Η εξουσία του θανάτου & η ουσία της Εξουσίας

«Δεν είναι η ευαισθησία αυτή που σκοτώνει τους ανθρώπους σήμερα»
R. Gary

Συγκέντρωση - Διαδήλωση: για τη δολοφονία του Θοδωρή Ζαβραδινού από μπάτσους στο Άργος & για την εργατική δολοφονία στον Ασπρόπυργο | Τετάρτη 15 Ιουλίου, 19:00 | Καμάρα

Η βασική, η πρωταρχική και ουσιαστικότερη εξουσία που μπορεί να οριστεί είναι αυτή που αποφασίζει ποιος θα ζήσει και ποιος όχι. Γνωρίζουμε εδώ και χρόνια ότι τον ρόλο που είχε επωμιστεί παλιότερα ο στρατός εκτός των συνόρων τον έχει αναλάβει εξολοκλήρου το στρατιωτικοποιημένο σώμα της αστυνομίας εντός της χώρας. Ποιόν όμως πολεμάει εδώ; Οι σφαίρες του στρατιωτικοποιημένου σώματος τάξης του ελληνικού κράτους πέφτουν με τακτική πια συχνότητα στα ίδια κορμιά: τσιγγάνοι, πρόσφυγες, μετανάστες, περιθωριοποιημένοι, φτωχοδιάβολοι, μικροπαραβατικοί, αναρχικοί, ανυπότακτοι νεολαίοι και πότε-πότε επίσης σε όποιον νομίζουν οι παντελώς ανεξέλεγκτοι πιστολέρο της ΕΛ.ΑΣ., με τα θολά μα πέρα ως πέρα φασιστικά κριτήρια της φαντασίας τους ότι τα πληροί, όπως ο 20χρονος «Τουρκαλάς» στο Άργος, δηλαδή ο νεαρός Θοδωρής Ζαβραδινός, η μόνη πραγματική ιδιότητα του οποίου, από όσες αναφέρθηκαν ήταν ότι αποτελούσε άτομο με ειδικές ανάγκες, με επαυξημένο ποσοστό αναγνωρισμένης αναπηρίας. Αντιμετώπισε την «κρατική πρόνοια», μετρώντας πάνω από είκοσι σφαίρες εναντίον του κάποιες από αυτές καρφωμένες πάνω του- και στο κεφάλι του, για να μη μένουν αναπάντητα τα αιώνια (και ηλίθια) ερωτήματα των «δημοσιογραφικών» πάνελ σχετικά με την «εκπαίδευση» των αστυνομικών, η οποία είναι επαρκέστατη για να διαπράττουν τέτοιες ειδεχθείς εν ψυχρώ δολοφονίες με ευθείες βολές στο κεφάλι εναντίον άοπλων νέων και μάλιστα εχόντων ειδικές ανάγκες.

Είκοσι σφαίρες εναντίον του, όσα περίπου και τα χρόνια του, όπως ακριβώς συνήθιζαν οι στρατιωτικοί δικαστές κατά την περίοδο της Χούντας να μοιράζουν τις ποινές στους αντιστασιακούς νεολαίους σύμφωνα με τις μαρτυρίες των ίδιων και τα σχετικά αρχεία: «18 χρονών είσαι εσύ; Ε, καταδικάζεσαι σε 18 χρόνια φυλάκιση». Αναρωτιούνται οι επαΐοντες τι οπλίζει το χέρι των αστυνομικών· οι οποίοι είναι οικογενειάρχες (τι άλλο!) με μεγάλη εμπειρία «στο σώμα» και «καλοί πολίτες» ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Αυτές μάλιστα οι ιδιότητές τους καθόλου δεν υπονομεύονται από το γεγονός ότι φόνευσαν έναν άλλον άοπλο πολίτη χωρίς απολύτως κανέναν προφανή λόγο. Αυτά γνωρίζουμε όπως μας ενημέρωσε το ανθρωπόμορφο σκουλήκι Ι. Μαλτέζος που διατελεί δήμαρχος της πόλης του Άργους, ως τιμημένο μέλος της εγκληματικής συμμορίας της Νέας Δημοκρατίας που λυμαίνεται αυτήν την περίοδο τη χώρα. Το γιατί η αστυνομία νοιώθει τόσο άνετη στο να σκοτώνει ανθρώπους στα καλά καθούμενα μπορούμε να το εντοπίσουμε εύκολα αφενός στο με πόση ευκολία το παραπάνω μέλος του κυβερνώντος κόμματος υπερκαλύπτει πολιτικά μια στυγνή εγκληματική ενέργεια, θεωρώντας «περιττή» την οποιαδήποτε ουσιαστικά κίνηση περιορισμού των δολοφόνων.

Η δεύτερη σημαντικότερη εξουσία που μπορεί να οριστεί σε άμεση σύνδεση με την πρώτη είναι το ποιες ζωές μετράνε, ποιες έχουν σημασία και ποιες όχι. Η ζωή του Θοδωρή που χάθηκε δεν μετράει αρκετά για να τιμωρηθούν αυτοί που του την στέρησαν! Τόσο απλό. Οι υπόλοιποι λόγοι που συνθέτουν το πάζλ στο γιατί η χώρα έχει μετρήσει τα τελευταία χρόνια περισσότερους θανάτους και δολοφονίες ως απόρροια των θεσμικών της οργάνων μπορούν να αναζητηθούν στην σταθερή ατιμωρησία ή την «έξυπνη» τιμωρία-χάδι των εγκλημάτων που διαπράττονται από αυτά τα σώματα, με πιο πρόσφατο το παράδειγμα των μπάτσων-βιαστών στο Α.Τ. Ομόνοιας. Αφού δεν έγινε δυνατή (εξαιτίας της παρουσίας ενόρκων) η αθώωση τους, αναγκάστηκαν να τους καταδικάσουν με αναστολή και μάλιστα πιθανότητα χωρίς καν να αποταχτούν από το «σώμα», όπως έγινε άλλωστε και στην περίπτωση του μαστροπού Δημήτρη Μπουγιούκου. Όχι ότι έχουμε αυταπάτες, συμφωνούμε απολύτως ότι αν είσαι επίδοξος δολοφόνος, κάθαρμα, εγκληματίας, μαστροπός, βιαστής ή παιδόφιλος ο φυσικός σου χώρος ύπαρξης και προσωπικής ανέλιξης είναι ο βόθρος του «σώματος», της ΕΛ.ΑΣ. Ο ρόλος της οποίας είναι ένας και μοναδικός να συμμαζεύει ειδικότερα στα «επιτελικά» της τμήματα (ΜΑΤ-ΔΙΑΣ-ΟΠΚΕ-ΔΕΛΤΑ-ΖΗΤΑ, Ειδικούς Φρουρούς, κ.ο.κ.) τα πιο προωθημένα φασιστικά και νεοναζιστικά κατακάθια της κοινωνίας και να τα κάνει χρήσιμα ως ένοπλους φρουρούς του πολιτικού προσωπικού και των οικονομικών παραγόντων της χώρας. Η ύπαρξη της αστυνομίας πότε δεν είχε στην πραγματικότητα κανέναν άλλον σκοπό.

Ασφαλώς και οι οικονομικοί παράγοντες θα πρέπει να προστατεύονται επίσης αυστηρότατα. Καθότι και αυτοί, βιομήχανοι, εφοπλιστές, και άλλοι μεγαλοκαρχαρίες, όπως ακόμα και διαφόρων λογής αφεντικά ευθύνονται για άλλες δολοφονίες, αυτές των εργαζομένων στα εργασιακά κάτεργα που τους βάζουν να δουλεύουν ακατάπαυστα σε συνθήκες μηδενικής ασφάλειας μην τυχόν και πέσει το ποσοστό κέρδους. Μια μέρα μετά τη δολοφονία του 20χρονου, σημειώνεται διπλή έκρηξη σε συνεργείο φορτηγών στον Ασπρόπυργο όπου τραυματίζονται συνολικά έντεκα άτομα κάποια από αυτά πολύ σοβαρά και εν τέλει καταλήγει ένας εργαζόμενος μερικές μέρες μετά. Ατύχημα; Αντιγράφουμε από τα καθεστωτικά μέσα: «Σύμφωνα με πληροφορίες, το συνεργείο, λόγω του μεγέθους του, περίπου 500 τετραγωνικών μέτρων, δεν υποχρεούται από τη νομοθεσία να διαθέτει πιστοποιητικό ενεργητικής πυροπροστασίας, καθώς κατατάσσεται στις επιχειρήσεις χαμηλού κινδύνου. Αυτό σημαίνει ότι οι σχετικοί έλεγχοι πραγματοποιούνται μόνο δειγματοληπτικά, κάτι που ειδικοί χαρακτηρίζουν ως κενό στο ισχύον θεσμικό πλαίσιο». Έξι μήνες μετά τη δολοφονία πέντε εργαζόμενων γυναικών στη «Βιολάντα», τίποτε απολύτως δεν έχει αλλάξει σε κανένα επίπεδο γιατί δεν υπάρχει κανένα όφελος για τους εργοδότες και το πολιτικό προσωπικό τους από τέτοιου είδους διαδικασίες προστασίας των εργαζομένων. Αντίθετα την προηγούμενη χρονιά οι νεκροί εργαζόμενοι από «ατυχήματα» ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο, φτάνοντας τον αριθμό των 201 απωλειών. Το διαχρονικό σύνθημα των αναρχικών «με εργατικά 'ατυχήματα' και σφαίρες στο ψαχνό, τον πόλεμο τον ζούμε κάθε μέρα εδώ», βρίσκει ξανά την πικρή του δικαίωση μέσα σε ελάχιστα κοινά εικοσιτετράωρα.

Αυτό που οφείλουμε να επισημάνουμε κλείνοντας είναι ότι όλα τα παραπάνω, δυστυχώς πολύ απέχουν από το να αποτελέσουν «μεμονωμένα περιστατικά» και αυτό όχι μόνο λόγω της τακτικότητας που απολαμβάνουν πλέον τέτοιες ενέργειες είτε τραυματισμών και θανάτων από αστυνομικά πυρά (Φραγκούλης, Μανιουδάκης, Σαμπάνης, Μιχαλόπουλος, κ.ά. συνήθως ανώνυμοι μετανάστες) ή νεκρών εργαζομένων, αλλά εξαιτίας του γενικότερου κοινωνικού κλίματος κανιβαλισμού και θανάτου που έχει διαμορφωθεί από την ίδια την εξουσία και έχει διαχυθεί ως δηλητήριο σε ολόκληρη την κοινωνική βάση. Το πολιτικό προσωπικό που ευθύνεται για τον βίαιο θάνατο 57 ανθρώπων στα Τέμπη, για την οριακή κατάσταση της υγείας του απεργού πείνας Α. Χαντζή, για τον πνιγμό εκατοντάδων ανθρώπων στα σύνορα, για τις υποκλοπές, για δεκάδες ανεξιχνίαστες -όντως μαφιόζικες- εκτελέσεις και γενικότερα για τη διαμόρφωση εντός ανυπόφορου, άρρωστου και αδιέξοδοy κοινωνικού περιβάλλοντος που επιφέρει τεράστιο πόνο και απέραντη αγωνία στους καταπιεσμένους και εκμεταλλευόμενους είναι το ίδιο που τροφοδοτεί και ανακυκλώνει στην πραγματικότητα την βία στον πάτο της κοινωνικής πυραμίδας, όπως εκδηλώνεται με δεκάδες δολοφονίες γυναικών και ένα νέο τυφλό ξέσπασμα βίας μεταξύ της νεολαίας, με δολοφονίες για ασήμαντες αφορμές ή πρόωρα «ξεκαθαρίσματα λογαριασμών», με οπαδικό ή άλλο πρόσημο.

Απέναντι σε αυτήν την κατρακύλα που εξελίσσεται δίχως κανένα ορατό σημείο ανακοπής είναι που πρέπει να αντιπαρατεθούμε. Να αντιπαρατάξουμε τα καλύτερα στοιχεία της κοινωνικής αυτοοργάνωσης, να ανασυγκροτήσουμε τα συλλογικά κοινωνικά κινήματα που θα επαναφέρουν την κοινωνική πίεση ενάντια στους ανεξέλεγκτους ένστολους καουμπόιδες, που θα απαντήσουν ιδεολογικά και πολιτικά στον ακροδεξιό εσμό των Πλεύρηδων, που θα ανασυγκροτήσουν τις εργατικές διεκδικήσεις, που θα διασπείρουν δομές και αντιλήψεις αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας ενάντια στην τυφλή βία και θα εμπνεύσουν εκ νέου τη νεολαία να αναλάβει αντιεξουσιαστική δράση μακριά από τις παγίδες του νεοφασισμού ως πρακτικής και αντίληψης που κυοφορεί τον ρατσισμό και την έμφυλη βια.

Ο αναρχισμός μας -πάντα και αυτονόητα κοινωνικός- αποτελούσε και θα συνεχίσει να αποτελεί την πιο ανιδιοτελή έκφραση εναντίωσης στις πιο μοχθηρές τεχνικές της εξουσίας για τον έλεγχο και την αποκτήνωση των κοινωνιών, τον ιδεολογικό φάρο απελευθέρωσης των υπάγωγων τάξεων, τον υπερασπιστή της δικαιοσύνης για όσους συνθλίβονται κάτω από ένα καθεστώς ανισότητας, φτώχειας και εξαθλίωσης. Ο ίδιος ο αδιάλειπτος αγώνας για τη ζωή. Η κατάκτηση της ελευθερίας ή θα είναι κοινωνική και συλλογική ή δεν θα είναι τίποτα. Ώσπου ο θάνατος δεν θα έχει εξουσία.

Συλλογικότητα για τον Κοινωνικό Αναρχισμό- Μαύρο & Κόκκινο μέλος της Αναρχική Πολιτική Οργάνωση - Ομοσπονδία Συλλογικοτήτων