Την Τρίτη 10/11 έγινε το εφετείο της δίκης του αναρχικού φοιτητή Ζ.Μ, όπου και καταδικάστηκε σε 5 μήνες και 15 μέρες φυλάκισης με τριετή αναστολή, ενώ αρχικά ο σύντροφος είχε καταδικαστεί σε 14 μήνες φυλάκισης με αναστολή με τη κατηγορία της αναγραφής συνθήματος στη σχολή των ηλεκτρολόγων υπέρ της παλαιστίνης και της παύσης της συνεργασίας του ΕΜΠ με την ισραηλινή εταιρεία Intracom Defence.
Η συγκεκριμένη απόφαση έρχεται να εμπεδώσει την κατασταλτική πολιτική του κράτους απέναντι σε όσους/ες τολμούν και αγωνίζονται, πόσο μάλλον όταν καταδεικνύουν και καταγγέλλουν στην δημόσια σφαίρα την συνεργασία των ελληνικών πανεπιστημίων με ισραηλινά προγράμματα και εταιρείες, εν μέσω γενοκτονίας του Παλαιστινιακού λαού.
Η καταδίκη του συντρόφου συνιστά προεικόνιση μιας νέας κανονικότητας όπου το κράτος (από κοινού με την αστική δικαιοσύνη) προσπαθεί να επιβάλλει, προκειμένου να είναι σε θέση να περιφρουρήσει τις πολιτικές του στοχεύσεις. Το γεγονός αυτό, συνεπάγεται την ολοένα και αυξανόμενη ποινικοποίηση και καταστολή κάθε μορφής αντίστασης που θα αναδύεται στους κόλπους της πανεπιστημιακής κοινότητας, με σκοπό την πειθάρχηση. Με βάση την πρωτοφανή καταδίκη για την αναγραφή συνθημάτων σε τοίχους εντός των ΑΕΙ, σε συνδυασμό με μια σειρά άλλων αναβαθμισμένων κατασταλτικών πολιτικών και συλλήψεων φοιτητ(ρι)ών τα τελευταία χρόνια στα πανεπιστήμια, συμπεραίνουμε πως διαμορφώνεται σταδιακά ένα καθεστώς παραδειγματικής τιμωρίας και εγκαθιδρύεται μια λογική πειθαρχικής καταστολής, με την οποία αποσκοπείται η ανάσχαιση της συγκρότησης και κλιμάκωσης των συλλογικών μας αγώνων. Αναφέρουμε ακόμη (όχι ότι μας προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση) την επιδεικτική παρεμπόδιση κατάθεσης ψηφισμάτων υπέρ του Ζ.Μ. στα Δ.Σ. από τις δυνάμεις της παραστρατιωτικής γκρούπας της ΑΡΑΣ, η οποία εντάσσεται στο πλαίσιο αφενός, της γενικότερης υπονόμευσης και διάλυσης του φοιτητικού κινήματος και αφετέρου, στην εντεινόμενη επίθεση σε αναρχικούς αγωνιστές και αγωνίστριες.
Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι το κράτος στοχεύει να ποινικοποιήσει κάθε μορφή αντίστασης όπως: στέκια, καταλήψεις, πολιτικές και κοινωνικές δράσεις, με πρόσχημα την εξάλειψη της λεγόμενης «παρανομίας» μέσα στα πανεπιστήμια. Προσπαθεί να απονεκρώσει το πανεπιστήμιο που διαχρονικά αποτελεί χώρο κεντρικής σημασίας για τους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες. Εξαπολύει μια άμεση επίθεση στις αγωνίστριες, στα μέσα πάλης που διαθέτουν και στους πολιτικούς τους χώρους. Η δράση μας χρονιά με τη χρονιά καταστέλλεται περισσότερο, υπό το προσωπείο της επιβολής του "νόμου και της τάξης". Κάθε φοιτητής/ρια που αντιστέκεται, ανακηρύσσεται “παραβάτης της ακαδημαϊκής ευνομίας” με σκοπό να εμπεδωθεί στα πανεπιστήμια ένα κλίμα σιωπής, φόβου και πειθάρχησης όπου τα ριζοσπαστικά φοιτητικά υποκείμενα θα είναι τόσο τρομοκρατημένα για να αυτοοργανωθούν και να δράσουν ώστε δε θα παράγουν κίνηση.
Όσον αφορά το κομμάτι του πολέμου, τα πανεπιστήμια αντιμετωπίζονται ως εύφορα πεδία κερδοφορίας και μετασχηματίζονται με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε να μπορούν να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα των γεωπολιτικών συμφερόντων. Στο όνομα λοιπόν της ανάπτυξης, της επιχειρηματικότητας , της πρόληψης, της προστασίας και της «εθνικής ασφάλειας», το κοινωνικό πρόσημο της εκπαίδευσης και της έρευνας διαβάλλεται και η πολεμική προετοιμασία παρουσιάζεται ως κάτι φυσιολογικό και αναπόφευκτο. Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας συμμετέχουν σε έρευνες και εξοπλιστικά προγράμματα για τον στρατό (drones για επιτήρηση συνόρων και στοχοποίηση μεταναστ(ρι)ών) και την πολεμική μηχανή του κράτους του Ισραήλ (βλέπε την «αμυντική» εταιρεία ισραηλινών συμφερόντων Intracom Defense), συνάπτουν μνημόνια συνεργασίας με πανεπιστήμια του Ισραήλ και διοργανώνουν συνέδρια (ΑΠΘ άνοιξη ’26 συνέδριο για την «οικονομία του πολέμου»). Ταυτόχρονα, το ΕΜΠ κινεί διαδικασίες αναθεώρησης του καταστατικού ώστε να μπορεί, πλέον και με τη βούλα, να «αναλαμβάνει έρευνες με χρηματοδότηση από διεθνείς στρατιωτικούς συνασπισμούς» (βλέπε ΝΑΤΟ). Από αυτήν την συνθήκη δεν εξυπηρετούνται απλά διακρατικά συμφέροντα και οι στρατοί των κρατών αλλά και το ίδιο το πανεπιστήμιο, το οποίο αποδεσμεύεται περαιτέρω από την κρατική χρηματοδότηση, μιας και πλέον οι χορηγοί του είναι ιδιωτικές πολεμικές εταιρείες. Στην πραγματικότητα, όροι εμπορευματοποίησης και στρατιωτικοποίησης επελαύνουν στα δημόσια ΑΕΙ και αυτό εξηγεί, εν μέρει (παραπάνω αποτυπώνεται η ιδεολογικοπολιτική ερηνεία), το μένος προς όσους εναντιώνονται στα σχέδιά τους.
Μπροστά στη δυστοπία που βιώνουμε, την έξαρση της κρατικής εκδικητικότητας και καταστολής, είναι αδιαπραγμάτευτο καθήκον μας ως αναρχικοί/ές να στεκόμαστε στο πλευρό των αδικημένων, καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμεων. Δεν αποδεχόμαστε ότι τα συμφέροντα του κράτους είναι τα δικά μας συμφέροντα, ούτε ότι η πολεμική μηχανή αποτελεί μονόδρομο για την κοινωνική βάση. Απέναντι στην απόπειρα να τεθούν οι πανεπιστημιακοί θεσμοί στην υπηρεσία πολεμικών σχεδιασμών, εξοπλιστικών συμφερόντων και στρατιωτικών αποστολών, προτάσσουμε τη συλλογική μας αντίσταση. Οι σχολές μας δεν πρόκειται να γίνουν μηχανισμοί νομιμοποίησης και αναπαραγωγής της πολεμικής πολιτικής ούτε να συνδράμουν στην προετοιμασία των επόμενων πολεμικών μετώπων. Όλοι οι τοίχοι των σχολών μας να γεμίσουν με συνθήματα υπέρ της παλαιστίνης και κάθε προσπάθεια για συνεργασία με το κράτος- δολοφόνο να μπλοκάρεται από το ανάχωμα που θα συγκροτήσουν οι φοιτητικοί και κοινωνικοί αγωνες.
Εμείς θα συνεχίσουμε να οργανώνουμε συλλογικά και οριζόντια την απάντησή μας σε κράτος, κεφάλαιο, πρυτάνεις και ρουφιάνους με διαδικασίες βάσης και ακηδεμονευτους ριζοσπαστικούς αγώνες. Πάντα θα στεκόμαστε αλληλέγγυοι σε όσους διώκονται από το κράτος, τις πρυτανικές αρχές και την αστική δικαιοσύνη για τα ριζοσπαστικά τους ιδεώδη.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.
ΤΟ ΔΙΚΙΟ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΣΙΤΙΝΗ
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere