Στο διάστημα των τελευταίων μηνών, το ΑΠΘ επιδίδεται σε ένα σόου απόλυτου παραλογισμού και ολοκληρωτισμού. Μέσω μιας σειράς αυταρχικών ενεργειών (313 προσαγωγές σε λάιβ οικονομικής ενίσχυσης, 38 συλλήψεις για προβολή ταινίας, αλλεπάλληλες καταπατήσεις του ασύλου από τους μπάτσους, λοκ άουτ όλων των σχολών μετά τις 10, απαγόρευση κάθε είδους πολιτι(στι)κής δράσης και εκδίωξη των ομάδων τους, στενότερη σύνδεση με τη βιομηχανία πολέμου μέσω ερευνητικών προγραμμάτων και συνεδρίων), το κράτος και οι πρυτανικές αρχές σε συνεργασία με τις δυνάμεις καταστολής πασχίζουν να χτίσουν από κοινού το σύγχρονο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, πλήρως αποστειρωμένο από οποιοδήποτε ίχνος φωνής αντίστασης, κατάλληλο να εξυπηρετεί τα σχέδια κράτους και κεφαλαίου, που εν καιρώ πολέμου όπως τώρα, ευθυγραμμίζονται με τις ανάγκες της πολεμικής βιομηχανίας.
Σε μια ακόμη κίνηση επίδειξης εκδικητικότητας και τρομοκράτησης και μετά από καταγγελία των πρυτανικών αρχών, διεξάγεται εισαγγελική έρευνα εις βάρος τριών μελών ΔΕΠ που στήριξαν την απόφαση του ΣΟΦΕΘ για κινητοποίηση στο κτίριο διοίκησης του ΑΠΘ ενάντια στο νέο αυταρχικό και παράλογο ιδιωτικό συμφωνητικό που τους αναγκάζουν να υπογράψουν υπό την απειλή της έξωσης (ενδεικτικά αναφέρουμε ότι απαγορεύεται να παραβρίσκεται στο δωμάτιο οποιοσδήποτε πέρα από τον εστιακό φοιτητή και ο φύλακας μπορεί ανά πάσα στιγμή να μπουκάρει να ελέγξει). Ο συγκεντρωμένος κόσμος προέβη σε παρέμβαση στον αντιπρύτανη φοιτητικής μέριμνας Ιάκωβο Μιχαηλίδη ο οποίος, όχι μόνο δεν δεσμεύτηκε να άρει το συμφωνητικό, αλλά φυγαδεύτηκε άρον άρον από τους μπράβους που τον συνόδευαν. Τα τρία μέλη ΔΕΠ θεωρούνται ύποπτα για τα αδικήματα της «διατάραξης λειτουργίας υπηρεσίας» και της «παράνομης βίας κατά συναυτουργία», κατασκευασμένα αδικήματα που φανερώνουν τη μανία κράτους και πρυτανικών αρχών να καταπνίξουν τη συλλογική δράση και αντίσταση και να τρομοκρατήσουν τον αγωνιζόμενο κόσμο. Το πειθαρχικό πλαίσιο που ψηφίστηκε το περσινό καλοκαίρι, του οποίου οι ποινές προβλέπουν μέχρι και την οριστική διαγραφή φοιτητών ή την οριστική παύση λειτουργήματος για τους καθηγητές, αποτελεί ένα ακόμη κατασταλτικό όπλο στα χέρια των πρυτανικών αρχών για την ποινικοποίηση της πολιτικής και συνδικαλιστικής δράσης εντός πανεπιστημίων, την πειθάρχηση όσων αντιστέκονται και την επιβολή σιγής νεκροταφείου.
Ακόμη, ο υφυπουργός παιδείας και πρώην πρύτανης του ΑΠΘ Νίκος ΠαπαΪωάννου (πανεπιστημιακή αστυνομία) ευαγγελίζεται την εγκατάσταση καμερών σε κοινόχρηστους χώρους του Campus και ελεγχόμενων εισόδων στις σχολές (card readers). Το κράτος, επιστρατεύοντας και τα ΜΜΕ, διαχρονικά προσπαθεί να χτίσει το αφήγημα της «βίας, ανομίας και εγκληματικότητας» στα ΑΕΙ για να δικαιολογήσει το αντικοινωνικό μέτρο της ύπαρξης καμερών και ελέγχου των ατόμων που εισέρχονται στα πανεπιστήμια που, στην πραγματικότητα, αποσκοπεί στην περαιτέρω αποκοπή του ασύλου από την υπόλοιπη κοινωνία, την καταστολή των κινητοποιήσεων και οποιασδήποτε άλλης μορφής αντίστασης προτού καν αυτή λάβει χώρα, τη διάλυση της συλλογικής δράσης, την εξολόθρευση όσων αγωνίζονται.
Ως αναρχικούς/ές φοιτητές/τριες, το πανεπιστήμιο το οποίο ονειρεύονται, αυτό των καμερών και των τουρνικέ, όπου μπάτσοι θα σουλατσάρουν ανενόχλητοι, των ταξικών φραγμών, των διδάκτρων, των ερευνών για εξοπλισμούς, στρατό και πόλεμο και της πειθάρχησης, θα μας βρίσκει απέναντι. Εμείς οφείλουμε να οξύνουμε τις αντιστάσεις μας και να στεκόμαστε ανάχωμα σε οτιδήποτε υποτιμά τις ζωές μας, από την εκδίωξη των εστιακών φοιτητών μέχρι και τη συνεργασία των ΑΕΙ με τη βιομηχανία πολέμου. Μέσω της οργάνωσης στις σχολές μας και στους χώρους που δραστηριοποιούμαστε αδιαμεσολάβητα και από τα κάτω, θα υψώνουμε συλλογικά τις αντιστάσεις μας και θα βρισκόμαστε στους κοινωνικούς και ταξικούς αγώνες διεκδικώντας όλα όσα μας αξίζουν.
Αναρχική Συνέλευση Φοιτητ(ρι)ών Quieta Movere