύτως εισοδηματική στήριξη από τα πανεπιστήμια. Κατά αυτόν τον τρόπο ακροβατούμε μεταξύ του άγχους που πηγάζει από την όρεξη μας για έρευνα και του άγχους της υλικής διαβίωσης. Αυτό το άγχος το μπαλώνουμε με δουλειές του ποδαριού και με στήριξη του κοινωνικού μας περίγυρου. Χαρακτηριστικό στοιχείο δε της κατάστασης που επικρατεί στον κλάδο της έρευνας στον ελλαδικό χώρο, αποτελεί η υποαμειβόμενη εργασία, συνθέτοντας ένα πλαίσιο ακόμη δυσμενέστερης συνθήκης.

Ακόμα όμως και τα άτομα που εργαζόμαστε στον κλάδο της έρευνας που καταφέρνουμε να βρούμε κάποια χρηματοδότηση, αντιμετωπίζουμε αντίστοιχες δυσκολίες με τον μέσο μηνιαίο μισθό να μην επαρκεί για να καλύψει ούτε τα στοιχειώδη έξοδα διαβίωσης και την εργασιακή επισφάλεια να αποτελεί πραγματικότητα για τις/τους περισσότερους. Καλούμαστε να εργαστούμε υπό όρους ξεκάθαρα εκμεταλλευτικούς με σχέσεις εργασίας μέσα από υποτροφίες και συμβάσεις έργου οι οποίες μας απογυμνώνουν από βασικά εργασιακά δικαιώματα. Το καθεστώς μη ασφάλισης, με τις συνθήκες που επικρατούν σήμερα, μας στερεί ακόμα και το βασικό δικαίωμα στην υγεία ενώ η έλλειψη ωραρίου δημιουργεί ένα τοπίο όπου ο χρόνος εργασίας μας ρυθμίζεται από τις έκτακτες απαιτήσεις των εργοδοτών μας με αποτέλεσμα να οδηγούμαστε στο να δουλεύουμε εξουθενωτικά ωράρια και να σχοινοβατούμε ανάμεσα στην αγωνία και την εξάντληση. Η καθυστέρηση των δεδουλευμένων μας, η μη καταβολής τους, η στέρηση αδειών (αναρρωτικές, κυήσεως κλπ) που δεν προβλέπονται στις δικές μας εργασιακές σχέσεις έρχονται να συμπληρώσουν το τοπίο της εργασιακής γαλέρας που επικρατεί σήμερα στην έρευνα και μας οδηγούν μονόδρομα στην ανάγκη για διεκδίκηση της εργασιακής μας υπόστασης και της κατοχύρωσης των εργασιακών μας δικαιωμάτων.

Βιώνουμε παράλληλα μια βαθιά επίθεση στο δημόσιο πανεπιστήμιο, με την καταστολή και την επιχειρηματικοποίηση να αναβαθμίζονται σε όλες τις πτυχές της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, χωρίς φυσικά να μας αφήνουν ανεπηρέαστους/ες. Οι τελευταίοι νόμοι που έχουν ψηφιστεί στον χώρο της εκπαίδευσης αφορούν όλες τις βαθμίδες της και εντάσσονται σε ένα πλαίσιο αναδιάρθρωσης και διάλυσης της δημόσιας παιδείας με σκοπό πρώτα την απαξίωση και έπειτα την ιδιωτικοποίησή της, καθώς και της πλήρους ρύθμισης των ερευνητικών και εκπαιδευτικών διαδικασιών στα πλαίσια του εξευγενισμού της. Διακηρυγμένο στόχο που έχει εκφραστεί από την κυβέρνηση και τους κρατικούς αξιωματούχους αποτελεί το λεγόμενο “Πανεπιστήμιο 2030”, ένα πλήρως επιχειρηματικό πανεπιστήμιο όπου η γνώση αποτελεί εμπόρευμα άμεσα αξιοποιήσιμο από ιδιωτικά και κρατικά συμφέροντα. Για τον σκοπό αυτό, η επιβολή πειθάρχησης, ελέγχου και καταστολής (το ΑΠΘ ειδικότερα έχει αποτελέσει όλους αυτούς τους μήνες κατεξοχήν χώρο εφαρμογής της κρατικής καταστολής την οποία έχουμε βιώσει μέσα στους ίδιους μας τους χώρους εργασίας) αποτελεί αναγκαίο εργαλείο εφαρμογής της κρατικής πολιτικής, ώστε να μπορέσει να προχωρήσει απρόσκοπτα και δίχως την ανάπτυξη αντιστάσεων το σχέδιο αυτό της περαιτέρω υποβάθμισης και εκμετάλλευσης μας.

Όσον αφορά το περιεχόμενο της έρευνας και την ίδια την επιστήμη, αυτές δεν κατευθύνονται από τις υπάρχουσες ανάγκες των μελών της κοινωνίας, αλλά υποτάσσονται όλο και περισσότερο σε επιχειρησιακά συμφέροντα. Ο νόμος για τα ΑΕΙ που ψηφίστηκε μέσα στο καλοκαίρι έρχεται να κανονικοποιήσει την κρατική υποχρηματοδότηση και να θεσπίσει τα βιομηχανικά διδακτορικά, διευκολύνοντας περαιτέρω την υπαγωγή της ερευνητικής διαδικασίας στις επιταγές της βιομηχανίας και της πολεμικής έρευνας. Η συνεργασία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης με τον ελληνικό στρατό, σε μια εποχή όπου γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες τόσο της φρίκης του πολέμου όσο και των έμμεσων συνεπειων του δεν μπορεί παρά να μας προκαλεί αποστροφή. Εμείς δε βλέπουμε την έρευνα σαν ένα ακόμα πεδίο κερδοφορίας ούτε ως μέσο επίτευξης τεχνολογικής υπεροχής, αλλά ως μέσο για την κάλυψη των κοινωνικών αναγκών και διεκδικούμε το “προϊόν” της έρευνάς μας να δρα προς την κατεύθυνση της βελτίωσης της ποιότητας ζωής όλων μας.

Η δύναμη της συλλογικοποίησης

Παρά τις αντιξοότητες, υπάρχουν οι αντιστάσεις και οι αγώνες που ξεπηδούν. Από τις νικηφόρες απεργίες στην COSCO και την e-food, την πολύμηνη απεργία διαρκείας στη Μαλαματίνα κόντρα στην εργοδοτική τρομοκρατία και την κρατική καταστολή, μέχρι τους αγώνες των φοιτητ(ρι)ών, των μαθητ(ρι)ών, των εκπαιδευτικών και κάθε αγωνιζόμενου κομματιού της κοινωνίας σε ένα ευρύ φάσμα πεδίων, καθώς και τις πρώτες δικές μας διεκδικήσεις στον χώρο της έρευνας (βλ. κλαδική απεργία στην έρευνα την περασμένη 17 Μάη, καταβολή δεδουλευμένων από τον ΕΛΚΕ του ΑΠΘ κ.α.), είναι η συλλογικοποίηση και ο από κοινού αγώνας όλων μας απέναντι στις συνθήκες και τις αιτίες που γεννούν το καθεστώς εκμετάλλευσης που βιώνουμε. Η οργάνωση στα σωματεία μας και η ταξική επανανοηματοδότηση τους είναι μονόδρομος. Να σπάσουμε τον φόβο αλλά και την ατομοκεντρική ανάγνωση γύρω από την κοινωνική ανέλιξη και εξέλιξη, να οργανωθούμε, να σταθούμε ο ένας δίπλα στην άλλη και να διεκδικήσουμε τα αυτονόητα. Να καταργήσουμε τον Νόμο Χατζηδάκη στην πράξη. Καλούμε όλον τον κόσμο της έρευνας και της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης να οργανωθεί στο σωματείο, να συμμετάσχει στην απεργία της 9 Νοέμβρη, να αγωνιστούμε μαζί για αυτά που μας ανήκουν και να νικήσουμε!

  • Άμεσες προσλήψεις μόνιμου προσωπικού με βάση τις πάγιες και διαρκείς ανάγκες
  • Υπογραφή συμβάσεων εργασίας, ασφάλιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους εργαζομένους στην έρευνα, αυξήσεις στους μισθούς και κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας
  • Άδεια μητρότητας μετ’ αποδοχών και άδειες ασθένειας ανεξάρτητα από τη σχέση εργασίας (μπλοκάκι, υποτροφία κ.α.)
  • Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού για όλες/ους
  • Έρευνα για τις ανάγκες της κοινωνίας
  • Άμεση δικαίωση των απεργών στη Μαλαματίνα
  • Κατάργηση του Νόμου Χατζηδάκη και κάθε αντεργατικής νομοθεσίας
  • Κατάργηση των βαθιά ταξικών και αντιδραστικών αναδιαρθρώσεων του νόμου Κεραμέως – Χρυσοχοϊδη. Έξω η αστυνομία (ΜΑΤ, ΟΠΠΙ) από τα Πανεπιστήμια και τους χώρους εργασίας μας!

ΟΛΟΙ/ΕΣ ΣΤΗ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ 9 ΝΟΕΜΒΡΗ

ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΚΑΜΑΡΑ 10:30

ΕΠΟΜΕΝΗ ΓΕΝΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΣΩΜΑΤΕΙΟΥ ΣΑΒΒΑΤΟ 3/12 17:00 ΝΟΜΙΚΗ ΑΠΘ (ΑΙΘΟΥΣΑ ΤΥΠΟΓΡΑΦΕΙΟ)

Παράρτημα Θεσσαλονίκης | Σωματείο Εργαζόμενων στην Έρευνα & την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση (αναδημοσίευση από τη σελίδα του σωματείου)

 

afisa serete thessaloniki genikiapergia9N 2022


 

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΗ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΛΑΙΛΑΠΑ, ΝΑ ΔΟΜΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ.

ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 9/11 10:30 ΚΑΜΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΠΕΡΦΡΟΥΡΗΣΗ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΣΤΗΝ ΜΑΛΑΜΑΤΙΝΑ ΣΤΙΣ 6πμ

Έχοντας ήδη ξεπεράσει τις 200 και πλέον μέρες πολέμου στην Ουκρανία γίνεται όλο και πιο ξεκάθαρο πως πρόκειται για έναν ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ένα "παιχνίδι" συμφερόντων του δυτικού μπλοκ - ΗΠΑ, ΕΕ κλπ - και της αναδυόμενης ανατολής - Κίνα, Ρωσία κλπ - το οποίο καλύπτεται και ντύνεται από όλα τα κράτη με το εγκληματικό εθνικιστικό και πατριωτικό πρόσχημα. Αυτός ο πόλεμος δεν είναι παρά ένας ακόμη άδικος και αιματηρός πόλεμος, που γεννά ο ίδιος ο κρατικο - καπιταλιστικός τρόπος εξουσίας, βιώνοντας την ίδια του τη δομική κρίση. Καθημερινά προστίθενται στην λίστα των θυμάτων νεκροί άμαχοι και χιλιάδες ανθρώπινες ζωές που ξεριζώνονται από τα σπίτια τους, υπό την απειλή βομβαρδισμών και στρατιωτικών επεμβάσεων. Μέσα σ΄ αυτή τη συγκυρία και με ένα τεράστιο κύμα ενεργειακής και επισιτιστικής κρίσης που οδεύει να καταπιεί την Ευρώπη, με τις συνέπειες του πολέμου αυτού ήδη να βιώνονται από την κοινωνική βάση, το ελληνικό κράτος έχει ξεκαθαρίσει την στάση του. Από την διαχείριση της πανδημίας, μέχρι την εμπλοκή και την στρατιωτική στήριξη του πολέμου στην Ουκρανία, ο ελληνικός καπιταλισμός όντας βαθιά χρεοκοπημένος κατευθύνει υπέρογκα ποσά (ενδεικτικά 3,82% του ΑΕΠ) σε πολεμικούς εξοπλισμούς, στήριξη του ΝΑΤΟ και των βάσεων (αναβάθμιση Σούδας κλπ), προσλήψεις αστυνομικών, ενώ δίνει απλόχερα δωράκια στις επιχειρήσεις και φοροαπαλλαγές.

Την στιγμή που η κοινωνία μαστίζεται από φτώχια, εξαθλίωση και κυριαρχεί το αίσθημα της αβεβαιότητας σε κάθε πτυχή της ζωής μας, η όξυνση της οικονομικής κρίσης με την ακρίβεια και τις αυξήσεις των τιμών δυσχεραίνει ακόμη περισσότερο τον καθημερινό αγώνα της εργατικής τάξης, της νεολαίας και των φτωχών για να τα βγάλουν πέρα. Η ακρίβεια εξαϋλώνει το ήδη ανεπαρκές εισόδημα, το οποίο πλέον δεν αρκεί για να καλύψει τα βασικά έξοδα μιας οικογένειας. Η φτωχοποίηση θα ενταθεί όσο προχωράμε προς του πιο κρύους μήνες του χειμώνα καθώς ήδη από την περσινή χρονιά φάνηκε πως δεν πρόκειται για απλά έναν ακόμη δύσκολο χειμώνα, αν λάβουμε υπόψιν το ανησυχητικά αυξανόμενο αριθμό θανάτων από μαγκάλια μόνο για τη χρονιά του ΄21-΄22.

Μέσα σ΄ αυτή την κατάσταση κράτος και κεφάλαιο κατευθύνουν λεφτά σε εξοπλισμούς και επιχειρήσεις και όχι για την κάλυψη των κοινωνικών μας αναγκών. Σ 'αυτό το σημείο οφείλουμε να επισημάνουμε πως πρέπει να εντυπωθεί στη συλλογική μνήμη της κοινωνίας ότι η οποιαδήποτε κατάκτηση, όπως αυτή του κράτους πρόνοιας, του ασφαλιστικού, των συλλογικών συμβάσεων, του 8ώρου κλπ, έγινε πραγματικότητα μέσα από αμέτρητους και αποφασιστικούς αγώνες. Ποτέ κανένα κράτος πόσο μάλλον μέσα στο καπιταλιστικό σύστημα δεν πρόκειται να δώσει απλόχερα κοινωνικά αγαθά, δημόσια και δωρεάν στην κοινωνική βάση.

Έτσι στα πλαίσια της αποκαλούμενης ταξικής πάλης από την πλευρά του το κράτος επιχειρεί την παγίωση μιας νέας κανονικότητας σε όλες τις πτυχές της ζωής μας, στην οποία δεν χωράει φωνή αντίδρασης και αγώνα. Σ΄ αυτή τη κατεύθυνση ήταν και η ψήφιση του ν. Χατζηδάκη, ο οποίος χτυπάει στη ρίζα του τις συλλογικές μορφές πάλης, την ύπαρξη σωματείων και την διακήρυξη απεργιών. Αρκεί να δει κανείς το πιο επίκαιρο παράδειγμα, εκείνο της απεργίας των εργατών στο εργοστάσιο της Μαλαματίνα, οι οποίοι εν μία νυκτί ήρθαν αντιμέτωποι με 15 απολύσεις και την πλήρη διάλυση των συλλογικών συμβάσεων. Οι εργάτες της Μαλαματίνα ξεκινώντας έναν μακρύ και δύσκολο αγώνα μαζί με αλληλέγγυους έρχονται εδώ και μήνες πλέον αντιμέτωποι με την εφαρμογή του ν. Χατζηδάκη και την ποινικοποίηση της απεργίας τους. Το κράτος έχει ανοίξει ολομέτωπη επίθεση ενάντια στην καθημερινή μάχη των εργατών, σταθεροποιώντας την παρουσία των ΜΑΤ έξω από το εργοστάσιο. Είτε με την άμεση και ωμή καταστολή των χημικών και του ξύλου, είτε με την έμμεση συγκρότηση ενός μπλόκ απεργοσπαστών, κράτος και εργοδοσία επιχειρούν να επιβάλλουν ένα κλίμα τρομοκρατίας και φόβου στους αγωνιζόμενους και αλληλέγγυους, ώστε να καθυποτάξουν την κοινωνική βάση, που διεκδικεί και δεν τα παρατά.

Τι συνδέει όμως την ακρίβεια, τις απεργίες, τα σωματεία, τον ν. Χατζηδάκη και τις συγκρούσεις με το κράτος, την εργοδοσία και το κεφάλαιο με την κατάσταση στα πανεπιστήμια;

Πρόκειται για την ίδια επίθεση, τις ίδιες αιτίες και τις ίδιες επιπτώσεις. Πρόκειται για την επίθεση στα κεκτημένα αγώνα. Σκοπός του κρατικο - καπιταλιστικού συστήματος στο νέο κύκλο αναδιάρθρωσής του, είναι η μεταστροφή οποιοδήποτε κοινωνικού και δημόσιου χαρακτήρα του έχει απομείνει, από την περίοδο της μεταπολίτευσης, και το βάθεμα της νεοφιλελεύθερης κυριαρχίας. Έτσι, κράτος και κεφάλαιο έχουν στόχο να τελειώνουν με το δημόσιο - δωρεάν πανεπιστήμιο και την φοιτητική μέριμνα.

Και τι σημαίνει αυτό;

Σημαίνει:

· 40.000 μαθητές εκτός τριτοβάθμιας εκπαίδευσης λόγω ΕΒΕ · συγχωνεύσεις - κλεισίματα τμημάτων (ΤΕΙ Σίνδου)

· εξώσεις φοιτητών από τις φοιτητικές εστίες (Λάρισα, Ηράκλειο εν μέσω καραντίνας) · αντίτιμο στη λέσχη και κάρτα σίτισης

· ν+2 διαγραφές · τέλος στα δωρεάν συγγράμματα · γενίκευση της επιβολής των διδάκτρων

Όλα τα παραπάνω δομούν και φωτογραφίζουν την προσπάθεια του κράτους να εγκαθιδρύσει το λεγόμενο «πανεπιστήμιο του 2030» ή αλλιώς εμπορευματοποιημενο πανεπιστήμιο. Στοχεύει δηλαδή στη μετατροπή της παιδείας από κοινωνικό αγαθό σε εμπόρευμα, που θα αποτελεί «ατομική ευθύνη» του κάθε φοιτητή/πελάτη και της τσέπης του να το εξασφαλίζει. Εδώ έρχεται και ο ρόλος της καταστολής. Το κράτος έτσι ώστε να καταφέρει να εκκαθαρίσει το πανεπιστήμιο από οποιαδήποτε μορφή ζύμωσης είτε πολιτικής είτε κοινωνικής, καταργεί στην πράξη το άσυλο, εγκαθιδρύοντας ΟΠΠΙ (ΕΚΠΑ), ΜΑΤ και αύρα στο ΑΠΘ και με κάθε αφορμή με την «δύναμη» των γκλοπ και των χημικών στοχεύει απ' όλα να χτυπήσει και να διαλύσει οποιαδήποτε οργανωμένη/συγκροτημένη προσπάθεια αντίδρασης.

Εδώ έρχεται και το πιο σημαντικό ίσως ερώτημα. Τι θα κάνουμε εμείς μπροστά σε όλα αυτά;

Τι θα κάνουμε μπροστά σε ένα μέλλον που έχουν χαράξει και επιβάλλει άλλοι για εμάς και εμπεριέχει μονάχα φτώχια, εξαθλίωση, ανεργία, αβεβαιότητα και κοινωνική απομ όνωση της κοινωνικής βάσης; Για πόσο ακόμη θα σφυρίζουμε αδιάφορα και θα κοιμόμαστε ήσυχοι όταν ξεσπούν ο ένας βιασμός μετά τον άλλο και οι υπαίτιοι - μπάτσοι, πολιτικά στελέχη κλπ - κυκλοφορούν ελεύθεροι; Για πόσο ακόμη μπορεί ένας άνθρωπος να αντέξει την ύπαρξη του μέσα στα πλαίσια του κοινωνικού κανιβαλισμού και του καπιταλιστικού ανταγωνισμού; Μπροστά στους πολέμους, είτε στρατιωτικούς, είτε οικονομικούς το κράτος πριν επιτεθεί στον «εξωτερικό εχθρό» στοχεύει στην σύνθλιψη του «εσωτερικού», που δεν είναι άλλος από όλους εκείνους τους ανθρώπους που δεν τα παρατάνε, που παίρνουν τη ζωή τους στα χέρια τους και παλεύουν για ένα καλύτερο σήμερα ώστε να μην είναι ουτοπία αλλά πραγματικότητα, ένα καλύτερο αύριο. Η ιστορία έχει δείξει επανειλημμένες φορές πως μόνοι οι ανυποχώρητοι κοινωνικοί αγώνες έχουν καταφέρει να κάνουν εφικτό το όραμα μιας καλύτερης κοινωνίας. Συνεπώς, η ικανότητα και η δυνατότητα υπάρχουν, όμως πρέπει να συνδεθούν με την επιλογή. Η επιλογή είναι η ικανή και αναγκαία συνθήκη που αλλάζει τα δεδομένα και τις προοπτικές του αγώνα. Επιλογή σημαίνει συνειδητή, επίμονη και συλλογική πάλη από τα κάτω, πέρα και ενάντια από θεσμικές και ταυτοτικές αντιλήψεις που μόνο υπονομεύουν και αποπροσανατολίζουν το υποκείμενο του αγώνα. Με όπλα μας την αυτοοργάνωση, την αλληλεγγύη και το πείσμα στον αγώνα να δομήσουμε πραγματικά από τα κάτω διαδικασίες για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση. Με οργάνωση σε σχολές, σχολές, γειτονιές και χώρους δουλειάς να παλέψουμε μαχητικά για μια κοινωνία πραγματικής ισότητας και ελευθερίας, χωρίς καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο, για την αναρχία και τον ελευθεριακό κομμουνισμό.

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ ΤΑΞΙΚΗ

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!

ΥΓΕΙΑ-ΠΑΙΔΕΙΑ-ΤΡΟΦΗ-ΣΤΕΓΑΣΗ

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ, ΤΑΞΙΚΗ, ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

Αναρχική συνελευση φοιτητών/ριών Quieta Movere

afisa quieta genikiapergia9N 2022
 

 

Πλαίσιο που υπερψηφίστηκε στην γενική συνέλευση του συλλόγου σπουδαστών/ριών Αρχιτεκτονικής στις 8/11

ΨΩΜΙ
Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ ΤΑΞΙΚΗ - ΝΑ ΜΗ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ


Καθώς η οικονομική κρίση βαθαίνει και εξαπλώνεται σε όλη την κοινωνική πραγματικότητα, οι καταπιεσμένοι καλούνται πάλι να σηκώσουν το βάρος της. Η εμφάνιση της πανδημίας του covid-19 και η δολοφονική κρατική διαχείρισή της δείχνουν ξεκάθαρα τις προτεραιότητες που τίθενται σε όλα τα πεδία που αφορούν την κοινωνική μέριμνα: εξυπηρέτηση ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων και περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση της κοινωνικής βάσης.


Το ζήτημα της ακρίβειας έχει οξυνθεί τους τελευταίους μήνες, με τα βασικά αγαθά, τους λογαριασμούς ρεύματος, θέρμανσης, ενοίκια, να ακριβαίνουν όλο και περισσότερο σε βαθμό, που μεγάλο μέρος της κοινωνίας αδυνατεί να επιβιώσει και πόσο μάλλον να ζήσει μια αξιοπρεπή ζωή. Η ακρίβεια και οι ανατιμήσεις στις μέρες μας, δεν είναι κάποια αντικειμενική συνθήκη. Είναι πολιτική επιλογή της άρχουσας τάξης και του κεφαλαίου που διαρκώς υπονομεύουν τις ζωές μας, για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Σε μια εποχή που η τεχνολογική ανάπτυξη επιτρέπει την εξοικονόμηση ωρών εργασίας, κυβερνήσεις και κεφάλαιο δυσχεραίνουν όλο και περισσότερο την ύπαρξή μας στα ασφυκτικά πλαίσια που ορίζουν. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ωθούνται να εργαστούν σε άθλιες εργασιακές συνθήκες χωρίς να έχουν καν το δικαίωμα της αντίστασης, καθώς ο νόμος Χατζηδάκη κύρηξε παράνομη την απεργία και οποιαδήποτε συνδικαλιστική δράση, καταστέλλοντας οποιαδήποτε εργατικό αγώνα. Ο πόλεμος και η ενεργειακή κρίση έρχονται να βαθύνουν ακόμη περισσότερο το ζήτημα της καθημερινής επιβίωσης, με το χειμώνα που πλησιάζει να προδιαγράφεται δυσοίωνος ακόμα και για το αν θα έχουμε θέρμανση και ρεύμα, στα σπίτια μας και στη σχολή μας. Οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί αναβαθμίζονται, η αστυνομία θωρακίζεται με υπέρογκα χρηματικά ποσά και την ίδια στιγμή η εξουσία επικαλείται την «οικονομία» για να πετσοκόψει τους βασικούς πόρους.


Να τονίσουμε εδώ ότι αυτή η κρίση που βιώνουμε καθημερινά δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας έλλειψης χρημάτων και πόρων όπως το κράτος και οι εξουσιαστές επικαλούνται, αλλά σκόπιμη υποβάθμιση της μέριμνας, για να καλυφθούν τα χαμένα κέρδη των αφεντικών. Την ίδια στιγμή στον χώρο της εκπαίδευσης, η φοιτητική μέριμνα (εστίες, λέσχη, μεταφορές) υποβαθμίζεται ακόμη περισσότερο και αυστηροποιουνται τα κριτήρια για δωρεάν παροχές. Αντίστοιχα, η ιδιότητα του φοιτητή - εργαζόμενου αποτελεί επιτακτική ανάγκη για την επιβίωσή μας. Όλο και περισσότεροι/ες φοιτητές/ριες εξαναγκάζονται σε συνθήκες εργασίας δούλων, δουλεύοντας μαύρα και απλήρωτα.


Βλέποντας λοιπόν τη μια κρίση να διαδέχεται την άλλη -είτε αυτή είναι υγειονομική, οικονομική, διακρατικών ανταγωνισμών- και χωρίς να έχουμε αυταπάτες πως μέσα στον καπιταλισμό μπορεί να υπάρξει κάποια καλύτερη διαχείριση στη βάση των κοινωνικών αναγκών και επιθυμιών μας, αντιλαμβανόμαστε την επιτακτική ανάγκη για άμεση δράση από μεριάς μας.


Για αυτούς και για άλλους τόσους λόγους, η απεργία της 9 Νοέμβρη όπως και το επερχόμενο τριήμερο του Πολυτεχνείου, πρέπει να αποτελέσουν μαζική απάντηση εκφρασμένη στο πεδίο του δρόμου. Η πολύμηνη απεργία των εργατών στη Μαλαματίνα δίνει ξεκάθαρο μήνυμα αντίστασης στην πολιτική κράτους και κεφαλαίου. Να στηρίξουμε τον αγώνα τους, να σταθούμε πλάι ο ένας στην άλλη, αγωνιζόμενοι/ες ενάντια στους δυνάστες μας. Μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους, τις γενικές συνελεύσεις, τις καταλήψεις, τις πορείες και τις συγκρούσεις, να στήσουμε αναχώματα απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό. Με όπλο μας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη να εναντιωθούμε στον γραφειοκρατικό υποταγμένο συνδικαλισμό, που υιοθετεί χρονια τωρα την πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης.


ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ
ΠΑΙΔΕΙΑ


Όλες οι πτυχές της καταστολής αποτελούν στόχευση της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης, αλλά και μέσο ευκολότερης υλοποίησής της. Μέσω της εκπαιδευτικής διαδικασίας κάθε φοιτήτρια διδάσκεται μία νοοτροπία ανταγωνισμού και εκμετάλλευσης με στόχο την προσωπική ανέλιξη, ενώ ταυτόχρονα δημιουργείται και το απαραίτητο πειθαρχημένο, ευέλικτο, αναλώσιμο εργατικό δυναμικό. Αναδιάρθρωση λοιπόν, με αποκορύφωμα τον νόμο 4777, δεν είναι μόνο η είσοδος των μπάτσων στα πανεπιστήμια, η οποία αποτέλεσε κόμβο συγκρότησης του περσινού φοιτητικού κινήματος. Είναι η υποβάθμιση της δημόσιας δωρεάν παιδείας και η εντατικοποίηση, πειθάρχηση, υποταγή των φοιτητ(ρι)ών και η στοχοποίηση της συνδικαλιστικής τους δράσης. Είναι τα κλειδώματα των πανεπιστημιακών χώρων, η κατάργηση του ασύλου, η πανεπιστημιακή αστυνομία ΟΠΠΙ ,ο έλεγχος, οι κάμερες, οι κάρτες εισόδου και τα face control, τα πειθαρχικά συμβούλια, οι διαγραφές φοιτητ(ρι)ών στο ανώτατο όριο φοίτησης. Είναι επίσης η ισοτίμηση των πτυχίων των δημοσίων πανεπιστημίων με τα πτυχία των ιδιωτικών κολεγίων, η αξιολόγηση - συγχώνευση πανεπιστημιακών ιδρυμάτων, η διάσπαση των πτυχίων και η - ολοένα και μεγαλύτερη - κατάργηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων. Είναι Είναι όλα αυτά και άλλα τόσα που υποτιμούν τις ζωές μας. Φυσικά η κρατική μανία για ολόπλευρη ενσωμάτωση των πανεπιστημίων στα καπιταλιστικά συμφέροντα δεν σταματά με τον νόμο 4777.


Επιπλέον μέσα στο καλοκαίρι, ψηφίστηκε ο νέος νόμος διάλυσης των πτυχίων. Σε μια τροχιά όλο και περισσότερης εξειδίκευσης, τα πτυχία μας θα διασπώνται ακόμα περισσότερο καθώς με τον νέο νόμο πλαίσιο εντείνεται η «κινητικότητα των σπουδών». Επίσης κάθε φοιτήτρια θα χτίζει το πτυχίο της με βάση ειδικά διαμορφωμένες ενότητες μαθημάτων, «κυνηγώντας» ένα ατομικό ανταγωνιστικό προφίλ «χρήσιμο» για την αγορά εργασίας. Αυτό συνεπάγεται και την κατάργηση των ενιαίων πτυχίων και άρα των επαγγελματικών δικαιωμάτων και απομακρύνει τους εργαζόμενους από τη συνδικαλιστική τους συσπείρωση με βάσει το αντικείμενό τους, αφού πλέον το ένα αντικείμενο εργασίας θα εξειδικεύεται και θα διασπάται σε πολλά μέρη.


Όλες αυτές οι νομοθετικές αλλαγές και οι παρεμβάσεις στη δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση τέμνονται στην ολοένα αυξανόμενη επίθεση της εξουσίας στο πανεπιστημιακό άσυλο και στα όσα αυτό πρεσβεύει για τους αγώνες όλων των καταπιεζόμενων, φοιτητών και μη. Ο χώρος των πανεπιστημίων ως ελεύθερο πεδίο έκφρασης και πολιτικής ζύμωσης, όπως θεσπίστηκε μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου το 73'αμφισβητείται συνεχώς από το κράτος, το οποίο θέλει να τελειώνει μια και καλή με τις αντιστάσεις και τους αγώνες που κυοφορούνται εντός του ασύλου.


ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΔΙΑΡΘΩΣΗ - ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ ΕΣΤΙΕΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ


Έχοντας διανύσει τρία χρόνια οξυμένης καταστολής, αλλεπάλληλων εισβολών των μπάτσων στον χώρο του ασύλου και μόνιμης εγκατάστασης αυτών στους χώρους του πανεπιστημίου, η φετινή 17 Νοέμβρη έχει διαφορετική σημασία και βαρύτητα για την συνέχιση των αγώνων μας.


Βλέπουμε όλα τα κεκτημένα της εξέγερσης του '73 να καταπατώνται. Το σύνθημα ψωμί-παιδεία-ελευθερία παραμένει επίκαιρο όσο ποτέ, με το βάθεμα της ακρίβειας, της φτώχειας και της εξαθλίωσης της κοινωνικής βάσης, την ολομέτωπη επίθεση κράτους-κεφαλαίου στη δημόσια-δωρεάν παιδεία και υγεία, την υποτίμηση και αμφισβήτηση βασικών ελευθεριών μας. Οι αμέτρητες συλλήψεις αγωνιστών, τα στημένα κατηγορητήρια, οι ξυλοδαρμοί και οι απαγωγές, οι εκδικητικές απολύσεις συνδικαλιστών συνεχίζουν να αποτελούν βασικές πρακτικές της εξουσίας ενάντια στους αγωνιζόμενους.


Όλα αυτά που έχουμε σήμερα ως δεδομένα, όσον αφορά τον χώρο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, αποτελούν κατακτήσεις εκείνης της εξέγερσης. Η κατοχύρωση του πανεπιστημιακού ασύλου επετεύχθη με το αίμα των αγωνιστών/ριών, που ύψωσαν το ανάστημά τους απεναντι στην χούντα των συνταγματαρχών.


Η εξέγερση λοιπόν του Πολυτεχνείου του '73 μάς δείχνει τον δρόμο και τον τρόπο για να αμφισβητήσουμε στην πράξη τους καταπιεστές μας. Κοιτώντας το σήμερα και σχεδιάζοντας το μέλλον, να αντιληφθούμε και να διασώσουμε την αγωνιστική μνήμη και να της δώσουμε συνέχεια στοχεύοντας στις εξεγέρσεις του αύριο.


Αυτό που γνωρίζουμε είναι πως η δύναμη των καταπιεσμένων όταν αγωνίζονται συλλογικά και από τα κάτω απέναντι στο σύστημα που παράγει την εκμετάλλευση και την υποδούλωση, είναι η μόνη που μπορεί να αμφισβητήσει στην πράξη τη φαινομενική «παντοδυναμία» των καταπιεστών μας. Να οργανώσουμε συλλογικά και από τα κάτω τις αντιστάσεις εντός του πανεπιστημίου ενάντια στην ολομέτωπη επίθεση που δέχονται τα κεκτημένα μας. Είναι στο χέρι μας να ξεπεράσουμε τη μιζέρια και την αποπολιτικοποίηση της εποχής και να βρεθούμε όλοι/ες μαζί δυναμικά στους δρόμους.


Η ΜΝΗΜΗ ΤΡΕΦΕΙ ΤΟΥ ΑΓΩΝΕΣ ΜΑΣ
ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΥΓΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ ΕΣ
ΚΑΤΩ Η ΕΞΟΥΣΙΑ
ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ ΤΟ ΑΣΥΛΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑΣ ΜΑΣ
ΣΥΛΛΟΓΙΚΑ - ΜΑΧΗΤΙΚΑ - ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ


Προχωράμε σε:
-Ορισμός συντονιστικής επιτροπής υλοποίησης και εξειδίκευσης της απόφασης του συλλόγου
-Κατάληψη της σχολής: Τετάρτη 9/11
-Στήριξη της συγκέντρωσης περιφρούρησης της απεργίας, Τετάρτη 9/11, 6:00 πμ στο εργοστάσιο της Μαλαματίνα.
-Κάλεσμα στην απεργιακή συγκέντρωση και πορεία: Τετάρτη 9/11 - 10.30 ΚΑΜΑΡΑ, με επιστροφή στο άσυλο.

-Δράσεις για την οικονομική ενίσχυση των απεργών της Μαλαματίνα.
-Προπαγανδιστικές δράσεις του συλλόγου ενόψει του τριημέρου του Πολυτεχνείου.
-Κατάληψη της σχολής 15-16-17 Νοεμβρίου.
-Συμμετοχή στην αντικρατική-αντικαπιταλιστική πορεία στις 17 Νοέμβρη με συγκέντρωση στο Πολυτεχνείο.
-Συντονισμός με τους υπόλοιπους φοιτητικούς συλλόγους που κινούνται σε αντίστοιχη κατεύθυνση.

Σύλλογος Σπουδαστών/ριών Αρχιτεκτονικής


ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 9/11: 10.30 ΚΑΜΑΡΑ

Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΒΙΑ ΤΑΞΙΚΗ – ΝΑ ΜΗ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ

Καθώς η οικονομική κρίση βαθαίνει, εξαπλώνεται σε όλη την κοινωνική πραγματικότητα, οι καταπιεσμένοι καλούνται πάλι να σηκώσουν το βάρος της. Η εμφάνιση της πανδημίας του covid-19 και η δολοφονική κρατική διαχείρισή της, δείχνουν ξεκάθαρα τις προτεραιότητες που τίθενται σε όλα τα πεδία που αφορούν την κοινωνική μέριμνα: εξυπηρέτηση ιδιωτικών οικονομικών συμφερόντων και περαιτέρω φτωχοποίηση και εξαθλίωση της κοινωνικής βάσης.

Το ζήτημα της ακρίβειας έχει οξυνθεί τους τελευταίους μήνες, με τα βασικά αγαθά, τους λογαριασμούς ρεύματος, θέρμανσης, ενοίκια, να ακριβαίνουν όλο και περισσότερο σε βαθμό, που μεγάλο μέρος της κοινωνίας αδυνατεί να επιβιώσει και πόσο μάλλον να ζήσει μια αξιοπρεπή ζωή. Η ακρίβεια και οι ανατιμήσεις στις μέρες μας, δεν είναι κάποια αντικειμενική συνθήκη, αλλά πολιτική επιλογή της άρχουσας τάξης και του κεφαλαίου που διαρκώς υπονομεύουν τις ζωές μας, για να αυξήσουν τα κέρδη τους. Σε μια εποχή που η τεχνολογική ανάπτυξη επιτρέπει την εξοικονόμηση ωρών εργασίας, κυβερνήσεις και κεφάλαιο δυσχεραίνουν όλο και περισσότερο την ύπαρξή μας στα ασφυκτικά πλαίσια που ορίζουν. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι ωθούνται να εργαστούν σε άθλιες εργασιακές συνθήκες, χωρίς να έχουν καν το δικαίωμα της αντίστασης, καθώς ο νόμος Χατζηδάκη κύρηξε παράνομη την απεργία και οποιαδήποτε συνδικαλιστική δράση, καταστέλλοντας οποιαδήποτε εργατικό αγώνα. Ο πόλεμος και η ενεργειακή κρίση έρχονται να βαθύνουν ακόμη περισσότερο το ζήτημα της καθημερινής επιβίωσης, με το χειμώνα που πλησιάζει να προδιαγράφεται δυσοίωνος ακόμα και για το αν θα έχουμε θέρμανση και ρεύμα, στα σπίτια μας και στη σχολή μας. Οι στρατιωτικοί εξοπλισμοί αναβαθμίζονται, η αστυνομία θωρακίζεται με υπέρογκα χρηματικά ποσά και την ίδια στιγμή η εξουσία επικαλείται την «οικονομία» για να πετσοκόψει τους βασικούς πόρους.

Να τονίσουμε εδώ ότι αυτή η κρίση που βιώνουμε καθημερινά δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας έλλειψης χρημάτων και πόρων όπως το κράτος και οι εξουσιαστές επικαλούνται, αλλά σκόπιμη υποβάθμιση της μέριμνας, για να καλυφθούν τα χαμένα κέρδη των αφεντικών.

Την ίδια στιγμή στον χώρο της εκπαίδευσης, η φοιτητική μέριμνα (εστίες, λέσχη, μεταφορές) υποβαθμίζεται ακόμη περισσότερο και αυστηροποιουνται τα κριτήρια για δωρεάν παροχές. Αντίστοιχα, η ιδιότητα του φοιτητή - εργαζόμενου αποτελεί επιτακτική ανάγκη για την επιβίωσή μας. Όλο και περισσότεροι/ες φοιτητές/ριες εξαναγκάζονται σε συνθήκες εργασίας δούλων, δουλεύοντας μαύρα και απλήρωτα.

Βλέποντας, λοιπόν, τη μια κρίση να διαδέχεται την άλλη -είτε αυτή είναι υγειονομική, οικονομική, διακρατικών ανταγωνισμών- και χωρίς να έχουμε αυταπάτες πως μέσα στον καπιταλισμό, μπορεί να υπάρξει κάποια καλύτερη διαχείριση στη βάση των κοινωνικών αναγκών και επιθυμιών μας, αντιλαμβανόμαστε την επιτακτική ανάγκη για άμεση δράση από μεριάς μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους, η απεργία της 9 Νοέμβρη όπως και το επερχόμενο τριήμερο του Πολυτεχνείου, πρέπει να αποτελέσει μαζική απάντηση εκφρασμένη στο πεδίο του δρόμου. Η πολύμηνη απεργία των εργατών στην μαλαματίνα δίνει ξεκάθαρο μήνυμα αντίστασης στην πολιτική κράτους και κεφαλαίου. Να στηρίξουμε τον αγώνα τους, να σταθούμε πλάι ο ένας στην άλλη, αγωνιζόμενοι/ες ενάντια στους δυνάστες μας.
Μέσα από τους φοιτητικούς μας συλλόγους, τις γενικές συνελεύσεις, τις καταλήψεις, τις πορείες και τις συγκρούσεις, να στήσουμε αναχώματα απέναντι στον σύγχρονο ολοκληρωτισμό.
Με όπλο μας την αυτοοργάνωση και την αλληλεγγύη να εναντιωθούμε στον γραφειοκρατικό υποταγμένο συνδικαλισμό, που υιοθετεί την πολιτική της εκάστοτε κυβέρνησης.

ΝΑ ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΑΠΕΡΓΙΕΣ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ

Αυτοοργανωμένο Σχήμα Αρχιτεκτονικής

 

afisa asa genikiapergia9N

Τοποθεσία Καμάρα