ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ενάντια σε κράτος, κεφάλαιο, πόλεμο και μισθωτή σκλαβιά

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ

140 χρόνια μετά την εξέγερση των εργατών την Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο, το εξαιρετικά επίκαιρο μήνυμα της ριζοσπαστικής σύνδεσης της επιμέρους διεκδίκησης για το 8ωρο με το καθολικό κοινωνικό πρόταγμα της κοινωνικής απελευθέρωσης από τα δεσμά του κράτους και των αφεντικών, συνεχίζει να αποτελεί φάρο έμπνευσης για τους αγωνιζόμενους στη μόνη ρεαλιστική προοπτική των κοινωνιών για ένα κόσμο ειρήνης, κοινοκτημοσύνης, ισότητας και αλληλεγγύης, την παγκόσμια κοινωνική επανάσταση.

Το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας βρίσκεται σε συνολική και βαθιά κρίση, λόγω των ίδιων των αντιφάσεών του, που τις προκαλεί η αθεράπευτη σύγκρουση που επιβάλλει η βασική του αρχή, η εκμετάλλευση και καταπίεση ανθρώπου από άνθρωπο. Ο χρεοκοπημένος κόσμος της εξουσίας δεν έχει να προσφέρει τίποτα πλέον στους από τα κάτω πέρα από πόλεμο και φασισμό, τίποτα πέρα από προσφυγιά, λεηλασία της φύσης και των κοινωνιών, τίποτα πέρα από εξαθλίωση και θάνατο. Αυτό είναι που αναδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο, από το πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του Ρωσικού στρατού 4 χρόνια πριν, τη γενοκτονία που συντελείται εναντίον του παλαιστινιακού λαού και αποτελεί την αποθρασυμένη κλιμάκωση του, εδώ και 78 χρόνια, αιματοβαμμένου διωγμού του λαού της Παλαιστίνης από τη γη του από το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του μέχρι τους πολυήμερους βομβαρδισμούς του Ιράν από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ και την εισβολή στο νότιο Λίβανο του IDF.
Αδυνατώντας η κυριαρχία πλέον να παράξει οποιοδήποτε συνεκτικό κοινωνικό όραμα, προοπτική και ελπίδα για τους από τα κάτω και προκειμένου να συνεχίζει να επιβάλλει και να διαιωνίζει την εξουσία της και να επεκτείνει την ισχύ της, κλιμακώνει συνεχώς την επιθετικότητά της. Έτσι, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, εξαπολύει μια ολομέτωπη επίθεση απέναντι στην κοινωνική βάση, στους φτωχούς και τους απόκληρους και επιχειρεί να αναχαιτίσει την όποια έκφραση κοινωνικής δυσαρέσκειας, στοχεύοντας στην πλήρη καθυπόταξή της ανθρωπότητας στους σχεδιασμούς κράτους και αφεντικών.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες συνολικής συστημικής κρίσης, το κρατικό καπιταλιστικό σύστημα επιταχύνει τις αναδιαρθρώσεις που βάζουν στο στόχαστρο κάθε έκφανση της κοινωνικής ζωής, απαξιώνοντας βασικές κοινωνικές ανάγκες, την εργασία, την υγεία, την παιδεία, τη στέγαση, τη μετακίνηση. Το κράτος πιστό στο νεοφιλελεύθερο μοντέλο που ακολουθείται από τα χρόνια του μνημονίου στον ελλαδικό χώρο, συνεχίζει να εντείνει τους κοινωνικούς και ταξικούς αποκλεισμούς και να αυξάνει το κόστος επιβίωσης με ακόμα πιο εντατικούς ρυθμούς, ενώ η ανασφάλιστη και επισφαλής εργασία, τα ελαστικά ωράρια, η εντατικοποίηση της εργασίας, οι ιδιωτικοποιήσεις και η διαχείριση από τα αφεντικά όλων των βασικών μας αναγκών είναι σημεία που ανταποκρίνονται στην ανάγκη του καπιταλισμού για την όξυνση της ταξικής ανισότητας και την πλήρη υποτίμηση της ζωής μας.
Πρόκειται για μια διαρκώς κλιμακούμενη επίθεση του Κράτους και των αφεντικών στην κοινωνική βάση, η οποία έχει ως προϋπόθεση το τσάκισμα κάθε κοινωνικής και ταξικής αντίστασης, όπου αυτή επιχειρείται να εκδηλωθεί, όπως καταδεικνύεται και από τις τελευταίες εργατικές αναδιαρθρώσεις οι οποίες ποινικοποιούν τις εργατικές κινητοποιήσεις, τη συνδικαλιστική δράση και την απεργία. Χαρακτηριστικό όλης της προαναφερθείσας κατάστασης είναι βέβαια και η προσπάθεια καταστολής τόσο διοικητικά όσο και ποινικά της οποιασδήποτε εργατικής κινητοποίησης με απολύσεις εργαζομένων που συμμετέχουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις ή ακόμη και αντίστοιχες πειθαρχικές διώξεις χιλιάδων απεργών εκπαιδευτικών. Ταυτόχρονα, η απελευθέρωση των απολύσεων, ο καθημερινός εκφοβισμός και η απειλή της ανεργίας, η γιγάντωση των μορφών εργασίας με μειωμένα δικαιώματα, όπως αυτή με μπλοκάκι, η εντατικοποίηση των συνθηκών εργασίας είναι τα όπλα που έχει προσφέρει το κράτος στη φαρέτρα των αφεντικών για την περαιτέρω εκμετάλλευση των εργατών. Όλες αυτές οι «παρεκτροπές» που νομοθετούνται επίσημα τις τελευταίες δεκαετίες συνεχών αναδιαρθρώσεων, έρχονται να επισφραγίσουν την αφαίμαξη και εξάντληση της κοινωνίας, τη δολοφονία της στο βωμό του κέρδους των αφεντικών.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουμε να πληρώνουμε με το αίμα μας τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού συστήματος που καταδυναστεύει, δολοφονεί και εξαθλιώνει. Αυτό καταδεικνύει με τον πιο ωμό τρόπο ο θάνατος πέντε εργατριών, ο τραυματισμός επτά ακόμα εργαζομένων, στο εργοστάσιο “Βιολάντα” στα Τρίκαλα, το σύνολο των οποίων δούλευε στη νυχτερινή βάρδια. Πρόκειται για μια ακόμα προμελετημένη δολοφονία από τη μεριά κράτους και κεφαλαίου. Αυτό το φρικτό εργοδοτικό έγκλημα έρχεται να προστεθεί στις ήδη περισσότερες από 201 δολοφονίες εργατών/τριών το 2025 και στις αναρίθμητες τα προηγούμενα έτη, στις οποίες αντανακλάται με κυνισμό η όξυνση της εργασιακής εκμετάλλευσης και η πραγματικότητα των εργασιακών συνθηκών στις οποίες καλούμαστε να δουλέψουμε όλες και όλοι.

Η υπεράσπιση των εργατικών συμφερόντων, των αναγκών, της ζωής και της αξιοπρέπειάς μας περνά μέσα από την κοινή, οριζόντια συντονισμένη, οργανωμένη από τα κάτω δράση. Η οργάνωση των αντιστάσεών μας αποτελεί κομβικής σημασίας ζήτημα, ειδικά μέσα σε μια περίοδο συνολικής και οργανωμένης επίθεσης του κρατικού και καπιταλιστικού συστήματος. Η συλλογικοποίηση, η κοινή δράση και η συναντίληψη βάσει των αναρχικών αξιών είναι τα εργαλεία μας απέναντι στο σύγχρονο ολοκληρωτισμό κράτους και κεφαλαίου, απέναντι στην προσπάθειά τους να μας πείσουν ότι έχει επέλθει το τέλος της Ιστορίας, πως δεν υπάρχει καμία προοπτική πέρα από το δυστοπικό παρόν και το σύστημα εξουσίας που το δημιουργεί και πως αν επιλέξουμε το δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας θα συντριβούμε. Η ιστορία των κοινωνικών και ταξικών κινημάτων που διεκδίκησαν και πάλεψαν για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση μας δείχνει πως οι προλετάριοι δεν έχουν να περιμένουν τίποτα από τους θεσμούς, τα κοινοβούλια, τις γραφειοκρατικές συνδικαλιστικές ηγεσίες και τους διαμεσολαβητές της ταξικής πάλης. Το όραμα για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση και καταπίεση, για μια κοινωνία Ίσων δεν θα δικαιωθεί μέσα από τα ατομικά, μερικά ή αυθόρμητα ξεσπάσματα της δίκαιης οργής μας αλλά μέσω των πλατιών, οργανωμένων στη βάση, μαχητικών και ριζοσπαστικών αγώνων ενάντια στους καταπιεστές μας. Ο δρόμος που καλούμαστε να επιλέξουμε είναι ο δύσκολος δρόμος, αυτός που έχει ως πυξίδα τον καινούριο κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας, που ξεγεννά την Ιστορία και παλεύει για την Υπόθεση. Την Κοινωνική Επανάσταση.

ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ!
ΤΡΟΦΗ, ΥΓΕΙΑ, ΠΑΙΔΕΙΑ, ΣΤΕΓΑΣΗ, ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ
ΟΛΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ

Η ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΛΑΩΝ

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ
ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΚΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ

Συγκέντρωση: Πέμπτη 30 Απρίλη, Προπύλαια, 19.00

Απεργιακή διαδήλωση: Παρασκευή 1η Μάη, Χαυτεία, 11.00

Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική και Ταξική Χειραφέτηση

***

Αναρχική Πρωτομαγιά ενάντια σε κράτος και αφεντικά, ενάντια στον πόλεμο, το φασισμό και τη μισθωτή σκλαβιά

140 χρόνια μετά την εξέγερση των εργατών του Σικάγο, το πρόταγμα της σύνδεσης των μερικών και αιτηματικών αγώνων, όπως αυτός για το οχτάωρο, με τον συνολικό αγώνα για μια χειραφετημένη κοινωνία, για την ανατροπή του κόσμου της εξουσίας και τον ελευθεριακό κοινωνικό μετασχηματισμό βάσει των αρχών της κοινοκτημοσύνης, της ελευθερίας, της ισότητας και της αλληλεγγύης παραμένει πάντα επίκαιρο. Η επίθεση, που δέχεται σήμερα η κοινωνική βάση σε παγκόσμιο επίπεδο, μέσα σε συνθήκες βαθιάς και συνολικής συστημικής κρίσης κλιμακώνεται και αναδεικνύονται τόσο οι αντιφάσεις του κρατικού -καπιταλιστικού μοντέλου οργάνωσης της κοινωνίας όσο και η απόλυτη αδυναμία του να δώσει απαντήσεις στις πραγματικές κοινωνικές ανάγκες.

Τα κράτη και οι διακρατικοί μηχανισμοί βάζουν μπροστά τις πολεμικές μηχανές, εξαπολύουν στρατιωτικές επιχειρήσεις και διαμορφώνουν εμπόλεμες κοινωνίες τόσο για να διευρύνουν τη σφαίρα επιρροής τους, όσο και για να συνεχιστεί η λεηλασία της κρατικής και καπιταλιστικής μηχανής. Μια συνθήκη στην οποία οι μόνοι πραγματικά χαμένοι είναι οι ίδιοι οι λαοί, οι οποίοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τα πολεμικά σφαγεία και με τις συνέπειες του πολέμου, την εξαθλίωση, τη φτώχεια, τον ξεριζωμό και τον θάνατο. Αυτό είναι που αναδεικνύεται με τον πιο τραγικό τρόπο, τόσο στο πολεμικό σφαγείο στην Ουκρανία μετά την εισβολή του ρωσικού στρατού 4 χρόνια πριν όσο και με τη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού που αποτελεί την αποθρασυμένη κλιμάκωση του, εδώ και 78 χρόνια, αιματοβαμμένου διωγμού του λαού της Παλαιστίνης από τη γη του από το κράτος του Ισραήλ και τους συμμάχους του. Αυτό μαρτυρά επίσης τόσο η συνεχώς αυξανόμενη επιθετικότητα των ΗΠΑ με την επέμβαση στην Βενεζουέλα και τον εγκληματικό εξαναγκασμό του λαού της Κούβας να ζει κάτω από εξοντωτικές συνθήκες χωρίς καθόλου ηλεκτρικό ρεύμα όσο και ο πόλεμος που μαίνεται μέχρι και σήμερα εναντίον του Ιράν, ως απότοκο της κρίσης της παγκόσμιας ηγεμονίας τους και των τεράστιων και πολλαπλών εσωτερικών κρίσεων και της ανάγκη τους να επαναβεβαιώσουν τον έλεγχό τους πάνω σε στρατηγικές περιοχές σε όλο τον κόσμο.

Η Ελλάδα, ως μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, είναι σταθερά προσανατολισμένη στις επιδιώξεις της κυρίαρχης πολιτικής και οικονομικής ελίτ της οποίας αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα και είναι προσδεδεμένη στο άρμα του Ευρωατλαντισμού, υπεύθυνου για τόσες και τόσες επεμβάσεις τα τελευταία και όχι μόνο χρόνια. Οι συνεχείς συμφωνίες ενεργειακής και αμυντικής συνεργασίας Ελλάδας-ΗΠΑ αποτελούν ένα ακόμα δείγμα επικύρωσης και διεύρυνσης των σχέσεων του ελληνικού και αμερικάνικου κράτους, επιβεβαίωσης της πρόσδεσης της εγχώριας αστικής τάξης στο άρμα συμφερόντων της κυρίαρχης διεθνούς πολιτικο-οικονομικής ελίτ και ενίσχυσης του ρόλου του ελληνικού κράτους στη νευραλγική περιοχή των Βαλκανίων και της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτή ακριβώς η ενίσχυση του ρόλου του ελληνικού κράτους, που σήμερα περνάει μέσα από την αμέριστη και ολόπλευρη στήριξη των ΗΠΑ και του κράτους του Ισραήλ, είναι που καθιστά ολόκληρο τον ελλαδικό χώρο ως τα μετόπισθεν της πρώτης γραμμής του δυτικού ιμπεριαλισμού στη Μέση Ανατολή. Ειδικά η αμερικάνικη βάση της Σούδας λειτουργεί ως ένα κρίσιμο κέντρο στρατιωτικής παρακολούθησης, συντονισμού και υποστήριξης των αμερικάνικων και ευρωατλαντικών επιχειρήσεων σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. Η αναβάθμιση και επέκταση των ικανοτήτων της συνδέεται άμεσα με τις στρατιωτικές δράσεις στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένης της άμεσης και έμμεσης υποστήριξης του ισραηλινού κράτους και της συμμετοχής του στη γενοκτονία του παλαιστινιακού λαού. Η βάση αυτή συμβολίζει και εξυπηρετεί τη διατήρηση της αμερικάνικης και ευρωατλαντικής κυριαρχίας και κηδεμονίας στη νευραλγική περιοχή της ανατολικής μεσογείου, δίνοντας στρατιωτικές δυνατότητες για ταχεία αντίδραση και χειρισμό των γεωπολιτικών συμφερόντων της. Κάθε πλοίο που ξεκινά, κάθε αεροσκάφος που απογειώνεται, κάθε διαταγή που εκδίδεται από τη βάση της Σούδας προσφέρει υπηρεσίες στη μηχανή θανάτου που σφάζει τους λαούς της Μέσης Ανατολής.

Η ακροδεξιά νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση της ΝΔ, σε συνέχεια των αντικοινωνικών πολιτικών του ΣΥΡΙΖΑ προχωρά στην ψήφιση σειράς αντεργατικών νομοσχεδίων επιτείνοντας τους ήδη αβάσταχτους όρους εκμετάλλευσης στα εργασιακά κάτεργα. Το αντεργατικό νομοσχέδιο Γεωργιάδη, που ψηφίστηκε τον Σεπτέμβρη του 2023, εισήγαγε καταρχήν τη 13ωρη εργασία με την απασχόληση σε δύο εργοδότες και την 6ήμερη εργασία, ήρθε να κατοχυρωθεί και να διευρυνθεί με την ψήφιση του νέου αντεργατικού νομοσχεδίου με τον ψευδεπίγραφο τίτλο “Δίκαιη Εργασία για Όλους”, που κατοχυρώνει πλέον την 13ωρη και 6ήμερη εργασία ως “διευθυντικό δικαίωμα του εργοδότη”. Έτσι, οι εργαζόμενοι μετατρέπονται σε αναλώσιμα εξαρτήματα στα χέρια των αφεντικών, ενώ καταστρατηγείται ο ελεύθερος χρόνος τους, δημιουργώντας μια εξοντωτική σωματικά και ψυχολογικά συνθήκη για την τάξη των καταπιεσμένων στην οποία καλούνται να συμβιβαστούν υπό τον φόβο της απόλυσης ή μιας εκδικητικής μεταχείρισης λόγω μη “καλής πίστης”.
Τα απελευθερωμένα ωράρια, η ελαστικοποίηση των σχέσεων εργασίας, η αδήλωτη και μαύρη εργασία, η έλλειψη μέτρων προστασίας στους χώρους δουλειάς, η κατάργηση της κυριακάτικης αργίας και της επιθεώρησης εργασίας, η εγκληματοποίηση της συνδικαλιστικής δράσης και της απεργίας, η απελευθέρωση των απολύσεων και η γιγάντωση της ανεργίας είναι σημεία των αναδιαρθρώσεων, που σκοπό έχουν την όξυνση των ταξικών ανισοτήτων και των αποκλεισμών και την πλήρη υποτίμηση της εργασίας και της ζωής των πληβειακών στρωμάτων.
Τα αφεντικά, αποθρασυμμένα, υπό την πλήρη κάλυψη των κρατικών θεσμών, εκμεταλλευόμενα το πλήθος των αντεργατικών μέτρων των τελευταίων χρόνων, προχωρούν στην περαιτέρω εντατικοποίηση της εκμετάλλευσης, ελαστικοποιώντας τα ωράρια εργασίας, ενώ ταυτόχρονα παραβιάζουν συστηματικά τις συνθήκες ασφαλείας στους χώρους δουλειάς -καθώς έχουν απαξιωθεί και καταργηθεί στην πράξη οι όποιοι ελεγκτικοί μηχανισμοί – μετατρέποντας τα εργασιακά κάτεργα σε παγίδες θανάτου. Οι πέντε εργάτριες που έχασαν τη ζωή τους τα ξημερώματα της 26ης Γενάρη, στο εργοστάσιο «Βιολάντα» στα Τρίκαλα, μέσα στην έκρηξη που διέλυσε τις εγκαταστάσεις όπου εργαζόντουσαν, τραυματίζοντας άλλους επτά εργαζόμενους, δεν είναι ούτε τυχαίο γεγονός, ούτε ατύχημα αλλά ένα ακόμα κρατικό και καπιταλιστικό έγκλημα. Από την πρώτη στιγμή, κρατικοί αξιωματούχοι και καθεστωτικά μέσα επιχειρούν να συσκοτίσουν προκειμένου να απαλλάξουν τους πραγματικούς υπαίτιους της δολοφονίας: τους εργοδότες που υπό την πλήρη κάλυψη των θεσμικών αρχών – καθώς κανένας ουσιαστικός έλεγχος δεν είχε προηγηθεί- διέπρατταν συστηματικές παραβιάσεις των κανονισμών ασφάλειας στον χώρο του εργοστασίου, κατασκευάζοντας παράνομες εγκαταστάσεις προπανίου (ενώ δεν εγκατέστησαν ούτε τους απαραίτητους αισθητήρες αερίου), και αδιαφόρησαν μπροστά στις αλλεπάλληλες ειδοποιήσεις των εργαζόμενων που είχαν εντοπίσει διαρροή αερίου καιρό πριν, αλλά και το ίδιο το κράτος που έχοντας απαξιώσει πλήρως και ουσιαστικά καταργήσει τους ήδη υποστελεχωμένους ελεγκτικούς μηχανισμούς, όχι μόνο κλείνει το μάτι στην εργοδοτική αυθαιρεσία αλλά επιδίδεται, παράλληλα, και σε έναν συστηματικό κυνήγι των αγωνιζόμενων εργαζόμενων που υπερασπίζονται τα εργασιακά τους κεκτημένα, καταργώντας το δικαίωμα στην απεργία και εγκληματοποιώντας τη συνδικαλιστική δράση. Παρά τις συστηματικές προσπάθειες του κράτους και των αφεντικών να υποβαθμίσουν την κλίμακα των εργατικών ατυχημάτων και δολοφονιών – με 201 να έχουν χάσει τη ζωή τους και 332 να έχουν τραυματιστεί βαριά μόλις το 2025- η δολοφονία των πέντε εργατριών στο Βιολάντα ανέδειξε με τον πιο φρικτό τρόπο πως οι εκμεταλλευόμενοι και οι καταπιεσμένοι συνεχίζουμε να πληρώνουμε με το αίμα μας τη διατήρηση και αναπαραγωγή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καταπιεστικού συστήματος.

Η περαιτέρω λεηλασία της κοινωνικής βάσης συντελείται με τη γιγάντωση της ακρίβειας σε βασικά αγαθά της καθημερινότητας. Οι πενιχροί μισθοί και μεροκάματα δεν φτάνουν για να καλύψουν το κόστος επιβίωσης, οδηγώντας τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία μπροστά στον κίνδυνο της ανέχειας. Οι αυξήσεις στις τιμές των προϊόντων στα supermarket, καθιστούν στοίχημα την κάλυψη των απολύτως απαραίτητων αναγκών, όπως η τροφή. Η εισαγόμενη ακρίβεια, που ακούμε από κυβερνητικά χείλη καθημερινά, δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από την όξυνση της επίθεσης των αφεντικών με στόχο τη διαρκή μεγιστοποίηση των κερδών τους σε βάρος των πληβείων. Ταυτόχρονα διογκώνεται τόσο το κόστος της μετακίνησης λόγω της αύξησης των τιμών στα καύσιμα όσο και της θέρμανσης, ως απότοκο της εγκληματικής και εκβιαστικής πολιτικής του καρτέλ ενέργειας. Σε αυτή τη συνθήκη της απαξίωσης βασικών αναγκών έρχεται να προστεθεί το στεγαστικό ζήτημα, με τα υπέρογκα ποσά των ενοικίων και τους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας από funds και servicers. Ενώ στα μελλοντικά σχέδια των πολιτικών και οικονομικών αφεντικών έχει μπει το αγαθό του νερού, με τη θέσπιση ρυθμιστικής αρχής αλλά και τις συζητήσεις περί ιδιωτικοποίησής του αρχικά στη Θεσσαλία.

Απέναντι στην οργανωμένη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου που τοπικά και διεθνώς δεν έχει να υποσχεθεί τίποτα περισσότερο από πόλεμο και φασισμό, η μόνη ελπίδα για τις κοινωνίες βρίσκεται στα οδοφράγματα των εκμεταλλευόμενων και καταπιεσμένων και την πολιτική, κοινωνική και ταξική οργάνωση του αγώνα στην κατεύθυνση της κοινωνικής επανάστασης και χειραφέτησης. Μέσα από αδιαμεσολάβητους αντιιεραρχικούς και ακηδεμόνευτους αγώνες από τα κάτω, μπορούμε να περάσουμε στην αντεπίθεση ενάντια στην εκμετάλλευση και την καταπίεση. Να ξαναφτιάξουμε τη ζωή με βασικά συστατικά την κοινωνική αλληλεγγύη, τη συνεργασία, χωρίς αφεντικά και δούλους. Να κάνουμε απτή πραγματικότητα τη γενικευμένη κοινωνική Αυτοδιεύθυνση, να συνοψίσουμε την πολιτική ελευθερία και την οικονομική ισότητα στο σύγχρονο επαναστατικό πρόγραμμα. Για ένα ελευθεριακό κίνημα όλων των εκμεταλλευόμενων και των καταπιεσμένων που θα δίνει διέξοδο στις πραγματικές ανάγκες.

Οργάνωση και αγώνας για την παγκόσμια Κοινωνική Επανάσταση, την Αναρχία και τον Ελευθεριακό Κομμουνισμό

Παρασκευή, 1η Μάη απεργιακές συγκεντρώσεις
Αθήνα: Χαυτεία, 11.00 | Θεσσαλονίκη: Καμάρα, 10.30

Αναρχική Πολιτική Οργάνωση – Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων

--------------------------------

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ
Η ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ ΚΑΤΑΠΙΕΣΜΕΝΟΥΣ

H απεργιακή επέτειος της Πρωτομαγιάς, ημέρα παγκοσμίως αφιερωμένη στους εργατικούς αγώνες, αποτελεί γεγονός μεγάλης ιστορικής αξίας για την εργατική τάξη και την αέναη και διαχρονική πάλη της, ενάντια στο Κράτος και το Κεφάλαιο. Δεν αποτελεί μια επετειακή γιορτή των εξεγέρσεων του παρελθόντος, αλλά ένα κάλεσμα για αγώνα στο εδώ και στο τώρα. Συγκεκριμένα, τιμάει την εξέγερση του Χεϋμάρκετ στο Σικάγο και τους μεγάλους απεργιακούς αγώνες εκείνων των ημερών με κύριο αίτημα την καθιέρωση της 8ωρης εργασίας. Απεργίες η οποίες οργανώθηκαν και προπαγανδίστηκαν με μεγάλη συνεισφορά των αναρχικών του εργατικού κινήματος, με την θυσία των 8 συντρόφων να αποτελεί σημείο καμπής στην ιστορία των ταξικών αγώνων. Συγκεκριμένα, στις 3 Μαΐου του 1886 στο Σικάγο, η αστυνομία επιτέθηκε σε συγκεντρωμένους απεργούς, σκοτώνοντας έξι και τραυματίζοντας αρκετούς άλλους. Την επόμενη μέρα, σε διαμαρτυτρία στην πλατεία Χεϋμάρκετ, την οποία η αστυνομία επιχείρησε πάλι να διαλύσει, μια βόμβα εξερράγη, σκοτώνοντας έναν αστυνομικό ακαριαία, και τραυματίζοντας θανάσιμα άλλους έξι καθώς και δεκάδες απεργούς. Ακολούθησε καταστολή, ενώ 8 αναρχικοί αγωνιστές στοχοποιήθηκαν με ψευδείς αποδείξεις για την εμπλοκή τους. Εν τέλει, καταδικάστηκαν οι 7 σε θάνατο δια απαγχονισμού.
Τα αιτήματα και ο αγώνας των αναρχικών αγωνιστών και του εργατικού κινήματος του Χεϋμάρκετ παραμένουν επίκαιρα και βρίσκονται ακόμα στο επίκεντρο της πάλης των καταπιεσμένων απέναντι σε Κράτος και Κεφάλαιο. Το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, από τα πρώτα του στάδια μέχρι και σήμερα, το μόνο που έχει να υποσχεθεί στις λαϊκές μάζες είναι εκμετάλλευση, καταπίεση, εξαθλίωση και θάνατο.
Κράτος και Κεφάλαιο προσπαθούν διαρκώς να μεγιστοποιήσουν την εξουσία και τα κέρδη τους στις πλάτες της κοινωνικής βάσης, χωρίς να λογαριάζουν ούτε στο ελάχιστο την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Η κατάκτηση της 8ωρης εργασίας διαρκώς απειλείται, σε μια συνθήκη στην οποία οι απλήρωτες υπερωρίες και τα εξοντωτικά ωράρια είναι καθεστώς, ειδικά μετά την επίσημη νομιμοποίηση του 13ωρου, ενώ η οποιαδήποτε αντίδραση καταστέλλεται ήδη από τις δικαστικές αίθουσες, με βάση τον νόμο Χατζηδάκη. Παράλληλα, οι συνθήκες εργασίας ολοένα και χειροτερεύουν, ενώ εργάτες συνεχώς χάνουν τις ζωές τους σε δήθεν “ατυχήματα”, τα οποία στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά εργοδοτικές δολοφονίες. Πρόσφατο παράδειγμα είναι αυτό της Βιολάντα, όπου πέντε εργαζόμενες έχασαν τις ζωές τους σε έκρηξη, μετά από πολύμηνη διαρροή αερίου, αποτέλεσμα των πολλαπλών παραλείψεων στα μέτρα ασφαλείας, με ευθύνη της εργοδοσίας. Βέβαια, την εκμετάλλευση και την καταλήστευση της εργατικής τάξης από το Κεφάλαιο, έρχεται να συνοδεύσει και η κρατική καταστολή, η οποία φροντίζει να φιμώνει, να χτυπά και να διαλύει κάθε εργατικό και λαϊκό κίνημα που πάει κόντρα στα συμφέροντα και τις μεθοδεύσεις της εξουσίας, είτε μέσω των δικαστικών αποφάσεων και του νομικού οπλοστασίου, είτε μέσω των μπάτσων και της καταστολής στον δρόμο.
Ενώ τα κατώτερα στρώματα της κοινωνίας εξαθλιώνονται στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς, Κράτος και Κεφάλαιο επιφυλάσσουν μία ακόμα χειρότερη μοίρα για τους πρόσφυγες και τους μετανάστες/-τριες. Όσοι δεν σκοτώνονται στα σύνορα ή στον πάτο του Αιγαίου από το ελληνικό λιμενικό, όπως γίνεται επανειλημμένα στα διάφορα ναυάγια, στέλνονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης με απαίσιες συνθήκες διαβίωσης, ή στην καλύτερη περίπτωση, έχουν την “ελευθερία” να τους εκμεταλλεύεται η εγχώρια αστική τάξη για φθηνή εργασία. Αυτά τα είδαμε για ακόμη μία φορά μόλις πριν λίγους μήνες, όταν στις 3 Φεβρουαρίου στα ανοιχτά της Χίου, σκάφος του λιμενικού πέρασε πάνω από βάρκα μεταναστών, με αποτέλεσμα τουλάχιστον 15 νεκρούς και 25 τραυματίες. Ταυτόχρονα, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, τα αστικά ΜΜΕ μετατρέπουν τους μετανάστες σε αποδιοπομπαίο τράγο, φορτώνοντας πάνω τους κάθε κοινωνικό πρόβλημα, προβλήματα που δημιουργεί το ίδιο το κρατικό-καπιταλιστικό σύστημα, με σκοπό αφενός να κρύψουν τα πραγματικά αίτια και αφετέρου να δημιουργήσουν εσωτερική συσπείρωση με βάση την εθνική ταυτότητα και το αφήγημα ενός κοινού, εξωτερικού εχθρού.
Άλλο ένα γεγονός που φανερώνει τις δολοφονικές βλέψεις των εξουσιαστών, είναι το έγκλημα στα Τέμπη, το οποίο δεν αποτελεί «ατύχημα», αλλά την πιο ωμή έκφραση του κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στον βωμό του κέρδους και της “ανάπτυξης”. Για χρόνια, οι υποδομές εγκαταλείπονται και η ασφάλεια υποβαθμίζεται. Το Κράτος, από κοινού με τα ιδιωτικά συμφέροντα, επιλέγει τη φθηνή διαχείριση αντί για την ανθρώπινη ζωή. Οι σιδηρόδρομοι, όπως και κάθε δημόσιο αγαθό, μετατρέπονται σε πεδίο κερδοφορίας. Η ιδιωτικοποίηση, η υποστελέχωση και η απουσία ελέγχων ασφαλείας δεν είναι τυχαίες, αλλά συνειδητές πολιτικές επιλογές. Το αποτέλεσμα είναι προδιαγεγραμμένο: όταν το κόστος μειώνεται και η ευθύνη διαχέεται, η καταστροφή γίνεται αναπόφευκτη. Το ζήτημα δεν περιορίζεται στην απόδοση ευθυνών σε μεμονωμένα πρόσωπα, καθώς το ίδιο το σύστημα εξουσίας είναι που παράγει τέτοιες τραγωδίες. Η ιεραρχία, η συγκέντρωση δύναμης και η εμπορευματοποίηση της ζωής δημιουργούν τις συνθήκες για νέα «Τέμπη».
Η ίδια λογική που θυσιάζει ανθρώπινες ζωές στις υποβαθμισμένες υποδομές, βρίσκεται πίσω και από τις πολεμικές συγκρούσεις, εξαιτίας των οποίων αμέτρητοι άνθρωποι χάνουν τα σπίτια τους, τις οικογένειές τους, εξαθλιώνονται και δολοφονούνται, για τα συμφέροντα και τους σχεδιασμούς των ισχυρών. Σε μία συνθήκη γενικευμένης κρίσης του παγκόσμιου κρατικού-καπιταλιστικού συστήματος, τα πολεμικά μέτωπα όλο και εξαπλώνονται με συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή, στο Σουδάν, στο Κονγκό, στο Πακιστάν, στον πόλεμο στην Ουκρανία που έχει στερήσει εκατομμύρια ζωές, στην πολύπαθη Γάζα που βιώνει τον πόλεμο και την γενοκτονία. Τα Κράτη και το Κεφάλαιο, σε μία προσπάθεια αντιμετώπισης των εσωτερικών τους προβλημάτων και εύρεσης νέων πεδίων κερδοφορίας, στέλνουν τα παιδιά της εργατικής τάξης στο σφαγείο του πολέμου, με την πρόφαση του “εθνικού συμφέροντος”, της “δικαιοσύνης” ή της “ελευθερίας”. Καθώς τα κράτη εξοπλίζονται, η πολεμική βιομηχανία εξαπλώνεται ραγδαία, έχοντας εισβάλλει ακόμα και στα πανεπιστήμια τα οποία μετατρέπονται σε εργαλεία πολέμου. Το ελληνικό κράτος, μαζί με το σύνολο του δυτικού κόσμου, παρέχει εφόδια για τον αφανισμό εκατομμυρίων ανθρώπων, στηρίζοντας οικονομικά και στρατιωτικά το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ στη γενοκτονία που αυτό διαπράττει εις βάρος των Παλαιστινίων και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο ενάντια στο Ιράν.
Η απάντηση στην απάνθρωπη πραγματικότητα που Κράτος και Κεφάλαιο προσπαθούν να μας επιβάλλουν, στην εκμετάλλευση, στην καταπίεση, στην ταπείνωση, είναι μία: οργάνωση στη βάση σε όλα τα κοινωνικά πεδία και αδιαμεσολάβητη, ακηδεμόνευτη αντίσταση από τα κάτω. Το φοιτητικό κίνημα, ως οργανικό κομμάτι των ευρύτερων κοινωνικών και ταξικών αντιστάσεων, πρέπει να συνδεθεί με το εργατικό, και με κοινό αγώνα, με συμπόρευση φοιτητών, εργατών αλλά και συνολικότερα ολόκληρης της κοινωνικής βάσης, να βάλουμε τέλος στον κόσμο της εξουσίας και των αφεντικών. Να αγωνιστούμε μαχητικά, με απεργίες, καταλήψεις, συγκρούσεις, διαδηλώσεις, μέχρι να γυρίσουν όλα στα χέρια της κοινωνίας. Για έναν κόσμο χωρίς καταπιεστές και καταπιεσμένους, έναν κόσμο ανθρώπινο, έναν κόσμο ισότητας, ελευθερίας και αλληλεγγύης.

Όλοι/-ες στις κινητοποιήσεις για την Αναρχική Πρωτομαγιά:
Συγκέντρωση: Πέμπτη 30 Απρίλη, 19:00, Προπύλαια
Απεργιακή Πορεία: Παρασκευή 1 Μαΐου, 11:00, Χαυτεία

ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΑΓΩΝΑΣ ΤΑΞΙΚΟΣ
ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΣ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ
ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ
ΚΑΜΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΜΕ Τ’ ΑΦΕΝΤΙΚΑ

Πρωτοβουλία Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας