ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΣΤΟ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΚΑΙ ΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΜΟΥ ΑΠΌ ΤΟΝ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟ ΤΩΝ ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ/ΛΑΕ
Στις 15 Νοεμβρίου 2025, τουλάχιστον 5 μέλη του σχήματος Contra Rossa/ΕΑΑΚ ΠΑΠΕΙ συμμετείχαν σε ένα σώμα 200 ατόμων, εξοπλισμένων με ρόπαλα, κράνη και σπρέι πιπεριού, το οποίο επιτέθηκε με δολοφονική ισχύ εναντίον πολιτικών του αντιπάλων, και συγκεκριμένα 30 άοπλων αναρχικών, μεταξύ των οποίων και η συλλογικότητα στην οποία συμμετέχω, η Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας, την ώρα που αναρτούσαμε πανό και ετοιμάζαμε αίθουσες για τη διεξαγωγή δημόσια ανακοινωμένων πολιτικών εκδηλώσεων. Το σώμα αυτό των 200 ανθρώπων αποτελούμενο από μια πολιτική οργάνωση ονόματι ΑΡΑΣ, κομματική συνιστώσα του κόμματος της Λαϊκής Ενότητας, η οποία ελέγχει τη φοιτητική παράταξη των ΕΑΑΚ, μας επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και ξυλοκόπησε με ανήκουστη βιαιότητα όποιον βρήκε μπροστά του, προέβη σε προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας ανθρώπων που δέχθηκαν ξυλοδαρμό, ενώ κατά τη διάρκεια της παγίδευσαν ανθρώπους σε δωμάτια, απέκλεισαν τις εξόδους και τους ξυλοκοπούσαν για 20 λεπτά χωρίς διέξοδο διαφυγής. Ως αποτέλεσμα, εγώ και άλλοι αναρχικοί/-ες αποκλειστήκαμε στο περβάζι παραθύρου ύψους 8 μέτρων, με δύο ηγετικά στελέχη της ΛΑΕ, η μία έμμισθο κομματικό στέλεχος και μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του φοιτητικού συλλόγου Μαθηματικού, η άλλη υποψήφια βουλευτής του ενωτικού σχηματισμού ΜΕΡΑ25-ΛΑΕ το 2023 και απόφοιτος Φυσικού, καθώς και σώμα κρανοφόρων να βγάζουν βίντεο και να φωνάζουν “πέσε, πέσε”. Αποτέλεσμα ήταν ο τραυματισμός δεκάδων αναρχικών, η σύλληψη τραυματισμένων και η απόδοση κατηγοριών εναντίον τους για συμμετοχή σε “συμπλοκές” και το προβοκάρισμα του συνόλου του τριημέρου του Πολυτεχνείου, με την πρυτανεία του ΕΜΠ να χρησιμοποιεί το πογκρόμ ως αφορμή για την αναθεώρηση του “πλαισίου του εορτασμού” αρχής γενομένης του επερχόμενου τριημέρου του 2026.
Τους μήνες που ακολούθησαν το πογκρόμ αυτό τα μέλη του σχήματος της Contra Rossa παρέμειναν εξαφανισμένα από την καθημερινότητα της σχολής. Επανήλθαν λίγο πριν την επέτειο του εγκλήματος των Τεμπών, κουβαλώντας μαζί τους έναν όχλο 60 κρανοφόρων από όλα τα πανεπιστήμια της Αθήνας για να “μοιράσουν κείμενα”. Η εικόνα αυτή της εισβολής δεκάδων κρανοφόρων έγινε καθημερινότητα για μεγάλο διάστημα, ενώ παράλληλα ξεκίνησε σιγά σιγά η στοχοποίηση ανθρώπων είτε γιατί δεν έπαιρναν τα κείμενα είτε γιατί είχαν διαφορετικές πολιτικές πεποιθήσεις. Εκεί ξεκινάει η προσωπική μου στοχοποίηση, συγκεκριμένα από τα δύο ηγετικά στελέχη του σχήματος της Contra Rossa, καθώς και υψηλά ιστάμενα στελέχη του μηχανισμού της ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ/ΛΑΕ -πάντα με τις πλάτες δεκάδων εξοπλισμένων ανθρώπων εναντίον ενός. Καθώς η καθημερινή μου παρουσία στη σχολή δεν επηρεάστηκε από την κατάσταση αυτή, η μορφή της στοχοποίησης κλιμακώθηκε με απειλές όπως “θα σε γαμήσουμε χαφιέ, θα σου σπάσουμε τα κόκκαλα πουτάνα”. Ο λόγος της εμμονής προς εμένα προσωπικά είχε να κάνει κατά δήλωση τους αποκλειστικά λόγω πολιτικών πεποιθήσεων, και συγκεκριμένα λόγω της πολιτικής μου ταυτότητας και δράσης ως αναρχικού.
Με τη νέα ακαδημαϊκή χρονιά, και με την παρουσία μου στη σχολή να παραμένει καθημερινή, η στοχοποίηση αναβαθμίστηκε με άλλους τρόπους. Συγκεκριμένα, το ηγετικό στέλεχος του σχήματος της Contra Rossa καθώς και έτερο ηγετικό στέλεχος του σχήματος των ΕΑΑΚ Φυσικού (Αριστερή Συσπείρωση Φυσικού) έκαναν επαναλαμβανόμενες ονομαστικές αναφορές σε κοινωνικούς χώρους στη γειτονιά μου στους οποίους δραστηριοποιούμαι. Στη συνέχεια, την 21η Οκτωβρίου, ημέρα πανελλαδικών πανεκπαιδευτικών κινητοποιήσεων καθώς περπατούσα τις πρωινές ώρες στο πλάι τοπικού δρόμου, αυτοκίνητο με επιβαίνοντες τα δύο ανώτατα μέλη του σχήματος των ΕΑΑΚ Φυσικού, τα οποία έπαιξαν κεντρικό ρόλο στα γεγονότα της 15ης Νοεμβρίου πέρασαν δίπλα μου φωνάζοντας “θα σε γαμήσουμε ρε πουτάνα”.
Η κλιμάκωση της προσωπικής μου στοχοποίησης ήρθε την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου όταν και είχα παρευρεθεί μόνος στη Γενική Συνέλευση του Φοιτητικού Συλλόγου ΠΑΠΕΙ για να καταθέσω ψήφισμα αλληλεγγύης στον Αναρχικό Φοιτητή Ζ.Μ που καταδικάστηκε πρωτόδικα σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή για ένα σύνθημα αλληλεγγύης στον Παλαιστινιακό λαό στο ΕΜΠ, ενόψει του εφετείου της υπόθεσης του. Εκεί, με το που ξεκίνησε η συνέλευση, μέλη των ΕΑΑΚ άρχισαν να με δείχνουν με το δάχτυλο και να με λοιδορούν και να με λασπολογούν με αποκλειστικό κριτήριο την πολιτική μου ταυτότητα ως αναρχικού. Στη συνέχεια δύο ΕΑΑΚιτισσες που δεν σπουδάζουν στο ΠΑΠΕΙ με πλησίασαν και επανειλημμένα προσπάθησαν να με διώξουν από τη γενική συνέλευση κατηγορώντας τόσο εμένα όσο και το σύνολο του αναρχικού χώρου ως πράκτορες του κράτους, ασφαλίτες και χαφιέδες, ενώ έπειτα με περικύκλωσαν κρανοφόροι τόσο από το ΠΑΠΕΙ όσο και από άλλες σχολές, με το δεύτερο ηγετικό στέλεχος του σχήματος Contra Rossa και ανώτερο στέλεχος του μηχανισμού ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ/ΛΑΕ να μου λέει “θα σε γαμήσω εγώ προσωπικά, ξέρω που μένεις”.
Καθώς γενική συνέλευση εμφανώς δεν πραγματοποιούνταν, εγώ απηύθυνα ερωτήσεις επανειλημμένα σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις για το αν καταδικάζουν αυτό το πρωτοφανές για τα δεδομένα του ΠΑΠΕΙ περιστατικό βίας και φίμωσης μέσα σε μια διαδικασία του φοιτητικού συλλόγου -και πόσο μάλλον εναντίον ενός μέλους του φοιτητικού συλλόγου από άγνωστα στοιχεία τα οποία ούτε σπουδάζουν στο πανεπιστήμιο ούτε αξίωσαν ποτέ ότι φέρουν κάποια φοιτητική ιδιότητα. Σαν απάντηση πήρα την πλήρη σιωπή και ανοχή στους τραμπουκισμούς. Ακόμα, δεν γίνεται να μην αναφερθεί πως τα ΕΑΑΚ είχαν συνειδητά και οργανωμένα κλειδώσει τις 3 από τις 4 εξόδους του αμφιθεάτρου και είχαν στήσει ένα σώμα 20 κρανοφόρων στην μοναδική ανοιχτή έξοδο, καθώς είπαν ότι έχουν πάρει απόφαση σχήματος να μην προχωρήσει η διαδικασία και να μην φύγω αν δεν τοποθετηθώ προσωπικά εγώ για όσα μου προσάπτουν. Αλήθεια, οι δυνάμεις της σχολής αποδέχονται να κάνουν μια πολιτική διαδικασία με κλειδωμένες πόρτες και με αυτόκλητο έλεγχο του ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει; Ενδεικτικό της όλης κατάστασης, είναι το πως όταν δεν είχαν μείνει κατηγορίες να μου προσάψουν, προχώρησαν και σε δημόσια συκοφαντία για σύντροφο ο οποίος επίσης λοιδορήθηκε ως χαφιές, καθώς και το γεγονός ότι οι ήδη λιγοστοί ανένταχτοι φοιτητές που ήρθαν στη συνέλευση αποχώρησαν βλέποντας έναν όχλο 30 αγνώστων σε αυτούς κρανοφόρων να τραβολογάν και να βρίζουν έναν συμφοιτητή τους, με τη συνέλευση για την παρουσία του ΦΣ ΠΑΠΕΙ στο τριήμερο του Πολυτεχνείου να διαλύεται πριν καν ξεκινήσει. Περιττό να αναφέρω ότι πάλι με συλλογική απόφαση σχήματος των ΕΑΑΚ, προφανώς το ψήφισμα για τον Ζ.Μ δεν κατετέθη και άρα ο αναρχικός φοιτητής δεν είχε ένα ακόμα σημαντικό έγγραφο στήριξης για το εφετείο της υπόθεσης του, το οποίο εντέλει κατέληξε σε καταδικαστικό αποτέλεσμα.
Όμως, τι είναι αυτό που οδηγεί ένα στέλεχος κομματικού μηχανισμού να απαντάει σε μια πολιτική κριτική ενός αναρχικού συμφοιτητή του μέσα σε μια γενική συνέλευση με προσωπικές απειλές τύπου "ξέρω ότι μένεις στην Χ γειτονιά" υποστηριζόμενος από 30 εξοπλισμένους μπράβους;
Η απάντηση βρίσκεται στη φύση και τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να παρεμβαίνουμε και να βρισκόμαστε μεσα στις σχολές. Η Αναρχία είναι η δύναμη αυτή που δεν διαπραγματεύεται με την εξουσία, δε ζητάει ούτε προσφέρει νομιμοποίηση σε αυτή, δε διαμεσολαβεί και δε διαμεσολαβείται. Ο οργανωμένος αναρχικός αγώνας τόσο μέσα στα πανεπιστήμια όσο και συνολικότερα μέσα στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες, συνειδητά βρέθηκε ενάντια σε κομματικές και συνδικαλιστικές "πεφωτισμένες" ηγεσίες, ενάντια στους θιασώτες της ταξικής συνεργασίας και της κοινωνικής ειρήνης, ενάντια σε αποσπασματικές και συντεχνιακές απαιτήσεις, προτάσσοντας πάντα πως η χειραφέτηση των από τα κάτω μπορεί να έρθει μονάχα μέσα από τους ίδιους, μέσα από τον συνολικό και συλλογικό αγώνα ενάντια στην εξουσία κράτους και κεφαλαίου. Έτσι, το ρίζωμα των αναρχικών μέσα από την οργανωμένη και συγκροτημένη παρουσία τους στα διάφορα πεδία και τους χώρους όπου ζει και αναπνέει η κοινωνία, πριν ακόμα προλάβει να μπει στο στόχαστρο του κράτους και των κατασταλτικών του μηχανισμών μπαίνει στο στόχαστρο των πάσης φύσεως γραφειοκρατών, όσων φαντασιώνονται τους εαυτούς τους ως στρατηλάτες των εργατικών μαζών ή ως διευθύνοντες δαιδαλώδων γραφειοκρατικών μηχανισμών. Όσων βλέπουν τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες ως μια ευκαιρία προσωπικής ανέλιξης είτε σε κομματικούς και γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, είτε σε κυβερνητικές θέσεις.
Ένας ακόμα τέτοιος μηχανισμός είναι η ΑΡΑΣ, και η φύση της, ο απολίτικος χαρακτήρας της και ο ρόλος της μέσα στο πανεπιστήμιο δε της δίνει καμία άλλη δυνατότητα να αντιπαλέψει τους άσπονδους εχθρούς της παρά μέσω της ωμής βίας και της επιβολής. Όταν δεν μπορείς να πείσεις, να εμπνεύσεις και να κινητοποιήσεις βασιζόμενος στον λόγο, την ανάλυση και τα πολιτικά σου επιχειρήματα, τη συνεπή και σταθερή σου στάση μέσα στους αγώνες, δε σου μένει παρά να δείρεις όποιον δεν είναι μαζί σου. Με μόνο τους εργαλείο τον αντιαναρχικό τους λόγο και δράση και βασικό στοιχείο συσπείρωσης τους την βία, προσπαθούν να επιβάλουν ένα κλίμα φόβου σε όλη την φοιτητική κοινότητα.
Επιστρέφοντας στα γεγονότα του ΠΑΠΕΙ, το μόνο που έχω να δηλώσω είναι πως η παρουσία μου στο πανεπιστήμιο με ακαδημαϊκούς, κοινωνικούς και πολιτικούς όρους δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Η παρακαταθήκη των συλλογικών αγώνων που όλοι και όλες μαζί έχουμε δώσει μέσα από τις γραμμές του οργανωμένου αναρχισμού στα πανεπιστήμια μόνο τα τελευταία χρόνια δεν διαγράφεται, δεν αμφισβητείται και δεν σπιλώνεται από κανέναν. Σύντροφοι και συντρόφισσες σταθήκαμε όλο αυτό το διάστημα ενάντια στην πιο σάπια έκφανση του φοιτητικού συνδικαλισμού προτάσσοντας την πολιτική μας υπόσταση και τους αγώνες μας και μένοντας αταλάντευτα πιστοί στις αξίες και τα ιδανικά μας, και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που δεν κατάφεραν να μας ρίξουν στη λάσπη και τον βούρκο μέσα στον οποίο ανέκαθεν κυλιόντουσαν.
Σταθήκαμε, στεκόμαστε και θα στεκόμαστε ενάντια στη σαπίλα της γραφειοκρατίας, τη χυδαιότητα της ΕΑΑΚ/ΑΡΑΣ/ΛΑΕ, τη βία των θρασύδειλων ταγμάτων εφόδου. Ενάντια στη διαμεσολάβηση των αγώνων, την οριοθέτηση των αιτημάτων, την ανάθεση των επιθυμιών και αρνήσεων μας στους “ειδικούς της πολιτικής”. Ενάντια στην απάθεια, την εξατομίκευση και τον κατακερματισμό των κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων.
Σε κάθε περίπτωση, καθιστώ την ΑΡΑΣ/ΕΑΑΚ/ΛΑΕ αποκλειστικά υπεύθυνη για οποιαδήποτε περαιτέρω στοχοποίηση μου.
ΟΛΟΙ ΚΑΙ ΟΛΕΣ ΣΤΟ ΤΡΙΗΜΕΡΟ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
Λεωνίδας Ν.