ΜΙΚΡΟΦΩΝΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ: ΠΕΜΠΤΗ 29/10 στις 12:00, ΠΑΛΙΑ ΦΙΟΛΟΣΟΦΙΚΗ
ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΟ ΕΦΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ. ΣΤΙΣ 10/11
Στις 31/10/25 εκδικάστηκε σε πρώτο βαθμό η δίκη του αναρχικού φοιτητή και μέλους της Πρωτοβουλίας Αναρχικών Φοιτητών/-τριών Αθήνας, στην οποία και ο σύντροφος καταδικάστηκε σε 14 μήνες φυλάκιση χωρίς αναστολή. Κατηγορία αυτής της δίωξης ήταν η φθορά δημόσιας περιουσίας για την αναγραφή συνθήματος υπέρ της Παλαιστίνης και ενάντια στη συνεργασία του ΕΜΠ με την Intracom Defense με μηνυτή τον ίδιο τον πρύτανη του ΕΜΠ Χατζηγεωργίου και μοναδικά στοιχεία 4 θολές φωτογραφίες που τράβηξε ο τότε πρύτανης των ΗΜΜΥ Παναγιώτης Τσανάκας. Η σύλληψή του από πάνοπλους άνδρες της Ασφάλειας κάτω από το σπίτι του συνέβη, μάλλον όχι λόγω των ατράνταχτων αποδείξεων αλλά εξαιτίας της πολιτικής τους ταυτότητας και δραστηριοποίησης ως αναρχικός.
Η υπόθεση αυτή είναι ενδεικτική αφενός της αυταρχικότητας και καταστολής που το κράτος επιχειρεί να επιβάλλει εντός των πανεπιστημίων και αφετέρου του βαθέματος της σύνδεσης των ελληνικών ΑΕΙ με την βιομηχανία πολέμου – θανάτου και, ειδικά, με τον γεωπολιτικό σύμμαχο του κράτους της Ελλάδας, το κράτος του Ισραήλ. Με την πάροδο του χρόνου, όσο οι φοιτητικές και κοινωνικές αντιστάσεις βρίσκονται σε υπαναχώρηση, τόσο το κράτος προσπαθεί να κερδίσει έδαφος με την περαιτέρω ποινική και πειθαρχική θωράκισή του (βλέπε νόμο Ζαχαράκη για τις πειθαρχικές διώξεις σε φοιτητές και καθηγητές) βάζοντας σε εφαρμογή το σχέδιο της προληπτικής αντιεξέγερσης. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η δίωξη του συντρόφου με αυτήν την παραδειγματική τιμωρία. Το στοίχημα για το κράτος είναι να εμπεδωθεί στα πανεπιστήμια ένα κλίμα σιωπής, φόβου και πειθάρχησης όπου τα ριζοσπαστικά φοιτητικά υποκείμενα θα είναι τόσο τρομοκρατημένα για να αυτοοργανωθούν και να δράσουν, ώστε θα οδηγούνται αυτόματα στην αδράνεια και τον ατομικισμό. Πρόσφατα παραδείγματα της κατασταλτικής εκστρατείας του κράτους είναι οι πειθαρχικές διώξεις στις 9 φοιτήτριες της αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ όπου μπάτσοι τις συνέλαβαν όσο το κτίριο τελούσε υπό κατάληψη με απόφαση συλλόγου ενόψει της πανελλαδικής απεργίας ενάντια στο 13ωρο και του Υ.Δ. και συνδικαλιστή που συμμετείχε στην παρέμβαση του σωματείου των ερευνητών στην «Βραδιά του Ερευνητή» και κατηγορείται με το «αδίκημα» της αφισοκόλλησης. Αυτή είναι η νέα πραγματικότητα που το κράτος επιφυλάσει για τα πανεπιστήμια: αποστειρωμένοι χώροι από κάθε ίχνος πολιτικής και πολιτιστικής δράσης, εντατικοποιημένα προγράμματα σπουδών και φοιτητές και φοιτήτριες μπολιασμένους/ες στο δόγμα του καριερισμού και του ανταγωνισμού, αδιαφορώντας για τη συλλογική οργάνωση στη βάση.
Όσον αφορά το κομμάτι της σύνδεσης των πανεπιστημίων με τη βιομηχανία πολέμου, αυτή αναδεικνύεται στο σήμερα αναπόσπαστο κομμάτι όχι μόνο της εκπαιδευτικής αναδιάρθρωσης αλλά και της επιχειρούμενης σταρτιωτικοποίησης του συνόλου της κοινωνίας. Τα πανεπιστημιακά ιδρύματα της χώρας συμμετέχουν σε έρευνες και εξοπλιστικά προγράμματα για τον στρατό (drones για επιτήρηση συνόρων και στοχοποίηση μεταναστ(ρι)ών) και την πολεμική μηχανή του κράτους του Ισραήλ (βλέπε την «αμυντική» εταιρεία ισραηλινών συμφερόντων Intracom Defense), συνάπτουν μνημόνια συνεργασίας με πανεπιστήμια του Ισραήλ και διοργανώνουν συνέδρια (ΑΠΘ άνοιξη ’26 συνέδριο για την «οικονομία του πολέμου»). Ταυτόχρονα, το ΕΜΠ κινεί διαδικασίες αναθεώρησης του καταστατικού ώστε να μπορεί, πλέον και με τη βούλα, να «αναλαμβάνει έρευνες με χρηματοδότηση από διεθνείς στρατιωτικούς συνασπισμούς» (βλέπε ΝΑΤΟ). Από αυτήν την συνθήκη δεν εξυπηρετούνται απλά διακρατικά συμφέροντα και οι στρατοί των κρατών αλλά και το ίδιο το πανεπιστήμιο, το οποίο αποδεσμεύεται περαιτέρω από την κρατική χρηματοδότηση, μιας και πλέον οι χορηγοί του είναι ιδιωτικές πολεμικές εταιρείες. Στην πραγματικότητα, όροι εμπορευματοποίησης και στρατιωτικοποίησης επελαύνουν στα δημόσια ΑΕΙ και αυτό εξηγεί, εν μέρει (παραπάνω αποτυπώνεται η ιδιολογικοπολιτική ερμηνεία), το μένος προς όσους εναντιώνονται στα σχέδιά τους.
Μπροστά στη δυστοπία που βιώνουμε, την έξαρση της κρατικής εκδικητικότητας και καταστολής, είναι αδιαπραγμάτευτο καθήκον μας ως αναρχικοί/ές να στεκόμαστε στο πλευρό των αδικημένων, καταπιεσμένων και εκμεταλλευόμενων. Όταν χτυπάν έναν από εμάς, μάς χτυπάν όλους. Εμείς θα συνεχίσουμε να οργανώνουμε συλλογικά και οριζόντια την απάντησή μας σε κράτος, κεφάλαιο, πρυτάνεις και ρουφιάνους με διαδικασίες βάσης και ακηδεμόνευτους ριζοσπαστικούς αγώνες.
ΚΑΜΙΑ ΜΕΤΑΜΕΛΕΙΑ - ΚΑΜΙΑ ΥΠΟΤΑΓΗ
ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΟΥ ΑΝΑΡΧΙΚΟΥ ΦΟΙΤΗΤΗ Ζ.Μ.
ΠΑΥΣΗ ΚΑΘΕ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΕΙ ΜΕ ΤΗ ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΠΟΛΕΜΟΥ
ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητών/τριών Quieta Movere