Παρασκευή 16/10 12:00, Γαλλικο Ινστιτούτο
«Συγγνώμη για την αναστάτωση… έχουμε να σώσουμε το μέλλον μας!»
Έχουν περάσει περίπου δύο εβδομάδες, όπου το μαθητικό κίνημα έχει ξεσηκωθεί από άκρη ως άκρη της Γαλλίας, παρασύροντας με ταχύτητα ολοένα και μεγαλύτερα κομμάτια της κοινωνίας σε έναν αγώνα που παίρνει διαρκώς μεγαλύτερες διαστάσεις. Καταλήψεις σχολικών κτιρίων, που ξεκίνησαν αυθόρμητα από τις 22 Σεπτέμβρη από πρωτοβουλίες σε σχολεία των προαστίων του Παρισιού, ξεκινώντας από το λύκειο Saint- Exupéry στο Κρετέιγ, μέσα σε λίγες μόνο μέρες άρχισαν να μετουσιώνονται σε κίνημα που έχει φέρει σε αδιέξοδο την κυβέρνηση, λίγους μάλιστα μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2027.
Οι διεκδικήσεις των μαθητών αφορούν την συνολικότερη επίθεση που δέχεται η δευτεροβάθμια εκπαίδευση και κατ' επέκταση την ίδια την υποβάθμιση των ζωών τους μέσω της απροκάλυπτης βίας που έχουν δεχτεί οι κινητοποιήσεις. Αφενός, την ίδια στιγμή που το γαλλικό κράτος επενδύει τα μέγιστα στην πολεμική προετοιμασία, το ποσοστό του κρατικού προϋπολογισμού που δίνεται στην εκπαίδευση είναι φανερά μειωμένο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περικοπή πάνω από 3 χιλιάδων θέσεων εκπαιδευτικών σε εθνικό επίπεδο για το έτος. Μάλιστα, την κατάσταση έρχεται να οξύνει η πραγματικά άνιση κατανομή του ποσού αυτού ανά τα ιδρύματα της χώρας, που εντείνει τους ταξικούς φραγμούς μέσω της περαιτέρω εξαθλίωσης των ήδη υποβαθμισμένων σχολείων φτωχότερων περιοχών και των τεχνικών σχολείων. Την στιγμή που τα ωράρια παραμένουν εξουθενωτικά και το σύστημα άκρως ανταγωνιστικό, ένα ανησυχητικά μεγάλο ποσοστό των σχολείων υπολειτουργεί με βασικά κενά από καθηγητές, στοίβαξημαθητών σε τάξεις των 30-35 ατόμων, επικίνδυνες υγειονομικά και υλικοτεχνικά συνθήκες (σαπισμένα ταβάνια, ποντίκια, έλλειψη θέρμανσης, υπολειτουργική σχολική καντίνα, έλλειψη σε θρανία και καρέκλες…). Και συγχρόνως, το σύστημα πρόσβασης στην τριτοβάθμια εκπαίδευση που καθιερώθηκε το 2018 (Parcoursup), έρχεται να αποκρυσταλλώσει μια λογική διαλογής και αποκλεισμού, όπου οι μαθητ(ρι)ές μετατρέπονται σε αριθμούς και τα σχολεία τους σε δείκτες αξιολόγησης για την τελική τους εισαγωγή ή όχι στο ίδρυμα της επιλογής τους.
«Ένα κράτος που εξοργίζεται από το κάψιμο των κάδων αλλά αποδέχεται να χτυπάει παιδιά, είναι ένα κράτος που πρέπει να πολεμηθεί. Και να καταστραφεί»
Τις τελευταίες μέρες, περισσότερα από τα μισά σχολεία στο σύνολο της χώρας έχουν προχωρήσει σε κατάληψη και κινητοποίηση ασχέτως, βέβαια, που η γαλλική κυβέρνηση αρέσκεται να διατυμπανίζει ότι 9 στα 10 σχολεία λειτουργούν κανονικά. Ξεκινώντας την κλιμάκωση ήδη από τις 29/09, οι εκπαιδευτικοί αγώνες γρήγορα συνδέθηκαν με την γενική απεργία δημοσίων υπαλλήλων για τον κρατικό προϋπολογισμό αλλά και με τον αγώνα των πυροσβεστών ενάντια στην παντελή αδιαφορία του κράτους για την διαχείριση των πυρκαγιών το καλοκαίρι, που παραδόθηκαν δεκάδες χιλιάδες εκτάρια δάσους στις φλόγες. Στις 06/10 οι πορείες μέτρησαν περίπου μισό εκατομμύριο διαδηλωτών σε κάθε γωνία της Γαλλίας, ενώ οι μαζικές πορείες και οι γενικευμένες συγκρούσεις με τους μαθητές και τις μαθήτριες στην πρώτη γραμμή είναι καθημερινές και στοχεύουν σε περαιτέρω κλιμάκωση, στο γενικό κάλεσμα της 17ης Οκτώβρη. Στο πλευρό των μαθητών βρίσκονται και οι εκπαιδευτικοί,οι οποίοι δημιουργώντας ανθρώπινες αλυσίδες απέναντι στους μπάτσους προστατεύουν τους/ις μαθητές/ριες και διεκδικούν τα αυτονόητα, αλλά και γονείς όπως και η υπόλοιπη κοινωνία, που προσπαθούν με αυτοσχέδιες συλλογικές κουζίνες, νομικές συμβουλές και φαρμακεία να ενισχύσουν και να θωρακίσουν τον αγώνα. Την ίδια στιγμή, από το δικό τους μετερίζι οι φοιτητ(ρι)ές έχουν ξεκινήσει τις καταλήψεις των κτιρίων και ορθώνουν οδοφράγματα σε αλληλεγγύη στους μαθητές, εκφράζοντας την γενικευμένη οργή ενάντια στις περικοπές και την κρατική βία, την άνοδο της ακροδεξιάς την εισβολή μπάτσων στα πανεπιστήμια, τις συνεργασίες των πανεπιστημίων με εταιρείες ισραηλινού κεφαλαίου και την αύξηση των διδάκτρων για φοιτητές εκτός ΕΕ.
Το εξεγερσιακό κλίμα στην Γαλλία αποτυπώθηκε χαρακτηριστικά στις 08/10 όπου με σύνθημα «Παίρνουμε τη Βαστίλη» εκατοντάδες χιλιάδες νέοι εκδήλωσαν την οργή τους στην πρωτεύουσα, όσο παράλληλα στις υπόλοιπες πόλεις συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις, αντιστεκόμενοι επί ώρες στην σφοδρή καταστολή του κράτους και θέτοντας ως αιχμιακά στοιχεία του κινήματος την εναντίωσή στο κράτος, την καταστολή, την εξαθλίωση και την άνοδο του φασισμού. Μάλιστα ο αγώνας αυτός έχει εμπνεύσει τις τελευταίες μέρες έντονο κύμα κινητοποιήσεων στο Βέλγιο, όπου με σχολικές και φοιτητικές καταλήψεις, μαζικές συγκεντρώσεις και συγκρούσεις, ο κόσμος διαδηλώνει κατά των μέτρων λιτότητας, με την κοινωνική οργή να είναι διάχυτη.
Η αστυνομική βία που έχει εξαπολύσει το κράτος, σε μια προσπάθεια να καταστείλει την εξέγερση και να επαναφέρει την «τάξη» είναι άνευ προηγουμένου, με τις συλλήψεις και τις προσαγωγές να φτάνουν τις 7.000 μέσα σε δύο μόλις εβδομάδες, περισσότερες εκ των οποίων ανηλίκων ενώ παράλληλα έχουν τραυματιστεί εκατοντάδες μαθητ(ρι)ες, εκπαιδευτικοί και αλληλέγγυοι. Μερικά μόνο παραδείγματα αποτρόπαιης αποτύπωσης της βίας αυτής είναι μεταξύ άλλων ο ακρωτηριασμός χεριού μαθητή από χειρομβομβίδα GM2L, η τύφλωση 16χρονου στο δεξί μάτι από εκτοξευτή αμυντικών βλημάτων, η σεξουαλική παρενόχληση 14χρονης ή ακόμα και ο σοβαρός τραυματισμός 14χρονου στο σαγόνι έπειτα από επίθεση στο ένα μέτρο από εκτοξευτή δακρυγόνου. Άλλωστε, λίγες εβδομάδες πριν εγκρίθηκε στην χώρα το νομοσχέδιο "permis de tuer" που εν ολίγοις δίνει το πράσινο φως στην αστυνομία να χρησιμοποιεί πυροβόλα όπλα, χωρίς να προβλέπεται κανένας αυτεπάγγελτος έλεγχος. Έχει πλέον πέσει ο μανδύας «τάξης» και «ασφάλειας», που κανείς πλέον δεν καθησυχάζεται και δεν αρκείται σε πασιφιστικές διεκδικήσεις ή ημίμετρα -η νεολαία είναι οργισμένη, και οι διαδηλωτές δεν διαδηλώνουν απλά για τον προυπολογισμό αλλά και για το δικαίωμα στην ζωή!
Κι όμως μέσα σ' αυτό το κλίμα γενικευμένης αναταραχής, η μοναδική επίσημη απάντηση από πλευράς της κυβέρνησης, που βρίσκεται φανερά σε αδιέξοδο είναι η περαιτέρω βία, η προσπάθεια λοκαουτ σε πανεπιστήμια και σχολεία με στόχο την «αποκλιμάκωση» και οι αόριστες υποσχέσεις για την μελλοντική εξέταση των διεκδικήσεων. Άλλωστε, κράτος και κεφάλαιο δρουν με χειρουργική ακρίβεια ακριβώς όπως ξέρουν να κάνουν: να εκμεταλλεύονται, να λεηλατούν, να καταστέλλουν. Και όπως σε κάθε περίοδο κρίσης που αυτό δεν είναι πια αρκετό, έτσι και τώρα έρχεται ο φασισμός και η άκρα δεξιά, το δεξί χέρι του κράτους, για να κάνει τη «δύσκολη» δουλειά, τονίζοντας την αναγκαιότητα περαιτέρω καταστολής, περαιτέρω πειθαρχίας και κάνοντας μάλιστα διακηρύξεις για περαιτέρω περικοπές. Παράλληλα, και εν μέσω προετοιμασίας των εκλογών του Απριλίου, η αριστερά επιχειρεί να διεισδύσει στις κινητοποιήσεις και να τις εντάξει κάτω από την δική της πολιτική πρόταση, αποσκοπώντας να καρπωθεί την πολιτική υπεραξία της κοινωνικής οργής.
Πολύ συνειδητά τα συστημικά μέσα, αφού γρήγορα είδαν ότι οι προσπάθειες να αποσιωπήσουν τις κινητοποιήσεις έπεσαν στο κενό, ξεκίνησαν να κάνουν λόγο για την μεγαλύτερη κινητοποίηση μαθητών των τελευταίων 60 ετών. Αφενός, δεν θα μπορούσαν να εθελοτυφλούν απέναντι στις διαστάσεις που έχουν λάβει μέσα σε λίγες μόνο μέρες οι κινητοποιήσεις. Πολύ περισσότερο, όμως, επιδιώκουν να διαγράψουν από την συλλογική μνήμη τις μαζικές πανεκπαιδευτικές κινητοποιήσεις του '98-'99 που έθεταν στο επίκεντρο ακριβώς τις ίδιες στοιχειώδεις ελλείψεις και που εν τέλει κατάφεραν να πιέσουν την τότε κυβέρνηση του Lionel Jospin (Gauche Plurielle) να προβεί σε «μέτρο έκτακτης ανάγκης» με την απευθείας παραχώρηση ποσού ύψους 4 δις. γαλλικών φράγκων (950 εκ ευρώ) για την εκπαίδευση. Μπορεί ακόμα να λησμονούν τις κινητοποιήσεις των γαλλικών λυκείων το 2006 που συναντήθηκαν με τα πανεπιστήμια και τις απεργιακές κινητοποιήσεις και άνθισε το κίνημα που απέτρεψε την πρόταση για το CPE (:σύμβαση πρώτης πρόσληψης), που επιδίωξε με προσχήματα μείωσης της ανεργίας να επισφραγίσει την επισφάλεια, προτείνοντας μέτρα όπως υποκατώτατο μισθό για νέους κάτω των 26 ετών. Ή μπορεί κιόλας να ξεχνάνε το πιο πρόσφατο κίνημα καταλήψεων του 2018, που μαθητικές και φοιτητικές καταλήψεις ενάντια στις εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις για σύστημα εισαγωγής ενώθηκαν με το κίνημα των κίτρινων γιλέκων, και που οι δρόμοι και τα κατειλημμένα κτίρια αποτέλεσαν για ακόμα μια φορά σημείο συνάντησης κοινωνικών αγώνων.
Όμως είναι η ίδια η κοινωνία, αυτή που κατέβηκε μαζικά στο δρόμο το 2023 για να εκφράσει την εναντίωσή της στην πολιτική εξαθλίωση με την αντικοινωνική μεταρρύθμιση των συντάξεων, που δημιούργησε ρωγμές και αντεπιτέθηκε σε προηγούμενες μεθοδεύσεις αντιεκπαιδευτικών μέτρων και που θα συνεχίσει στο σήμερα να κλιμακώνει τον αγώνα, που αναγνωρίζει ότι τόσο το παρελθόν της όσο και το μέλλον της θα ανήκει στην ίδια! Που αναγνωρίζει, ακόμα, ότι πρόκειται για έναν αγώνα πέρα για πέρα δίκαιο και όσο και αν προσπαθεί το γαλλικό κράτος να δείξει τα δόντια του αυτή θα αντεπιτίθεται. Και εν τέλει το σημερινό κίνημα στη Γαλλία έρχεται να φωτίσει τους δρόμους της αντίστασης και να αναδείξει με τον πιο καθαρό τρόπο ότι η δικαιοσύνη κατακτιέται στους δρόμους! Ότι όταν οι επιμέρους αγώνες συναντώνται, αλληλοτροφοδοτούνται και μετατρέπονται από μεμονωμένες αντιστάσεις σε οργανωμένες συλλογικές διεκδικήσεις, όταν ολόκληρη η κοινωνία κατεβαίνει στους δρόμους με όραμα την δημιουργία ενός πιο δίκαιου κόσμου, τότε μπορούμε πραγματικά να αντιμαχόμαστε την εξουσία και να οικοδομούμε τους όρους για μια κοινωνία ελευθερίας και ισότητας.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΥΣ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΝΕΟΛΑΙΑ
Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο μέλος της Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων